کهکشان‌های سرخ، شاید هنوز زنده باشند

وقتی کهکشان‌ها مواد لازم برای شکل‌گیری ستاره‌ها را از دست می‌دهند، معمولاً به رنگ قرمز درمی‌آیند، زیرا ستاره‌های کوتاه‌عمر می‌میرند و تنها ستاره‌های کوتوله‌ی کم‌نور و بادوام باقی می‌مانند که می‌توانند میلیاردها سال زنده بمانند. با این حال، تحقیقات جدید این دیدگاه سنتی را به چالش کشیده‌اند و نشان می‌دهند برخی کهکشان‌های قرمز همچنان به تولید ستاره ادامه می‌دهند – به‌ویژه ستاره‌های کم‌جرم که ذاتاً در تمام عمر خود قرمز باقی می‌مانند. این کشف نشان می‌دهد که تحول کهکشان‌ها ممکن است بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی باشد که تاکنون تصور می‌شد.

در نتیجه‌ی این مطالعه، «چارلز استاین‌هارت»، استاد یار دانشگاه میزوری، دسته‌بندی سنتی اخترشناسان از کهکشان‌ها را به چالش کشیده است. در حالی که کهکشان‌ها به‌طور سنتی به دو دسته‌ی آبی (جوان و فعال در تولید ستاره) و قرمز (پیر و بدون تولید ستاره) تقسیم می‌شدند، استاین‌هارت دسته‌ی سومی را پیشنهاد می‌کند: کهکشان‌های قرمزِ ستاره‌زا.

کهکشان‌هایی که استاین‌هارت معرفی می‌کند با طبقه‌بندی موجود مطابقت ندارند، و این مسئله نشان می‌دهد یا درک ما از اصول جهانی کامل نیست یا به‌طور اساسی اشتباه است. پژوهش او بیان می‌کند که این کهکشان‌های میانی واقعیتی پیچیده‌تر را نسبت به چارچوب سنتی بازتاب می‌دهند. او توضیح می‌دهد که این کهکشان‌های قرمزِ ستاره‌زا، با وجود فعالیت در تولید ستاره، به دلیل تولید عمدتاً ستاره‌های کم‌جرم و قرمز، ظاهر قرمزشان را حفظ می‌کنند.

این تحقیق نشان می‌دهد که شاید این نوع از کهکشان‌ها در تاریخ کیهان نقش پررنگ‌تری داشته‌اند و احتمالاً درک ما از تحول کهکشانی را تغییر خواهند داد و نشان می‌دهند که جهان ممکن است ستاره‌های بیشتری نسبت به آنچه امروز تخمین می‌زنیم، تولید کرده باشد. این یافته از دیدگاهی پیچیده‌تر نسبت به چرخه‌ی حیات کهکشان‌ها پشتیبانی می‌کند؛ دیدگاهی فراتر از روند ساده‌ی تبدیل از آبی به قرمز، و حاکی از آن است که بیشتر ستاره‌ها در شرایطی متفاوت از آنچه تاکنون تصور می‌شد، شکل گرفته‌اند.

به‌طور سنتی، تحول کهکشان‌ها یا از طریق پیر شدن تدریجی یا با ادغام (که معمولاً موجب انفجارهای ستاره‌زایی می‌شود) صورت می‌گیرد. گرچه رایج است که تصور شود این انفجارها نتیجه‌ی برخورد کهکشان‌ها هستند، اما استاین‌هارت و تیمش پیشنهاد می‌کنند که برخی کهکشان‌ها ممکن است به آهستگی ستاره‌های کوچک و قرمز تولید کرده باشند؛ که این فرضیه، دسته‌ی جدیدی از کهکشان‌های قرمزِ ستاره‌زا را مطرح می‌کند. برای بررسی این موضوع، استاین‌هارت و دانشجویان دانشگاه میزوری قصد دارند تحقیقات بیشتری انجام دهند: یک تیم در حال مطالعه بر روی این دسته‌بندی جدید کهکشان‌هاست و تیم دیگر با استفاده از داده‌های ماهواره‌ی Gaia به بررسی بیش از دو میلیارد ستاره در کهکشان راه شیری خواهد پرداخت.

اگر این نظریه تأیید شود، می‌تواند دیدگاه ما را نسبت به رشد کهکشان‌ها و چرخه‌ی حیات ستارگان تغییر دهد. با گسترش سیستم طبقه‌بندی و افزودن دسته‌ی کهکشان‌های قرمزِ ستاره‌زا، پژوهشگران ممکن است درک دقیق‌تری از تاریخچه‌ی کیهان، از جمله مقیاس و زمان‌بندی شکل‌گیری ستاره‌ها، به دست آورند.