این شاید در نگاه اول تعجبآور باشد، زیرا سطح این سیاره دارای فشارهای خردکننده (حدود ۹۲ برابر فشار زمین) و دماهای سوزان (حدود ۴۶۵ درجه سانتیگراد معادل ۸۷۰ درجه فارنهایت) است؛ شرایطی که به ترتیب معادل عمق ۹۰۰ متری زیر آب و دمایی به اندازه کافی داغ برای ذوب شدن سرب است. اما شما روی سطح زندگی نمیکنید. در عوض، شما در امنیت کامل در داخل یک زیستگاه واقع در یک «تونل گدازه» (Lava Tube) قرار دارید، در حالی که در حال نوشیدن یک اسپرسوی تهیه شده در زیستگاه و بررسی دادههای تصاویر جدیدترین مدارگرد هستید.
این ممکن است آینده کاوش انسانی در زهره باشد، زیرا تیمی بینالمللی از محققان اخیراً اندازههای احتمالی تونلهای گدازه زهرهای را بررسی کردهاند که میتوانند از نظر اندازه مشابه تونلهای گدازه زمین باشند، از آنجا که جاذبه سطحی زهره تقریباً ۹۱ درصد جاذبه زمین است. این پژوهش قرار است در ماه مه سال ۲۰۲۶ در مجله معتبر «ایکاروس» (Icarus) منتشر شود و میتواند به بهبود درک ما از فعالیتهای آتشفشانی در زهره و حتی پتانسیل کاوشهای انسانی آینده در این سیاره کمک کند.
برای انجام این مطالعه، محققان از یک روش عددی رایج به نام «تحلیل حدی المان محدود» (FELA) استفاده کردند که برای برآورد بار و ریسک فروپاشی یک سیستم به کار میرود. به طور اساسی، FELA این سوال را مطرح میکند که یک سیستم قبل از شکست (یعنی فروپاشی) چقدر وزن میتواند تحمل کند. در مورد تونلهای گدازه زهرهای، محققان قصد داشتند حداکثر اندازههای ممکن تونلهای گدازهای را که میتوانند روی سطح وجود داشته باشند، تخمین بزنند. در نهایت، محققان دریافتند که تونلهای گدازه زهرهای میتوانند طیف وسیعی از ابعاد را داشته باشند.
در این مطالعه آمده است: «نتایج ما نشان میدهد که تونلهای گدازه با عرض چند صد متر ممکن است پایدار باقی بمانند و این ابعاد با اندازههای کانالهای مشاهده شده در زهره سازگار است. این مطالعه همچنین نشان میدهد که ماموریتهای آینده با توانایی تصویربرداری با وضوح بالاتر و تحقیقات ژئوفیزیکی باید بتوانند بازتابهای سطحی احتمالی تونلهای گدازه، مانند زنجیرههای چاله (pit chains)، روزنههای سقفی (skylights)، حفرههای زیرسطحی و ناهنجاریهای گرانشی را شناسایی کنند تا وجود آنها را بیشتر تایید کنند.»
این مطالعه در حالی منتشر میشود که موجی از تحقیقات اخیر امکان وجود آتشفشانهای فعال در زهره را بررسی کردهاند. این شامل مطالعهای در سال ۲۰۲۵ است که در مجله «تحقیقات ژئوفیزیکی: سیارات» (Journal of Geophysical Research: Planets) منتشر شد و آتشفشانهای انفجاری احتمالی در زهره را مدلسازی کرد و نشان داد که چگونه امضاهای جوی میتوانند وجود آتشفشان فعال را فاش کنند. مطالعه دیگری در سال ۲۰۲۵ که در مجله «ژئوشیمی» (Geochemistry) منتشر شد، دادههای راداری دهههای پیش از ماموریت مگلان را تحلیل کرد که میتواند نشاندهنده آتشفشان فعال در زهره در زمان حال باشد.
دلیل استفاده از دادههای مگلان برای تحلیل سطح زهره این است که این ماموریت آخرین مأموریتی بوده است که سطح زهره را با وضوح بالا به صورت جهانی نقشهبرداری کرده است. به دلیل ابرهای ضخیم زهره، باید از رادار برای تصویربرداری از سطح استفاده شود که مگلان جزئیات فوقالعادهای را در مورد فعالیتهای آتشفشانی گذشته و احتمالاً فعلی آشکار کرد. قرار است این وضعیت تغییر کند، زیرا ناسا در حال آمادهسازی ارسال دو مأموریت کلیدی به دومین سیاره منظومه شمسی است. مأموریتهای «داوینچی» (DAVINCI) و «وریتاس» (VERITAS) دقیقترین بررسیها را از زهره انجام خواهند داد.
مأموریت داوینچی (تحقیق جو عمیق زهره درباره گازهای نجیب، شیمی و تصویربرداری) یک کاوشگر را به کار خواهد انداخت که طراحی شده تا از جو زهره عبور کند و در حال سقوط، دادههایی در مورد شیمی آب و گوگرد، گازهای نجیب برای یادگیری تاریخچه زهره جمعآوری کند و در طول فرود خود تصاویری از سطح به دست آورد. در حالی که داوینچی یک مأموریت یکطرفه و کوتاهمدت است، وریتاس یک مأموریت نقشهبرداری راداری مداری است که نه تنها دقیقترین نقشههای توپوگرافی جهانی زهره را که تاکنون انجام شده است ایجاد خواهد کرد، بلکه دارای ابزارهایی خواهد بود که قادرند تعیین کنند آیا آتشفشانفعالی در زهره در حال رخ دادن است یا خیر. هر دو مأموریت داوینچی و وریتاس در حال حاضر برای پرتاب بین سالهای ۲۰۳۰ تا ۲۰۳۲ و نه زودتر از ۲۰۳۱ برنامهریزی شدهاند.
محققان در سالها و دهههای آینده چه بینشهای جدیدی در مورد تونلهای گدازه زهره به دست خواهند آورد؟ مأموریت آینده وریتاس چگونه به شناسایی و تحلیل تونلهای گدازه جدید در زهره کمک خواهد کرد؟ این تونلهای گدازه چگونه میتوانند به مأموریتهای انسانی آینده در زهره کمک کنند؟ فقط زمان پاسخ خواهد داد و این همان دلیلی است که ما علم را دوست داریم!
همانطور که همیشه، به علم ادامه دهید و به آسمان نگاه کنید