بیش از ۷۴ سال پس از سقوط مرگبار پرواز 526A شرکت پانام در نزدیکی سواحل پورتوریکو، پژوهشگران سرانجام بقایای این هواپیما را در کف اقیانوس اطلس پیدا کردند. کشفی که یکی از مهمترین حوادث تاریخ هوانوردی تجاری را دوباره در کانون توجه قرار داده است.
این لاشه در تاریخ ۲ ژوئن ۲۰۲۶ و در عمق حدود ۶۰۰ متری اقیانوس اطلس، با استفاده از فناوری سونار با وضوح بالا شناسایی شد. این عملیات نتیجه چندین سال تحقیق توسط بنیاد Air/Sea Heritage Foundation با همکاری شبکه Discovery Channel و شرکت Deep Sea Vision بود.
جستوجوی این هواپیما از سال ۲۰۱۹ آغاز شد؛ زمانی که «راس متیوز»، رئیس و همبنیانگذار بنیاد Air/Sea Heritage Foundation، تحقیقات خود را درباره این سانحه آغاز کرد. او پیشتر نیز در برنامه Expedition Unknown شبکه دیسکاوری درباره این جستوجو حضور یافته بود.
نقطه عطف این عملیات چند هفته پیش رقم خورد؛ زمانی که کشتی تحقیقاتی Fugro Brasilis که در مسیر خود از ترینیداد به خلیج مکزیک حرکت میکرد، برای کمک به عملیات در نزدیکی سنخوان توقف کرد. این کشتی به یکی از پیشرفتهترین زیردریاییهای خودران جهان مجهز بود که با مجموعهای از حسگرهای پیشرفته، بخش وسیعی از بستر دریا را اسکن کرد و اطلاعات لازم برای یافتن محل دقیق لاشه را فراهم ساخت.
پرواز 526A در ۱۱ آوریل ۱۹۵۲ اندکی پس از ظهر از فرودگاه Isla Grande شهر سنخوان به مقصد فرودگاه Idlewild نیویورک (که امروزه با نام فرودگاه بینالمللی جان اف. کندی شناخته میشود) به پرواز درآمد.
این هواپیما از نوع Douglas DC-۴ با چهار موتور ملخی بود و «Clipper Endeavor» نام داشت. در زمان حادثه، ۵ خدمه و ۶۴ مسافر در آن حضور داشتند.
تنها دقایقی پس از برخاستن، هواپیما دچار نقص همزمان چند موتور شد و توانایی ادامه پرواز را از دست داد. خلبان ناچار شد یک فرود اضطراری بسیار سخت روی سطح آب انجام دهد.
تمام سرنشینان در لحظه برخورد با آب زنده ماندند، اما نبود دستورالعملهای هماهنگ برای تخلیه اضطراری باعث ایجاد وحشت و سردرگمی شد. همزمان، امواج شدید دریا بهتدریج هواپیما را به زیر آب کشید.
نیروهای گارد ساحلی و نیروی هوایی آمریکا بهسرعت به محل حادثه رسیدند، اما تنها ۱۲ مسافر و هر پنج خدمه موفق به نجات شدند.
در مجموع، ۵۲ نفر جان خود را از دست دادند. تحقیقات بعدی نشان داد بسیاری از قربانیان به دلیل ترس از امواج خروشان، حاضر به ترک کابین در حال غرق شدن نشده بودند و هرگز خود را به قایقهای نجات نرساندند.
این سانحه نقطه عطفی در تاریخ ایمنی هوانوردی به شمار میرود. پس از آن، هیئت هوانوردی غیرنظامی آمریکا که بعدها جای خود را به سازمان FAA داد، مجموعهای از اصلاحات اساسی را تصویب کرد؛ از جمله اجباری شدن آموزش نکات ایمنی پیش از پرواز و نمایش نحوه استفاده از تجهیزات اضطراری برای مسافران.
به بیان دیگر، توضیحاتی که امروزه پیش از هر پرواز درباره محل خروجهای اضطراری و نحوه استفاده از تجهیزات ایمنی ارائه میشود، تا حد زیادی نتیجه درسهایی است که از این حادثه گرفته شد.
«جاش گیتس»، مجری و کاوشگر برنامه Expedition Unknown، گفت: «هر بار که امروز سوار هواپیما میشوید، بخشی از امنیت پرواز خود را مدیون اتفاقی هستید که سهچهارم قرن پیش برای هواپیمای Clipper Endeavor و سرنشینانش رخ داد.»
او همچنین افزود: «این هواپیما در اعماق دریا ناپدید شده بود و بیم آن میرفت که یاد و خاطره قربانیان نیز به فراموشی سپرده شود. زمانی که تصاویر زیردریایی خودران از بدنه آلومینیومی هواپیما روی کف اقیانوس به دستمان رسید، همه از شدت هیجان نفس در سینه حبس کردیم.»
اکنون این گروه با همکاری دولت پورتوریکو در تلاش است تا از محل لاشه بهعنوان یک میراث تاریخی محافظت شود و همچنین یادبودی برای گرامیداشت قربانیان این سانحه ساخته شود.
جاش گیتس در پایان ابراز امیدواری کرد که این کشف تاریخی بتواند اندکی آرامش برای خانواده قربانیان به همراه داشته باشد و یادآور بهای سنگینی باشد که برای ارتقای ایمنی پروازهای امروزی پرداخت شده است.
قرار است داستان کامل کشف این لاشه در یکی از قسمتهای جدید برنامه Expedition Unknown از شبکه Discovery Channel در اواخر سال جاری پخش شود.
