در یک تحقیق اخیر دیگر، مدارگرد خورشیدی ESA شاهد بود که بهمنی از اختلالات مغناطیسی، یک شراره خورشیدی را به حرکت در میآورد.
این اتصال مجدد آبشاری، یک بیثباتی جزئی را به یک انفجار بزرگ تبدیل کرد تا درک جدیدی از چگونگی آزادسازی انرژی عظیم توسط شرارههای خورشیدی ارائه دهد. تصویرگر فرابنفش این ماموریت توانست جزئیات بیسابقهای از تجمع شراره را ثبت کند. میدانهای مغناطیسی پیچخورده در طول یک شراره، گسیخته و دوباره به هم متصل میشوند، پلاسما را گرم میکنند و ذرات را به فضا میفرستند.
طبق این مطالعه، در طول یک نزدیکی در 30 سپتامبر 2024، مدارگرد خورشیدی یک شراره متوسط را از فاصله 27 میلیون مایلی مشاهده کرد. تصویرگر فرابنفش شدید (EUI) این فضاپیما، یک رشته مغناطیسی پیچخورده را مشاهده کرد که به یک صلیب روشن منتهی میشد. EUI ویژگیهایی را مشاهده کرد که عرض آنها از چند صد کیلومتر بیشتر نبود و رشتهها در حال شکستن و تغییر شکل بودند و باعث ایجاد جرقههای روشن میشدند.
این جرقهها یک “بهمن” مغناطیسی را آغاز کردند که به شعله بزرگ کمک کرد. سایر ابزارها (SPICE، STIX، PHI) حبابهای عظیمی از پلاسما را که با آزاد شدن انرژی از تاج خورشید سقوط میکردند، شناسایی کردند. شرارههای خورشیدی، انفجارهای شدیدی هستند که با اتصال مجدد مغناطیسی ناگهانی رخ میدهند. انرژی عظیم موجود در میدانهای مغناطیسی پیچخورده خورشیدی به طور ناگهانی از طریق شکستن و تغییر شکل خطوط میدان تخلیه میشود. در طول این فرآیند، پلاسما به سرعت تا میلیونها درجه گرم میشود و ذرات با سرعت بالا پرتاب میشوند.
اتصال مجدد زمانی رخ میدهد که خطوط متقاطع میدانهای مغناطیسی خم شده و پلاسما را به شدت منفجر میکنند. بزرگترین شرارهها همچنین میتوانند باعث فورانهای تاجی (CME) – فورانهای عظیم پلاسما شوند که در مسیر خود به سمت زمین، ممکن است طوفان ژئومغناطیسی را ایجاد کنند، ماهوارهها یا سیستمهای برق را مختل کرده و منجر به شفقهای قطبی درخشان شوند.