اگر همه سیارهها تقریباً همسن هستند، پس چرا عطارد اینقدر پر از چینوچروک است؟ مگر اینکه سیارههای دیگر بوتاکس تزریق کنند!
مشخص شده است که عطارد، کوچکترین سیاره منظومه شمسی، درست مانند یک کشمش کوچکتر شده است. این فرایند همچنان ادامه دارد و ممکن است با سرعتی بیشتر از آنچه پیشتر تصور میکردیم، اتفاق بیفتد.
دانشمندان علوم سیارهای میدانستند که عطارد با سرد شدن بخشهای داخلی خود در حال کوچک شدن است. اما تحلیل جدید نشان میدهد که سرعت واقعی این کوچکشدن کمتر از مقدار واقعی برآورد شده بود.
به گفته گاکو نیشییاما، پژوهشگر علوم سیارهای در مؤسسه پژوهشهای فضایی مرکز هوافضای آلمان (DLR)، «بهطور میانگین، این نرخ بیش از ۲.۷ کیلومتر در هر یک میلیارد سال خواهد بود» و این مقدار تنها حداقل نرخ انقباض عطارد محسوب میشود.
این نرخ ممکن است ۱۰ تا ۳۰ درصد بیشتر باشد. این موضوع نشان میدهد که شعاع عطارد از زمان شکلگیری آن، حدود ۱۱ کیلومتر بیشتر از چیزی که در تحلیلهای قبلی تصور میشد، کاهش یافته است. در مجموع، قطر عطارد از زمان تولدش حدود ۳۸ کیلومتر کوچکتر شده است.
عامل اصلی این کوچکشدن، سرد شدن سیاره است. چینوچروکهای سطحی که از نظر علمی «ساختارهای کوتاهشدگی» نامیده میشوند، انتظار میرود در سراسر عطارد ایجاد شوند، اما وجود تعداد زیادی دهانه برخوردی روی سطح این سیاره باعث میشود شناسایی چنین ساختارهایی دشوار باشد.
عطارد تقریباً نیمی از جرم مریخ را دارد، اما حجم آن تنها حدود یکسوم مریخ است. به همین دلیل، سیارهای بسیار متراکم محسوب میشود.
عطارد نسبت به اندازه خود هسته فلزی بسیار بزرگی دارد؛ ویژگیای که مدتهاست دانشمندان را کنجکاو کرده است. یافتههای جدید نشان میدهند بخش داخلی عطارد حتی عجیبتر از چیزی است که پیشتر تصور میشد.
نیشییاما در اینباره گفت: «این نتیجه نشان میدهد که عطارد عناصر سبک کمتری در هسته خود دارد، هسته داخلی بزرگتری دارد و دمای اولیه آن نیز بالاتر بوده است.»
تمام این پژوهش با استفاده از دادههای تاریخی مأموریت MESSENGER ناسا انجام شده است؛ مأموریتی که در سال ۲۰۱۵ به پایان رسید. اکنون مأموریت مشترک اروپا و ژاپن، یعنی BepiColombo، تنها چند ماه با ورود به مدار عطارد فاصله دارد و قرار است دادههایی با وضوح بالاتر از تمام این ساختارهای سطحی ارائه کند.
نیشییاما درباره این مأموریت گفت: «با استفاده از ارتفاعسنج لیزری BepiColombo (BELA)، انتظار داریم بتوانیم توپوگرافی عطارد را با وضوح بیشتری ثبت کنیم. در نتیجه، اطلاعات قابلاعتمادتری درباره ساختارهای انقباضی و میزان ناهمواری سطح این سیاره به دست خواهیم آورد. این اطلاعات قطعاً یافتههای فعلی را تأیید خواهند کرد و ممکن است به دقیقتر شدن برآوردها نیز کمک کنند.»
