ستارهشناسان یک ابرنواختر جدید را در کهکشان NGC ۷۳۳۱ شناسایی کردهاند. در عرض تنها چند روز، روشنایی این ابرنواختر به میزان قابلتوجهی افزایش یافته و همین موضوع فرصتی را در اختیار اخترشناسان قرار داده است تا مراحل اولیه این پدیده را بررسی کنند و درک بهتری از آن به دست آورند.
ابرنواخترها پدیدههای نادری در جهان نیستند؛ بااینحال، مشاهده یک ابرنواختر مدت کوتاهی پس از کشف و دنبال کردن روند تغییرات آن، فرصتی ارزشمند برای اخترشناسان محسوب میشود.
این اتفاق اخیراً در کهکشان NGC ۷۳۳۱ رخ داده است؛ کهکشانی که در صورت فلکی اسب بزرگ (Pegasus) قرار دارد. سامانه ATLAS که برای شناسایی اجرام نزدیک زمین و هشدار درباره برخورد احتمالی آنها طراحی شده است، این ابرنواختر را در تاریخ ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ شناسایی کرد. قدر ظاهری آن هنگام کشف ۱۷.۳ بود.
اما اکنون به نظر میرسد این ابرنواختر در حال درخشانتر شدن است. مشاهدات جدیدی انجام شده که بخشی از آنها توسط اخترشناسان آماتور صورت گرفته است و قدر ظاهری این جرم اکنون حدود ۱۳ برآورد میشود. از آنجا که تنها مدت کوتاهی از کشف آن گذشته است، ممکن است روشنایی آن طی روزها یا هفتههای آینده همچنان افزایش پیدا کند.
در مورد منشأ این ابرنواختر نیز به بررسیهای بیشتری نیاز است، اما تاکنون SN 2026aaiv بهعنوان یک ابرنواختر نوع Ia طبقهبندی شده است. این نوع ابرنواختر با سامانههای دوتایی مرتبط است که دستکم یکی از ستارههای آنها یک کوتوله سفید است.
در برخی سناریوها، زمانی که جرم کوتوله سفید به حد چاندراسخار، یعنی حدود ۱.۴ برابر جرم خورشید، نزدیک میشود، شرایط لازم برای وقوع یک انفجار گرماهستهای فراهم میشود. در نتیجه، کوتوله سفید میتواند در یک انفجار بسیار قدرتمند از بین برود و به یک ابرنواختر نوع Ia تبدیل شود.
با وجود جذابیت SN 2026aaiv، این نخستین بار نیست که NGC ۷۳۳۱ میزبان چنین پدیدهای میشود. سال گذشته نیز ابرنواختر مشابهی در این کهکشان مشاهده شد. ابرنواختر SN 2025rbs در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۵ کشف شد و آن نیز بهعنوان یک ابرنواختر نوع Ia طبقهبندی شده بود.
