این دریاچه دهانهای در میان دو آتشفشان غیرمعمول تو در تو در جزیرهای در اقیانوس آرام قرار دارد.
این تصویر چشمگیر، یکی از عمیقترین دریاچههای روسیه را نشان میدهد که میان دو نیمه یک آتشفشان قرار گرفته و سطح آن به لطف پدیدهای نادر شبیه آینه به دریای ابری چرخان و بازتابی تبدیل شده است. این پدیده که به «درخشش خورشیدی» معروف است، باعث این جلوه شده است.
آتشفشانهای تو در تو، که به طور جمعی به نام آتشفشان کرنیتسینا (Krenitsyna) شناخته میشوند، در جنوبیترین نقطه جزیره اونکوتان (Onekotan) در جزایر کوریل واقع شدهاند. این مجمعالجزایر روسی در اقیانوس آرام، بین شبهجزیره کامچاتکا و جزیره هوکایدو (دومین و شمالیترین جزیره ژاپن) قرار دارد.
آتشفشان کرنیتسینا شامل دو بخش اصلی است: یک گودال بزرگ پر از دریاچه که به نام کالدرای تزار-روسیر (Tsar-Rusyr) شناخته میشود و تا ۸ کیلومتر (۵ مایل) امتداد دارد؛ و قلهای مخروطیشکل که از سطح آب بیرون آمده و به نام قله کرنیتسینا (Krenitsyna Peak) شناخته میشود و ارتفاع آن به حدود ۱۳۰۰ متر (۴۲۰۰ فوت) از سطح دریا میرسد. این ساختار غیرمعمول به دلیل فروریزش آتشفشان و سپس رشد قلهای جدید از بقایای فعال آن شکل گرفته است.
بر اساس گزارش رصدخانه زمینی ناسا: دریاچه دهانهای که درون کالدرای تزار-روسیر قرار دارد و قله کرنیتسینا را احاطه کرده، به نام دریاچه کلتسوووی (Kol’tsevoye) شناخته میشود. عمق این دریاچه ۳۷۰ متر (۱۲۰۰ فوت) است که آن را به یکی از عمیقترین دریاچههای روسیه تبدیل کرده است
پدیده درخشش خورشیدی: کشف زیباییهای آسمانی
در تصویر فضانورد، دریاچه کلتسوووی شبیه به دریایی از ابرهای کمارتفاع به نظر میرسد که در کف کالدرا قرار گرفتهاند. اما در واقع هیچ ابری در تصویر وجود ندارد. آنچه دیده میشود، بازتاب ابرهایی است که در ارتفاع بالا از جزیره عبور میکنند و روی سطح آب منعکس شدهاند.
به طور معمول، یک بازتاب استاندارد نمیتواند به اندازهای قوی باشد که ابرها را اینقدر واقعی نشان دهد. اما در این مورد، موقعیت خورشید نسبت به ایستگاه فضایی بینالمللی باعث شده که نور کامل خورشید مستقیماً به سمت فضانورد عکاس بازتاب داده شود و پدیدهای به نام درخشش خورشیدی ایجاد کند که یک سطح بزرگ آب را به آینهای نقرهای بزرگ تبدیل میکند. لبههای کالدرا که حدود ۳۰۰ متر (۱۰۰۰ فوت) بالاتر از سطح دریاچه قرار دارند، سایههایی ایجاد کردهاند که به تقویت توهم ابری کمک میکنند.
این ابرها فقط به دلیل موقعیت فضانورد قابل مشاهده هستند، زیرا زاویه دید او اجازه میدهد این پدیده را بدون انسداد ابرها از بالای جزیره ببیند.
آتشفشان کرنیتسینا هنوز فعال است و آخرین فوران آن در سال ۱۳۳۰ رخ داد، که یک فوران «متوسط» بود و حدود یک هفته طول کشید. اما به نظر میرسد آخرین فوران بزرگ آن حدود ۷۶۰۰ سال پیش اتفاق افتاده است.
جالب اینجاست که مجموعه دیگری از آتشفشانهای تو در تو با دریاچه دهانهای مخصوص خود، که به طور جمعی به نام آتشفشان نمو (Nemo) شناخته میشوند، در بخش شمالی جزیره اونکوتان قرار دارند. اما در این مورد، دریاچه قلهای را که از این کالدرای فروپاشیده رشد کرده، احاطه نمیکند.
