ستارهشناسان در سال ۲۰۲۵ به یک معیار مهم رسیدند، زمانی که بیش از ۶۰۰۰ سیاره فراخورشیدی فراتر از منظومه شمسی ما تأیید شد، معیاری که نشان میدهد این حوزه از زمان آغاز به کار خود در سه دهه قبل با چه سرعتی گسترش یافته است.
این یافتهها که عمدتاً توسط ماموریت کپلر ناسا و ماهواره نقشهبرداری سیارات فراخورشیدی عبوری پشتیبانی میشوند، کهکشانی مملو از جهانهای شگفتانگیز را آشکار کردند. ستارهشناسان سیاراتی را در اطراف دو خورشید کشف کردند، جهانهای سنگی که فضا را با آوار و جوهای عجیب و غریب پر کرده بودند، در حالی که هیچکدام نباید یافت میشدند. روی هم رفته، این نتایج نشان داد که منظومههای سیارهای در اطراف کهکشان راه شیری بسیار متنوعتر و افراطیتر از منظومه شمسی ما هستند.
طبق گزارش Space.com، برخی از شگفتانگیزترین یافتههای سال از سیاراتی که به دور ستارههای دوتایی میچرخند، به دست آمده است. ستارهشناسان چندین جهان «شبیه تاتوئین» را شناسایی کردند، از جمله ۲M1510 (AB) b، سیارهای که به دور دو کوتوله قهوهای در فاصله حدود ۱۲۰ سال نوری میچرخد. مدار کج آن از طریق یک لرزش غیرمعمول در حرکت ستارگان کشف شد، که نشان میدهد گذشتهای خشونتآمیز را پشت سر گذاشته است که با برخوردهای نزدیک با ستارگان دیگر مشخص شده است.
دادههای ایستگاه فضایی جیمز وب ناسا در سال گذشته وجود گازهای مرتبط با حیات را در K2-18b نشان داده بود و در آن زمان بحثهای داغی در مورد آن وجود داشت. با این حال، مطالعات بعدی این موارد را با دلایل غیرحیاتی توضیح دادند و این محدودیت فناوری فعلی را برجسته کردند.
در نزدیکی ما، ابزارهای جدید، دیدگاهها را در مورد منظومههای نزدیک مانند منظومه پروکسیما قنطورس دقیقتر کردند و سیارات سنگی کوچکی را در اطراف نزدیکترین ستاره به خورشید شناسایی کردند. در همان زمان، ستارهشناسان سیاراتی را یافتند که آنقدر به ستارههایشان نزدیک بودند که در حال از هم پاشیدن بودند و مانند دنبالهدارها، دمهای بلند، گازی یا غبارآلود از خود به جا میگذاشتند.
از سیارات غولپیکر تازه متولد شده که هنوز در حال شکلگیری بودند تا ستارگان باستانی که بقایای سیارهای را از هم میپاشیدند، سال ۲۰۲۵ نگاهی اجمالی به هر مرحله از زندگی یک سیاره ارائه داد و نشان داد که چقدر چیزهای زیادی برای درک وجود دارد.
