‘نگران نباش کارش خوب است’.
در 4 اردیبهشت، ناسا یک نمونه بادبان خورشیدی را برای گردش به دور سیاره ما پرتاب کرد – تکه ای از فناوری که به خوبی می تواند طرز تفکر ما را در مورد پیشرانه فضاپیما متحول کند. سپس، در 8 شهریور، آژانس تأیید کرد که این بادبان با موفقیت خود را در فضا باز کرد. با این حال، ما هنوز برای مدتی مدرک رسمی عکاسی در این مورد نداشتیم.
اکنون، از 15 شهریور، ما واقعاً انجام می دهیم. ناسا اولین تصویر از بادبان خورشیدی باز را منتشر کرده است که به طور رسمی سیستم بادبان های خورشیدی مرکب پیشرفته نامیده می شود و اعلام کرده است که فضاپیمایی که بادبان از آن رها شده است به ارسال فیلم و داده های بیشتری با گذشت زمان ادامه خواهد داد.
خود تصویر ممکن است کمی گیج کننده به نظر برسد، و این تا حدی به دلیل این واقعیت است که فضاپیما به آرامی در فضا می چرخد. این سقوط به این دلیل اتفاق میافتد که همانطور که ناسا در بیانیهای توضیح میدهد، فضاپیما پس از استقرار تحت هیچ گونه کنترل نگرش قرار نگرفت. به گفته تیم، بنابراین این رفتار مورد انتظار است. اپراتورها پس از جمعآوری دادههای کافی برای ترسیم تصویری از نحوه عملکرد بادبان و بومهای ترکیبی که آن را در کنار هم نگه میدارند، فضاپیما را کنترل و تثبیت خواهند کرد. امیدواریم پس از دستیابی به ثبات، تصاویری با رمزگشایی آسانتر دریافت کنیم. اما، در این میان، بیایید در مورد آنچه که در واقع می توانیم در این تصویر ببینیم صحبت کنیم.
همانطور که ناسا در بیانیه می گوید، مهم است که ابتدا به یاد داشته باشید که چهار دوربین زاویه باز در مرکز فضاپیما وجود دارد که بادبان را لنگر انداخته اند.
در نزدیکی پایین تصویر، نمای دوربینی از ‘ربع بادبان بازتابی که توسط بومهای کامپوزیت پشتیبانی میشود’ دیده میشود، در حالی که در بالای عکس، میتوانیم سطح پشتی یکی از پانلهای خورشیدی کشتی را مشاهده کنیم. بیشتر فضاپیماها با پنلهای خورشیدی پوشانده شدهاند، زیرا به این ترتیب انرژی خود را با استفاده از نور خورشید تامین میکنند.
در بیانیه آمده است: ‘پنج مجموعه علامت گذاری روی بوم های نزدیک به فضاپیما نشانگرهای مرجع برای نشان دادن گسترش کامل بادبان هستند.’ بوم ها در زوایای قائمه نصب شده اند و پنل خورشیدی مستطیل شکل است، اما به دلیل میدان دید دوربین با زاویه دید عریض به نظر می رسد.
موفقیت تا کنون این ماموریت بسیار عالی است زیرا فناوری بادبان خورشیدی یک مفهوم فوق العاده چشمگیر هم در عمل و هم در تئوری است. اساساً، فوتون ها، که ذرات سبک هستند، با وجود بی جرم بودن، توانایی ایجاد فشار بر روی یک جسم را دارند.
بادبان خورشیدی مانند یک صفحه مسطح از مواد به نظر می رسد (نه بر خلاف بادبان های معمولی) و می تواند بسیار بزرگ شود. در مورد سیستم بادبان خورشیدی مرکب پیشرفته ناسا، بادبان تقریباً به اندازه نصف یک زمین تنیس مربع در حدود 860 فوت مربع (80 متر مربع) است. مهمتر از همه، این بادبانها میتوانند به طور فرضی به هر نوع فضاپیما متصل شوند، در حالی که ذرات نور خورشید بر مواد آنها ضربه میزند.
بنابراین، مانند یک قایق بادبانی روی زمین، وسیله نقلیهای است که با فشار باد به بادبانهایش برخورد میکند، یک بادبان خورشیدی در فضا وسیلهای است که توسط فشار نور خورشید که به بادبانهایش برخورد میکند به حرکت در میآید. این نه تنها به این معنی است که یک فضاپیمای بادبانی خورشیدی میتواند نیازهای سوخت را کاهش دهد، بلکه از نظر تئوری، باید بتواند به سرعتهای بسیار بالایی برسد زیرا میتواند به شتاب بدون سوخت در یک مقیاس زمانی نامشخص دست یابد.
با این حال، داستان بدون فصل اول نمیتواند به چنین پایانی حماسی برسد – و این همان جایی است که ما هستیم. خوب، شاید فصل دوم یا سوم، زیرا این سیستم بادبانی خورشیدی جدید اولین باری نیست که راه اندازی می شود. فضاپیمای ژاپنی ایکاروس مسئول اولین استقرار موفقیت آمیز بادبان خورشیدی در سال 2010 است و از آن زمان تاکنون تعداد انگشت شماری تلاش های ماجراجویی دریانوردی خورشیدی انجام شده است.
با این حال، سیستم بادبان خورشیدی مرکب پیشرفته نشان خود را در تاریخ پیشرانه خواهد گذاشت. گام بعدی برای تیم (پس از تثبیت فضاپیما و تجزیه و تحلیل دینامیک پرواز آن) شروع مانور فضاپیما در مدار است. در همین حال، میتوانید در یک رویداد سرگرمکننده، بادبان را برای خودتان ببینید. از قضا، مسیر ناپایدار فضاپیما در حال حاضر آن را برای هر کسی که امیدوار است نگاهی اجمالی به زوم آن در آسمان شب داشته باشد، زیبا و درخشان می کند.