برای اولین بار، ستاره شناسان خروج جرم از تاج خورشیدی را از ستاره ای که خورشید ما نیست، ثبت کردند

اخترشناسان یک انفجار رادیویی را از یک فوران عظیم که به آن فوران تاج خورشیدی (CME) گفته می‌شود، در یک ستاره از نوع M که در فاصله ۱۳۳ سال نوری قرار دارد، شناسایی کرده‌اند. پیش از این، وجود CME در دیگر ستارگان بر اساس فعالیت‌هایی که معمولاً در خورشید با آن‌ها همراه است، حدس زده می‌شد، اما این اولین شواهد مستقیم است. متأسفانه، این پیشرفت مهم در تحقیقات ستاره‌ای نشان می‌دهد که احتمالاً سیارات موجود در منطقه قابل سکونت این ستاره نمی‌توانند جو داشته باشند و ممکن است همین وضعیت برای ستارگان مشابه هم صادق باشد.

شب گذشته آسمان‌های سراسر آمریکای شمالی با شفق‌های قطبی روشن شد و به دلیل یک سری CME که اوایل این هفته توسط خورشید رها شدند، شفق‌های بیشتری در راه است. CMEها، فوران‌هایی از پلاسمای مغناطیسی هستند که از هلیوسفر خورشید خارج می‌شوند و وقتی به زمین می‌رسند می‌توانند شفق قطبی ایجاد کنند و همچنین باعث اختلالات رادیویی، خاموشی‌ها و تأثیر بر فناوری‌ها شوند؛ زیرا وقتی CME به زمین برخورد می‌کند، میدان مغناطیسی فشرده می‌شود و ذرات به سمت قطب‌ها هدایت می‌شوند. CMEها توسط شراره‌های خورشیدی (فlares) از سطح خورشید بلند می‌شوند و این شراره‌ها خود نتیجه میدان‌های مغناطیسی پیچیده در لکه‌های خورشیدی هستند. اخترشناسان مدت‌ها بود که می‌خواستند بدانند آیا دیگر ستارگان نیز چنین فوران‌هایی دارند یا خیر.

پاسخ تقریباً مطمئناً مثبت بود. نه تنها این‌که عجیب بود اگر خورشید تنها ستاره‌ای باشد که چنین رفتاری دارد، بلکه ما لکه‌ها و شراره‌های ستاره‌ای را در بسیاری از ستارگان نزدیک دیده‌ایم. در واقع، لکه‌های ستاره‌ای آن‌قدر رایج هستند که گاهی در جستجوی سیارات اختلال ایجاد می‌کنند و بسیاری از ستارگان شراره‌هایی بسیار بزرگ‌تر از آن‌چه تاکنون در خورشید دیده‌ایم، تولید می‌کنند. با این حال، تا کنون فقط با شواهد غیرمستقیم به وجود CME در دیگر ستارگان پی برده می‌شد و اکنون برای اولین بار یک CME واقعی در یک ستاره دیگر تأیید شده است.

«اخترشناسان دهه‌هاست می‌خواستند یک CME را در ستاره‌ای دیگر مشاهده کنند،» دکتر جو کالینگهام از مؤسسه اخترشناسی رادیویی هلند (ASTRON) در بیانیه‌ای گفت. «یافته‌های قبلی فقط حدس می‌زدند یا به وجود آن‌ها اشاره می‌کردند، اما هرگز تأیید نشده بود که ماده‌ای واقعاً به فضا خارج شده باشد. اکنون ما برای اولین بار این کار را انجام داده‌ایم.»

برای این کار، کالینگهام و همکارانش به دنبال فوران‌های رادیویی مشابه آنچه توسط امواج شوک CMEها هنگام خروج از تاج خورشیدی تولید می‌شود، گشتند. آن‌ها یک فوران یافتند که به گفته آن‌ها، «شباهت شگفت‌انگیزی» دارد و از ستاره StKM 1-1262 آمده است. «چنین سیگنال رادیویی وجود نمی‌داشت مگر این‌که ماده واقعاً از حباب مغناطیسی قدرتمند ستاره خارج شده باشد،» کالینگهام گفت. «به عبارت دیگر: این فوران ناشی از یک CME است.»

ستاره StKM 1-1262 یک کوتوله سرخ پیش از این نامشخص بود که یکی از ۵۰۰۰ ستاره بررسی‌شده در این مطالعه بود. جای تعجب نیست که تنها CME شناسایی‌شده در این بررسی، یک CME بسیار بزرگ بود که با سرعت ۲۴۰۰ کیلومتر بر ثانیه (۵.۴ میلیون مایل بر ساعت) حرکت می‌کرد، سریع‌تر از ۹۹.۹۵ درصد CMEهای خورشید. و این دقیقاً همان مشکل است. زمین در طول تاریخ خود با وجود بسیاری از CMEهای قدرتمند، تقریباً آسیب ندیده است، اما زمین هم میدان مغناطیسی قدرتمندی دارد و هم در فاصله راحت ۱۵۰ میلیون کیلومتری (۹۰ میلیون مایلی) از خورشید قرار گرفته است، که کمی ایمنی فراهم می‌کند. ستاره StKM 1-1262 آن‌قدر کم‌نور است که هر سیاره‌ای که دمای کافی برای داشتن آب مایع داشته باشد باید حدود پنج برابر نزدیک‌تر باشد. CMEهای مکرر به این بزرگی می‌توانند جو چنین سیاره‌ای را به سرعت از بین ببرند، اگرچه داشتن میدان مغناطیسی قوی‌تر ممکن است کمی کمک کند.

StKM 1-1262 تنها یک ستاره است و ویژگی نادری دارد: این ستاره ۲۰ برابر سریع‌تر از خورشید می‌چرخد، بنابراین ممکن است CMEهای آن هم به طور غیرمعمول بزرگ باشند. با این حال، اکثر کوتوله‌های سرخ شراره‌های بزرگی تولید می‌کنند، بنابراین CMEهای قدرتمند حتی پیش از این شواهد نیز مورد انتظار بودند. اگر چنین وضعیت فضایی در کوتوله‌های سرخ امری معمول باشد، نه استثنا، شانس حیات اطراف رایج‌ترین نوع ستاره در کهکشان کم است. با این وجود، اگر تلسکوپ رادیویی LOFAR و رصدخانه فضایی XMM-Newton، که این مشاهده با آن‌ها انجام شده است، بتوانند نوع ستارگانی که CMEهای بزرگ دارند و نوعی که ندارند را شناسایی کنند، می‌توانیم تمرکز خود را روی سیارات امیدوارکننده‌تر بگذاریم.

«این پژوهش دریچه‌ای جدید برای مطالعه و درک فوران‌ها و وضعیت فضایی اطراف دیگر ستارگان باز می‌کند،» دکتر هنریک اک‌لوند از آژانس فضایی اروپا افزود. «ما دیگر محدود به تفسیر CMEهای خورشید برای دیگر ستارگان نیستیم. به نظر می‌رسد وضعیت فضایی شدید ممکن است در اطراف ستارگان کوچک‌تر حتی شدیدتر باشد.»