ستارهشناسانی که ستارههای دوردست خورشیدمانند را بررسی میکنند، نشانههای آشکاری را شناسایی کردهاند که نشان میدهد ستارههای پیر به تدریج سیارات نزدیک خود را میبلعند، پیشنمایشی از آنچه که میلیاردها سال دیگر میتواند برای زمین اتفاق بیفتد. با سوختن سوخت هیدروژن، آنها متورم میشوند و به غولهایی تبدیل میشوند که میتوانند جهانهای همسایه را ببلعند. اگرچه خورشید راههایی برای سفر به آن مرحله دارد، اما مشاهدات نشان میدهد که چنین ستارههایی در جاهای دیگر در حال حاضر سیارات خود را میبلعند. نتایج همچنین نشان میدهد که سیستمهای سیارهای برای همیشه پایدار نیستند و پیر شدن ستارهها میتواند تعیین کند که آیا جهانها سالم باقی میمانند یا نابود میشوند.
طبق گزارشی که در ابتدا توسط Eos منتشر شد و بعداً در Space.com منتشر شد، محققان دادههای ماهواره نقشهبردار فراخورشیدی گذران (TESS) ناسا را برای مقایسه ستارههای جوان، میانسال و پیر تجزیه و تحلیل کردند. ستارههای پیرتر میزبان سیارات کمتری هستند که نشاندهنده تخریب گسترده سیارهای در درازمدت است.
محققان با مطالعه ۴۵۷۰۰۰ ستاره، ۱۳۰ سیاره نزدیک به هم را یافتند که نشان میدهد انبساط باعث ایجاد نیروهای جزر و مدی میشود که مدارها را کوچک میکند، جو را از بین میبرد و جهانها را نابود میکند.
محققان خاطرنشان کردند که تشخیص سیارات در اطراف ستارههای پیر هنوز دشوار است، زیرا ستارههای بزرگتر هنگام عبور سیارات از مقابل آنها، سیگنالهای عبور ضعیفتری ایجاد میکنند. اما ستارههای مورد مطالعه در اینجا تقریباً جرمی مانند خورشید دارند، بنابراین باید چرخه زندگی مشابهی داشته باشند. این شباهت، اخترشناسان را قادر میسازد تا سیستمهای دوردست را به عنوان پیشنمایشهای واقعبینانهای از آینده منظومه شمسی ما در نظر بگیرند.
کارشناسان مستقل اظهار داشتند که این رویکرد امیدوارکننده به نظر میرسد و خاطرنشان کردند که مطالعات قبلی نتوانستهاند دادههای کافی برای نشان دادن الگوهای واضح پیدا کنند. ماموریتهای آینده، مانند ماموریت افلاطون آژانس فضایی اروپا، باید اندازهگیریهای ترکیب ستارهای و حرکات سیارات را بیشتر اصلاح کنند تا سیاراتی را که به طور فعال به سمت نابودی در حرکت هستند، تعیین کنند.
