من می گویم روایت عامه پسند کم می شود، اما حذف نمی شود.
ستاره شناسان مدت هاست که ادغام کهکشان خانه ما، کهکشان راه شیری، با کهکشان همسایه آندرومدا در ۵ میلیارد سال آینده، اجتناب ناپذیر است. با این حال، یک شبیهسازی جدید نشان میدهد که احتمال وقوع این برخورد به یک چرخش سکه کاهش مییابد – حداقل در ۱۰ میلیارد سال آینده.
ماناسوی لینگام، اختر زیست شناس در موسسه فناوری فلوریدا که در این مطالعه جدید نقشی نداشت، به Space.com گفت: «من می گویم که روایت رایج کاهش یافته است، اما حذف نشده است.»
کهکشان آندرومدا یا مسیه ۳۱ در فاصله ۲.۵ میلیون سال نوری از سیاره ما، نزدیکترین کهکشان بزرگ به کهکشان راه شیری است. اخترشناسان با مطالعه حرکت آندرومدا از طریق نشانههای گویایی از نوری که منتشر میشود، برای اولین بار در سال ۱۹۱۲ پیشبینی کردند که کهکشان در مسیر برخورد با کهکشان راه شیری خودمان قرار دارد و با سرعت ۶۸ مایل در ثانیه (۱۱۰ کیلومتر در ثانیه) به آن نزدیک میشود. مطالعات بعدی تضمین کرد که دو کهکشان رو به رو با هم برخورد خواهند کرد و در یک رقص کیهانی محبوس خواهند شد و در نهایت به یک کهکشان بیضوی منفرد که ‘میلکومدا’ نامیده شد، ترکیب می شوند.
چنین ادغام هایی بین ۶ تا ۱۰ میلیارد سال پیش یک نمایش رایج بود و چشم انداز کهکشانی جهان ما را شکل داده است. در حالی که کهکشان خودمان بقایای آدم خواری گذشته، سرنوشت آن را با قطعیت نمی توان پیش بینی کرد، زیرا اندازه گیری موقعیت ها، حرکات و جرم های دو کهکشان به شدت محدود نمی شود – و این حتی با آخرین و دقیق ترین داده های رصدی است. مطالعه جدید که توسط ستاره شناس تیل ساوالا از دانشگاه هلسینکی فنلاند رهبری شد.
علاوه بر این، آثار قبلی به طور کامل تأثیرات گرانشی کهکشانهای کوچکتر نزدیک را که «بهطور مشخص و رادیکالی» بر مدار راه شیری-آندرومدا تأثیر میگذارند و ممکن است به اندازهای قوی باشند که دو کهکشان را از مسیر برخوردشان دور کند، در نظر نگرفته است. کاغذ پیش چاپ جدید محققان نوشتند که این عدم قطعیت ها ‘جایی برای نتایج به شدت متفاوت’ و احتمال ۵۰ درصد عدم برخورد بین دو کهکشان باقی می گذارد. همانطور که پیش میآید، اعلامیههای مرگ قریبالوقوع کهکشان ما بسیار اغراقآمیز به نظر میرسد.»
ساوالا و همکارانش با استفاده از مشاهدات اخیر کهکشانهای مجاور جمعآوریشده توسط تلسکوپهای فضایی گایا و هابل، سناریوهای احتمالی تکامل گروه محلی را شبیهسازی کردند که راه شیری و آندرومدا همراه با چند کهکشان دیگر در آن قرار دارند.
زمانی که شبیهسازیها شامل کهکشان مثلثی (M33) — که دومین عضو بزرگ و سنگین در محله کهکشانی ماست — شد، احتمال ادغام افزایش یافت. اما وقتی شبیهسازی مدار ابر بزرگ ماژلانی، که عمود بر مداری که دو کهکشان مقدر را به هم وصل میکند، در نظر گرفته شد، محققان دریافتند که احتمال ادغام در ۱۰ میلیارد سال آینده کمتر است.
لیگام گفت: “اگر ادغامی در کار نباشد، این دو کهکشان در فاصلهای از هم عبور خواهند کرد.” بسته به اینکه این فاصله چقدر است، ممکن است برخی از نواحی بیرونی هر کهکشان مختل شده و به فضا پرتاب شوند. با این حال، مطالعه جدید هنوز برای تصادف شانس ۵۰ درصدی را محفوظ میدارد و لیگام تأکید کرد که این یک احتمال قابل توجهی است. حتی در یک تصادف کامل، او گفت، اثرات مستقیم بر روی هر سیستم سیارهای مانند خودمان باید کم باشد. “اما باید گفت که در این مرحله، چیزهای زیادی هنوز ناشناخته مانده است.”
دادههای آینده از مأموریت گایا، که بهترین نقشههای کهکشان راه شیری را تا کنون ایجاد کرده، تخمینهای بهتری از حرکت و جرم کهکشان ما ارائه خواهد کرد. این دادهها ممکن است به نجومشناسان کمک کند تا مشخص کنند کدام یک از کهکشانهای همسایه تأثیر غالبی بر روی ادغام ممکن دارند.
اگر این دو کهکشان میلیاردها سال بعد به هم برخورد کنند، ستاره شناسان پیش بینی کرده اند که منظومه شمسی ما به یکی از بازوهای بیرونی کهکشان تازه ادغام شده پرتاب خواهد شد. ستارگانی که به فضا منجنیق میشوند، دمهای تماشایی را از خود به جا میگذارند، در حالی که گاز و غبار فشرده شده در ابرها، فورانهای تشکیل ستاره را به راه میاندازند. این دو کهکشان با توجه به فضای خالی در بیشتر قسمتها با هرج و مرج کمی به هم میپیوندند. جهان در حال شتاب ما کهکشان های دور را از مجاورت ما دورتر می کند، به طوری که در حدود ۱۰ میلیارد سال پس از ادغام، میلکومدا به کل جهان مرئی ما تبدیل می شود.
تا آن زمان بشریت مدتهاست که مرده خواهد بود – حداقل روی زمین، زیرا یک خورشید بادکنکی سیاره ما را چندین سال قبل از آخرالزمان مورد انتظار خواهد جوشاند.
مقاله را می توان به عنوان یک پیش چاپ در مخزن کاغذ arXiv مشاهده کرد.
