نور خورشید که هر روز صورت شما را گرم میکند، برای رسیدن به زمین تنها بیش از ۸ دقیقه زمان صرف میکند. اما این نور، قبل از آنکه بتواند این مسافت ۱۵۰ میلیون کیلومتری را طی کند، سفری بسیار طولانیتر را در درون خود خورشید آغاز کرده است؛ سفری که میتواند تا ۱۷۰ هزار سال به طول انجامد.
انرژی تولید شده در هسته خورشید، برای رسیدن به سطح، باید از میان پلاسمای بسیار متراکم خورشید عبور کند. این فرآیند، که فیزیکدانان آن را «گام تصادفی» (random walk) مینامند، به این معنی است که فوتونهای نور، پس از طی مسافت کوتاهی، با ذرات دیگر برخورد کرده، جذب شده و دوباره در جهتی تصادفی منتشر میشوند.
این برخوردها و تغییر مسیرهای مداوم، باعث میشود که نور نتواند به خط مستقیم از مرکز به سطح خورشید حرکت کند. در واقع، اگر نور میتوانست مستقیماً حرکت کند، تنها حدود ۲.۳ ثانیه طول میکشید تا به سطح برسد.
بر اساس محاسبات جدیدتر که در یک مقاله علمی در سال ۱۹۹۲ منتشر شد، دانشمندان متوجه شدند که فرض قبلی در مورد طول گام فوتونها (مسافتی که نور قبل از برخورد طی میکند) دقیق نبوده است. چگالی لایههای درونی خورشید بسیار بیشتر از آنچه تصور میشد، است و این امر طول گام را به کمتر از ۰.۱ سانتیمتر کاهش میدهد.
این اصلاح کوچک در محاسبات، زمان لازم برای خروج انرژی از خورشید را از چند هزار سال به حدود ۱۷۰ هزار سال افزایش داده است. این زمان طولانی، نشاندهنده پیچیدگی و تراکم بالای درون ستاره ماست.
پس از آنکه انرژی سرانجام به سطح خورشید رسید، دیگر مانعی در مسیرش نیست و با سرعتی باورنکردنی در خلاء فضا به سمت زمین حرکت میکند و تنها در بیش از ۸ دقیقه به ما میرسد.
بنابراین، دفعه بعد که گرمای خورشید را بر پوست خود احساس میکنید، به یاد داشته باشید که این نور، سفری طولانی و پرماجرای ۱۷۰ هزار ساله را از دل خورشید آغاز کرده است؛ سفری که شاید حتی پیش از ساخت اهرام مصر یا آغاز آخرین عصر یخبندان شروع شده باشد.
