دورترین فضاپیما از خانه به برقراری تماس های تلفنی از راه دور بازگشته است.
ناسا تایید کرده است که یکی از بزرگترین ماموریت های خود، وویجر ۱، با برقراری ارتباط پس از حادثه ای در اکتبر که منجر به از دست دادن صدای این فضانورد کهنه کار شده بود، دوباره به کار خود بازگشته است.
وویجر ۱ که اکنون ۴۷ سال سن دارد، ۱۵.۴ میلیارد مایل (۲۴.۹ میلیارد کیلومتر) از زمین فاصله دارد، فاصله ای که هر ثانیه بیشتر می شود. با کاهش منبع تغذیه ناشی از پلوتونیوم در حال پوسیدگی، تنها چهار ابزار آن همچنان فعال هستند – و با کمال تعجب، با توجه به اینکه همگی در دمای پایینتر از آنچه در ابتدا برای آن طراحی شده بودند، کار میکنند.
بنابراین، هنگامی که مهندسان به وویجر ۱ دستور دادند تا یکی از بخاریهای خود را روشن کند تا به ابزارها ماساژ حرارتی ملایمی بدهد، یک ویژگی ایمنی به دلیل سطح پایین قدرت از بین رفت. سیستم حفاظت از خطای فضاپیما بر میزان انرژی باقیمانده وویجر ۱ نظارت میکند و اگر به نظر برسد انرژی برای ادامه کار کاوشگر بسیار کم است، به طور خودکار سیستمهای غیرضروری را خاموش میکند. به نظر میرسد که بخاری انرژی زیادی مصرف میکرد، اما مشکل این بود که تمام سیستمهای غیرضروری مدتها قبل خاموش شده بودند تا نیروی کم باقیمانده حفظ شود، بنابراین سیستم حفاظت از خطا بر عهده گرفت تا X اصلی را خاموش کند. فرستنده باند و به جای آن فرستنده باند S کم مصرف را فعال کنید. با این حال، به دلیل فاصله زیاد بین وویجر ۱ و زمین، ارسالها بر روی آنتن باند S توسط شبکه فضایی عمیق ناسا قابل شنیدن نبود، به این معنی که وویجر ۱ عملاً ساکت شده بود.
مهندسان ناسا توانستند این مشکل را در اوایل آبان حل کنند و ارتباط باند ایکس در ۲۸ آبان از سر گرفته شد و فضاپیما یک بار دیگر داده ها را از چهار ابزار باقیمانده خود بازگرداند: آزمایش ذرات باردار کم انرژی، تلسکوپ پرتو کیهانی مغناطیس سنج سه محوری فلاکس گیت و آزمایش امواج پلاسما.
این اولین بار نیست که Voyager ۱ مشکلات ارتباطی را تجربه می کند. فضاپیما مطمئناً سن خود را نشان داده است. در سالهای ۱۴۰۱ و ۱۴۰۲، وویجر ۱ شروع به بازگرداندن تلهمتری مخدوش کرد که حل مشکل دوم تا تابستان ۱۴۰۳ طول کشید. و در سال ۱۴۰۲، وویجر ۲ دوقلوی آن دوره ای از مشکلات ارتباطی را تجربه کرد. این مشکل اخیر فقط نشان میدهد که فضاپیما و زیرسیستمهای آنها واقعاً چقدر شکننده هستند.
البته این نباید تعجب آور باشد. هر دو وویجر ۱ و ۲ در حال حاضر کاملاً مسن در نظر گرفته می شوند و این که آنها دورترین فضاپیما از خانه هستند و از یک محیط سرد و تاریک عبور می کنند کمکی نمی کند. همانطور که ممکن است در مورد یکی از بستگان مسن نگران باشید، هر اشتباه کوچکی که کاوشگرهای وویجر انجام می دهند هشدار دهنده است. با این حال، به نظر میرسد دو فضاپیمای وویجر پیشبینیهای ماندگاری دارند مبنی بر اینکه تا کنون تسلیم سطوح پایین قدرت شدهاند. ابزارهای باقیمانده آنها در حالی که اعماق بیرونی ترین منظومه شمسی را فراتر از کمربند کویپر کاوش می کنند به کار خود ادامه می دهند، اگرچه وویجر ۲ مجبور شد ابزار علوم پلاسما خود را در سپتامبر خاموش کند – اولین ابزار هر دو فضاپیما که در ۱۶ سال گذشته خاموش شد.
و از آنجا که هر فضاپیما سالانه ۴ وات انرژی از کل بودجه انرژی خود را به دلیل کاهش پلوتونیوم در حال پوسیدگی در ژنراتور ترموالکتریک ایزوتوپ رادیوییاش از دست میدهد، عمر آنها در نهایت کاهش مییابد. اگر آنها بتوانند به نیم قرن از عمرشان برسند که امیدوارکننده به نظر میرسد، این یک دستاورد شگرف خواهد بود. این دو وویجر ممکن است اکنون قدیمی باشند و نیاز به مراقبت مداوم داشته باشند، اما آنها پیشگامان واقعی هستند. پس از پرتاب تنها چند هفته از هم در سال ۱۳۵۵، آنها به کاوش در بیرونی منظومه شمسی پرداختند و جزئیات زیادی از قمرهای مشتری و زحل را کشف کردند، از جمله پیچیدگیهای آتشفشانهای آیو. آنها برای اولین و هنوز تنها بار از برخی سیارات (اورانوس و نپتون) بازدید کردند، از کمربند کویپر عبور کردند و به هلیوسفر خورشید وارد شدند و به فضای بین ستارهای رفتند.
با این حال، هنگامی که آنها در نهایت تسلیم شب شوند، ویجرها متوقف نمی شوند. آنها همچنان به شخم زدن شیارهای تنهایی خود ادامه می دهند و مدارهای طولانی را به دور کهکشان آغاز می کنند. داستان آنها تازه شروع شده است.
