ستارهشناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا، مستقیمترین شواهد تاکنون را مبنی بر وجود جو در یک سیاره سنگی که به دور یک ستاره دوردست میچرخد، کشف کردهاند. سیاره فوق داغ و ابرزمینی TOI-561 b در کمتر از ۱۱ ساعت به دور ستاره خود میچرخد و در عین حال یک پوشش گازی قابل توجه را بر فراز یک اقیانوس ماگما سراسری حفظ میکند. آنها نشان میدهند که در حالی که انتظار میرود تابش شدید ستاره نزدیک آن، هرگونه جوی را از سیاره سلب کند، مشاهدات نشان میدهد که چگالی آن کمتر از حد انتظار است، سرنخی مبنی بر وجود مخازن پایدار مواد آتشفشانی گازی در بالای سطح مذاب آن، که فوران میکنند و سپس به شکل جدیدی روی سیاره دوباره متراکم میشوند.
طبق گزارشی در The Astrophysical Journal Letters، محققان خاطرنشان کردند که شعاع TOI-561 b حدود ۱.۴ برابر شعاع زمین است و در فاصله بسیار نزدیکی از ستاره خود، کمتر از یک چهلم فاصله بین عطارد و خورشید، به دور آن میچرخد – و یک طرف آن را به طور دائم در نور روز قفل میکند. دکتر آنجالی پیت توضیح داد که بادها گرما را به سمت شب منتقل میکنند، در حالی که گازها جو را خنک میکنند؛ تسکه خاطرنشان کرد که چگالی کم ممکن است ناشی از یک هسته آهنی کوچکتر باشد.
NIRSpec وب، سمت روز را با دمای ۱۸۰۰ درجه سانتیگراد یافت که نشان دهنده جو ضخیمی است؛ لیختنبرگ آن را “یک توپ گدازه مرطوب” نامید که گازها را با اقیانوس ماگمای خود متعادل میکند.
این مشاهدات از برنامه ناظران عمومی ۳۸۶۰ وب حاصل شده است که به طور مداوم به مدت ۳۷ ساعت و طی تقریباً چهار دور گردش، سیاره را رصد کرده است. دانشمندان اکنون به نقشهبرداری از تفاوتهای دما در سراسر سیاره و توصیف کامل اجزای جوی آن روی آوردهاند.
این یافته، بحث پیرامون اینکه آیا چنین سیارات کوچکی میتوانند در شرایط عادی، جو را که برای حیات به شکلی که ما میشناسیم ضروری است، تحت تابش شدید، حفظ کنند، دوباره شعلهور میکند.
