در نهایت، تمام کهکشان ها، از جمله راه شیری خودمان، به پایان خود خواهند رسید.
اما کهکشان ها چگونه می میرند؟ اگر می خواهید یک کهکشان کامل را نابود کنید، بسته به سطح مخرب بودن مورد نظرتان، چندین گزینه دارید.
گزینه ۱: سیاهچاله هیولا را بیدار کنید
تقریباً در قلب هر کهکشانی یک سیاهچاله بسیار پرجرم قرار دارد. در مورد کهکشان راه شیری، ما Sagittarius A* را داریم، جانوری با وزن بیش از ۴.۵ میلیون خورشید. معمولاً، این سیاهچالههای غولپیکر ساکت و خفته هستند و فقط از گازها یا ستارههایی که خیلی نزدیک سرگردان هستند، جرعه جرعه مینوشند. اما گاهی اوقات، آنها در یک وعده غذایی بسیار بزرگتر جشن می گیرند. وقتی آنها این کار را انجام می دهند، آن گاز در اطراف آنها می چرخد و فشرده می شود و به دمای بیش از یک میلیارد درجه می رسد.
آن دماهای مضحک بالا باعث میشود که گاز مقدار زیادی تشعشع از خود ساطع کند که سپس تمام کهکشان را سیل میکند و ذخایر گاز را گرم میکند و از تشکیل ستارههای جدید جلوگیری میکند. در حالی که همه چیز معمولاً پس از آن آرام می شود، در بدترین موارد، تابش از مجاورت سیاهچاله می تواند به طور کامل مقادیر عظیمی گاز را از کهکشان خارج کند.
این یک کهکشان را کاملاً از بین نمیبرد، اما با جلوگیری از تشکیل ستارههای جدید برای مدت طولانی و در برخی موارد برای همیشه، آن را به طور مؤثر میکشد.
گزینه ۲: آن را در یک خوشه رها کنید
خوشه های کهکشانی مراکز شهری متراکم کیهان هستند که معمولاً خانه هزاران یا بیشتر کهکشان هستند. اما این خوشه ها بیش از کهکشان ها را شامل می شوند. آنها همچنین دارای مخازن وسیعی از یک گاز داغ و نازک هستند که به عنوان محیط درون خوشه ای (ICM) شناخته می شود.
ICM آنقدر نازک است که به عنوان خلاء در آزمایشگاه های روی زمین ثبت می شود. اما وقتی کهکشان ها در یک خوشه سقوط می کنند، هنوز باید در آن شنا کنند. در ابتدا، این منجر به دور کوتاهی از تشکیل ستاره می شود زیرا امواج ضربه ای ابرهای گازی را در سراسر کهکشان فشرده می کنند. اما در نهایت، فشار ناشی از گاز کار خود را انجام میدهد و قطعات گاز را مانند زبالههایی که از روی یک شهاب سنگ به پرواز در میآیند، از کهکشان جدا میکند.
این منجر به وضعیتی زیبا به نام ‘کهکشان های چتر دریایی’ می شود که به این دلیل نامیده می شود زیرا گاز کنده شده شبیه شاخک های چتر دریایی است. اگرچه بیشتر کهکشان ها از فرود خود در ICM خوشه جان سالم به در می برند، برخی از کهکشان های کوچکتر کاملاً تبخیر می شوند.
گزینه ۳: آن را با یک کهکشان دیگر برخورد دهید
برخورد کهکشان ها نشان دهنده یکی از بزرگترین آزاد شدن انرژی در جهان شناخته شده است، و این بدان معناست که دقیقاً منظره زیبایی نیست. کهکشان راه شیری ما تا حدود ۵ میلیارد سال دیگر با کهکشان همسایه ما آندرومدا برخورد خواهد کرد.
یک فرآیند آهسته و دردناک که صدها میلیون سال طول می کشد، ادغام کهکشان ها می تواند دم های جزر و مدی عظیمی را ایجاد کند که از جریان هایی از ستاره های شکسته و گاز تشکیل شده است که در اطراف کهکشان ها قوس می کنند. در طول برخورد و ادغام، ستاره های بی شماری از طریق فعل و انفعالات تصادفی از دست می روند. و هنگامی که سیاهچاله های کلان جرم مربوطه به هم می رسند، دور تازه ای از تابش کهکشان تازه ادغام شده را به هم می زند. ویرانی ترکیبی، کهکشان را از مخازن گاز خالی می کند، و عملاً شکل گیری ستاره ها را برای همیشه متوقف می کند.
گزینه ۴: آن را به یک کهکشان بسیار بزرگتر تغذیه دهید
اگر یک کهکشان کوچکتر و یک همراه بسیار بزرگتر ادغام شوند، می تواند پایان کهکشان کوچکتر را نشان دهد. در واقع، بررسی گایا آژانس فضایی اروپا، استخوانها و اجساد کهکشانهای آدمخوار را کشف کرده است که در سراسر کهکشان راه شیری پر شدهاند.
یکی از این نمونه ها به سوسیس گایا معروف است. این مجموعه از ستارگان پراکنده در اطراف هسته کهکشان راه شیری دارای ویژگیهای مشترک هستند، مانند انبوهی از عناصر سنگین و پارامترهای مداری، که از بقیه جمعیت متمایز هستند. ستاره شناسان فکر می کنند ستارگان موجود در سوسیس گایا بقایای پاره پاره شده یک کهکشان کوتوله کوچک هستند که در اثر ادغام آن با کهکشان راه شیری بزرگتر از هم جدا شده است.
اخترشناسان دهها مجموعه، نهرها، تودهها و بقایای دیگر از این قبیل را شناسایی کردهاند – نشانهای از تاریخ ادغام خشونتآمیز هر کهکشانی با اندازه مناسب مانند کهکشان ما.
گزینه ۵: فقط صبر کنید
بالاخره زمان کار خودش را می کند. کهکشان ها به طور قابل ملاحظه ای پایدار هستند. بسیاری از آنها برای بیش از ۱۰ میلیارد سال وجود داشته اند. اما هیچ چیز برای همیشه ماندگار نیست.
در آینده ای بسیار دور، زمانی که کیهان چندین برابر قدیمی تر از امروز باشد، کهکشان راه شیری-آندرومدا شروع به انحلال خواهد کرد. این به سادگی یک موضوع شانس گرانشی است. بیشتر ستارگان بیشتر عمر خود را در نزدیکی یکدیگر نمی گذرانند، اما گاهی اوقات بیش از حد به هم نزدیک می شوند. وقتی این کار را انجام می دهند، رقص گرانشی کوچکی اجرا می کنند و آنها را به مسیرهای جدید می فرستند. به ندرت می توان انرژی کافی برای فرار از کهکشان را به دست آورد.
این فوقالعاده نادر است، اما بعد از تریلیونها تریلیون سال، قطعاً اتفاق میافتد. در نهایت، همه چیز در کهکشان ما یا راه خود را در داخل یک سیاهچاله غول پیکر باز می کند یا در جهان گسترده تر پراکنده می شود. و این واقعاً پایان کهکشان ما خواهد بود.
