در سال ۱۹۱۰، نیروی دریایی امپراتوری روسیه یک ماموریت پنجساله هیدروگرافی در اقیانوس قطب شمال را آغاز کرد. هدف این مأموریت، بررسی و نقشهبرداری مسیر دریای شمال (Northern Sea Route) بود تا بتوان آن را به یک مسیر تجاری تبدیل کرد. این کار آسان نبود. طی این مأموریت، افسر نیروی دریایی روسیه گئورگی بروسیلوف و ۲۳ نفر از خدمه سعی کردند از طریق مسیر شمال شرقی (Northeast Passage) با یک اسکونر (نوعی کشتی بادبانی کوچک) حرکت کنند، اما با یخهای ضخیم در دریای کارا، شمال سیبری، برخورد کرده و در آنها گرفتار شدند.
خدمه که در اواسط سپتامبر ۱۹۱۲ گرفتار یخها شدند، تصمیم گرفتند تا بهار در همان محل باقی بمانند، امیدوار به اینکه با ذوب شدن یخها بتوانند کشتی را حرکت دهند. اما تابستان بعد، کشتی هنوز در یخها گیر کرده بود و وضعیت بدتر شد، زیرا یخها به آرامی به سمت شمال حرکت میکردند و کشتی و خدمه را نیز با خود میبردند.
پس از گذراندن یک زمستان دیگر، ۱۱ نفر از خدمه کشتی را ترک کرده و روی یخ شروع به پیادهروی کردند. تنها دو نفر، ناوبر والریان آلبانوو و ملوان الکساندر کونراد – زنده ماندند و موفق شدند به کیپ فلورا در سرزمین فرانز جوزف برسند، جایی که توسط مأموریت کاوشی گئورگی سِدوو نجات یافتند.
سفینههای یخشکن تایمیر و وایگچ نیز مشکلاتی داشتند، اگرچه خوششانسی بیشتری نسبت به مأموریت بروسیلوف داشتند. در اول سپتامبر ۱۹۱۳، این کشتیها با یک میدان یخی سفت در شرق پولوستروو تایمیر برخورد کردند و مجبور شدند به سمت شمال حرکت کنند تا مسیر خود را ادامه دهند.
روز بعد، آنها اولین جزیره از مجموعهای از جزایر تازه کشف شده را مشاهده کردند. خدمه کوتاهمدت به آن جزیره پا گذاشتند و نام آن را جزیره اوستروف تسسارفیشا الکسی گذاشتند و سپس دوباره به سمت شمال حرکت کردند. در مسیر خود با کوه یخهای عظیم مواجه شدند، با وجود اینکه هیچ یخچال طبیعی شناخته شدهای در اطراف وجود نداشت. آن شب، دکتر ال. ام. استاروکادومسکی روی پل فرماندهی بود و به زودی معمای این یخها حل شد.
او نوشت:
«فجر در حال طلوع بود، اما افق هنوز در مه پنهان بود. ناگهان، کمی به سمت راست مسیر حرکت، شروع به مشاهده خطوط مبهم یک ساحل بلند کردم. آیا ممکن است اشتباه کنم؟ بدون اینکه لحظهای با گونه صحبت کنم (افسر گارانتی هیچ چیزی ندیده بود)، چشمانم را تیز کرده و به تاریکی خیره شدم. نه، هیچ اشتباهی نبود. من قطعاً زمین را میدیدم – خطوط ناگهانی و بلند خشکی بدون تغییر باقی مانده بود و اکنون کاملاً واضح بود. لکههای برف روی کوهها دیده میشد. در پیش رو، بدون هیچ شک و تردیدی، ساحلی کوهستانی بلند وجود داشت.»
خدمه مسیر خود را تغییر داده و به سمت جزیره حرکت کردند؛ جزیرهای که تا آن زمان توسط انسانها کشف و نقشهبرداری نشده بود. امروزه میدانیم که این مجمعالجزایر سِورنایا زملیا (Severnaya Zemlya) شامل پنج جزیره اصلی است: جزیره انقلاب اکتبر (October Revolution Island)، جزیره بلشویک (Bolshevik Island)، جزیره کومسومولتس (Komsomolets Island)، جزیره اشمیت (Schmidt Island) و جزیره پایونیر (Pioneer Island).
اگرچه بسیاری از کاوشگران این منطقه را نادیده گرفته بودند، این مجمعالجزایر کوچک نیست.
ناسا توضیح میدهد:
«مجمعالجزایر Severnaya Zemlya در قطب شمال روسیه ۳۷,۰۰۰ کیلومتر مربع را پوشش میدهد، تقریباً به اندازه ایالت ایندیانا در ایالات متحده. در این منطقه هیچ درختی رشد نمیکند. اینجا توندرا قطبی است و شرایط سرد و خشک در تمام طول سال حاکم است. متوسط دمای روزانه در اوت، زمانی که این تصویر گرفته شد، صفر درجه سانتیگراد (۳۲°F) است. چنین شرایطی برای یخ دائمی، که حدود نیمی از مجمعالجزایر را میپوشاند، بسیار مناسب است.»
این جزایر و جزایر کوچکتر اطراف آن تا دهه ۱۹۳۰ به طور کامل نقشهبرداری نشدند، که توسط گئورگی اوشاکوف و نیکولای اوروانتسف انجام شد. این جزایر میزبان خزهها، گلسنگها، بوتههای کوتاه و تعداد زیادی پرنده هستند، به ویژه پرندگان لانهکننده در صخرهها. همچنین خرسهای قطبی، لمینگهای قلادهدار و روباههای قطبی در این جزایر مشاهده شدهاند، اما به دلیل محدودیت گیاهی، حیات جانوری نسبتاً کم است.
با اینکه کشف یک خشکی جدید بسیار جذاب است، این جزایر برای سکونت دائم انسان مناسب نیستند و تنها دانشمندان پژوهشی گهگاه به آنجا سفر میکنند.
