مشاهدات جدید فضاپیمای Juno نشان میدهد که سیاره مشتری کوچکتر از آن چیزی است که تصور میشد. هرچند این تفاوت ممکن است ناچیز به نظر برسد، اما میتواند به ستارهشناسان کمک کند تا درک بهتری از سیارات غولپیکر گازی پیدا کنند.
بزرگترین سیاره منظومه شمسی ممکن است در واقع کوچکتر از آن چیزی باشد که پیشتر تصور میشد. اندازهگیریهای جدید فضاپیمای ناسا، Juno، تفاوتی را نسبت به تخمینهای قبلی نشان میدهد. تا کنون، قطر مشتری در استوا ۱۴۲,۹۸۴ کیلومتر و از قطب تا قطب ۱۳۳,۷۰۸ کیلومتر اندازهگیری شده بود.
اما دادههای جدید Juno که در حال حاضر به دور این سیاره در مدار است، نشان میدهد تفاوتی به میزان ۸ کیلومتر در استوا و ۲۴ کیلومتر در قطبها وجود دارد. اگرچه این تغییر ممکن است ناچیز به نظر برسد، باید توجه داشت که مشتری مرجع مطالعات دیگر سیارات غولپیکر گازی است.
به عبارت دیگر، اگر ستارهشناسان درک بهتری از این سیاره داشته باشند، مطالعات درباره سیارات مشابه دقیقتر خواهد بود، بهویژه در مورد ترکیبات آنها. در این زمینه، الی گالانتی، سرپرست این مطالعه که در مجله Nature Astronomy منتشر شده است، توضیح میدهد:
“این چند کیلومتر اهمیت دارند. تغییر شعاع حتی به میزان کم، باعث میشود مدلهای داخلی مشتری با دادههای گرانشی و اندازهگیریهای جوی تطابق بهتری پیدا کنند.”
برای دستیابی به نتایج دقیقتر، فضاپیمای Juno پشت مشتری حرکت کرده و امواج رادیویی را به سمت زمین ارسال کرد. ستارهشناسان توانستند اندازه سیاره را بر اساس مکانهایی که سیگنالها منحرف یا متوقف شدند، اندازهگیری کنند. علاوه بر این، این فضاپیما ۲۶ اندازهگیری اضافی انجام داده است که دادههای دقیقی را ارائه میدهد و در مطالعات آینده مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
