تحقیقات جدید ناسا شواهدی ارائه کرده که نشان میدهد میزان آب منتقلشده به زمین توسط شهابسنگها احتمالاً قابلتوجه نبوده است. محققان این موضوع را با استفاده از روش نوینی برای مطالعه سطح ماه کشف کردند.
مسئله شکلگیری آب روی زمین
پرسش درباره اینکه آب زمین چگونه شکل گرفته است همیشه یک راز باقی مانده است. تحقیقات پیشین نشان داده بودند که شهابسنگها ممکن است میزان قابلتوجهی از آب زمین را تأمین کرده باشند. اما مطالعه جدید ناسا خلاف این فرضیه را نشان میدهد.
روش تحقیق
محققان در این مطالعه از روش جدیدی برای آنالیز خاک ماه (lunar regolith) استفاده کردند که از ماموریتهای آپولو به دست آمده بود. خاک ماه، همان لایه گرد و غبار پوشاننده سطح ماه است. روش استفادهشده مبتنی بر اندازهگیری ایزوتوپهای اکسیژن بود.
پیشتر دانشمندان بر تحلیل عناصر دوستدار فلز تکیه داشتند، اما این روش قابلاعتماد نیست، زیرا برخوردهای مکرر شهابسنگی با ماه میتواند این عناصر را آلوده یا مخلوط کند. در مقابل، روش ایزوتوپ اکسیژن از این واقعیت بهره میبرد که اکسیژن تحت تأثیر نیروهای خارجی قرار نمیگیرد و اکسیژن نیز عنصر غالب در جرم سنگها است.
یافتهها
نتایج مطالعه نشان داد که شهابسنگهای دیرهنگام (meteorites که پس از حدود چهار میلیارد سال به زمین رسیدهاند) میزان قابلتوجهی آب برای ماه فراهم کردهاند. اما وقتی این مقدار را نسبت به اقیانوسهای زمین بسنجیم، اثر آن برای زمین ناچیز است.
این تحقیق در مجله Proceedings of the National Academy of Sciences منتشر شده است. دانشمندان از اینکه نمونههایی که بیش از ۵۰ سال پیش جمعآوری شدهاند چنین اطلاعات مهمی ارائه کردهاند شگفتزده شدهاند و اکنون منتظر نمونههایی هستند که از ماموریتهای آینده مانند Artemis III به زمین باز خواهند گشت.
