ستارهشناسانی که در حال رصد یک منظومه ستارهای نزدیک بودند، تصور میکردند که یک سیاره فراخورشیدی را دیدهاند که نور ستارهاش را منعکس میکند تا اینکه جسم در تاریکی ناپدید شد. این معما سالها بعد، زمانی که یک منبع درخشان دوم در نزدیکی آن ظاهر شد، عمیقتر شد. دانشمندان با تجزیه و تحلیل دههها مشاهدات تلسکوپ فضایی هابل ناسا، سرانجام این معما را کشف کردند و تأیید کردند که آنچه آنها میبینند اصلاً سیاره نیست. در عوض، نور از ابرهای غبار در حال گسترش پس از دو برخورد رو در رو بین اجرام به اندازه سیارکها ناشی میشد.
این مشاهدات غیرمعمول، نگاهی اجمالی به رویدادهای مخربی که منظومههای شمسی نوپا را شکل میدهند، ارائه میدهد.
طبق گزارش مجله ساینس، منابع نور متحرک، ابرهای آواری بودند که هنگام برخورد سنگهای غولپیکر با یکدیگر در منظومه فمالحوت، در حدود ۲۵ سال نوری دورتر، ایجاد شدند. سیارهای پوشیده از غبار که معلوم شد انتشار رو به کاهش از یک ابر باقیمانده در حال برخورد است.
محققان خاطرنشان کردند که اولین جرم آسمانی که اکنون Fomalhaut cs1 نامیده میشود، با پخش شدن غبارش در فضا، به آرامی ناپدید شد. هنگامی که یک منبع درخشان دوم، Fomalhaut cs2، در منطقهای نزدیک ظاهر شد، مشخص شد که دو برخورد جداگانه تنها در عرض 20 سال رخ داده است، رویدادی که از نظر تئوری بسیار نادر انتظار میرفت.
این نتایج فرصتی نادر را در اختیار دانشمندان قرار میدهد تا نحوه تشکیل سیارات در نتیجه برخوردهای مکرر و نحوه رفتار سنگها در پی برخوردهای شدید را مشاهده کنند. کمربندهای گرد و غبار گسترده و عظیم این سیستم، مشاهده چنین رویدادهایی را آسانتر میکند و Fomalhaut را به یک آزمایشگاه تجربی برای علوم سیارهای تبدیل میکند.
این کشف به جستجوهای سیارهای هشدار میدهد: ابرهای گرد و غبار میتوانند با بازتاب نور ستاره، سیارات را تقلید کنند و در حالی که تلسکوپها در حال شکار سیارات هستند، خطر تشخیصهای اشتباه را به همراه داشته باشند.