تلسکوپ فضایی نانسی گریس رومن ناسا قرار است صبح یکشنبه از همان سواحل فلوریدا زمین را ترک کند؛ جایی که بسیاری از حامیان این پروژه سالها در این فکر بودند که آیا این تلسکوپ اصلاً روزی به سکوی پرتاب خواهد رسید یا نه.
پرتاب برای ساعت ۷:۲۶ صبح به وقت منطقه زمانی شرقی آمریکا در روز ۳۰ اوت ۲۰۲۶، برابر با ساعت ۱۱:۲۶ به وقت هماهنگ جهانی (UTC)، برنامهریزی شده است. این تلسکوپ قرار است با یک موشک فالکون هوی اسپیسایکس از مجتمع پرتاب ۳۹A در مرکز فضایی کندی به فضا پرتاب شود. این زمان در منطقه زمانی وبسایت SpaceDaily برابر با ساعت ۶:۲۶ عصر است.
در زمان انتشار برنامهریزیشده این مقاله، در مرکز فضایی کندی هنوز بعدازظهر شنبه خواهد بود. بنابراین استفاده از واژه «فردا» در تیتر بر اساس ساعت محل پرتاب است، هرچند تاریخ درجشده در مقاله SpaceDaily از قبل به ۳۰ اوت تغییر کرده است.
اینکه رومن را «دیررسیده» بدانیم، اغراقآمیز نیست؛ اما این تمام ماجرای جدول زمانی آن هم نیست. این رصدخانه دستکم سه ساعت زمانی معتبر دارد: یک پیشینه علمی که به سال ۱۹۹۹ بازمیگردد، هویت مأموریتی که در نظرسنجی دهساله نجوم در سال ۲۰۱۰ شکل گرفت و یک مبنای رسمی پروژه ناسا که پس از همهگیری کرونا بازتنظیم شد. رومن بر اساس دو ساعت اول دیر کرده، اما بر اساس ساعت سوم زودتر از موعد است.
«دیرکردن» به این بستگی دارد که کدام ساعت را در نظر بگیریم
ناسا اکنون میگوید رومن ۹ ماه زودتر از برنامه پرتاب خواهد شد. افرادی که وعده پرتاب در سال ۲۰۲۰ را به یاد دارند، بهدرستی میتوانند بپرسند چگونه تلسکوپی که شش سال دیرتر به فضا میرود، میتواند «زودتر از موعد» باشد.
پاسخ این است که این دو ادعا از دو مبنای زمانی متفاوت استفاده میکنند. تاریخ ۲۰۲۰ مربوط به توصیه آکادمیهای ملی آمریکا بود که پیش از آغاز رسمی پروژه توسط ناسا ارائه شده بود. تاریخ مه ۲۰۲۷، تعهد فعلی ناسا برای آمادهبودن مأموریت جهت پرتاب است که پس از برنامهریزی مجدد در سال ۲۰۲۱ تصویب شد. هدفگذاری روز یکشنبه، زودتر از این تعهد است.
هیچکدام از این دو زمانبندی ساختگی نیستند. نظرسنجی دهساله، روشی است که جامعه نجوم آمریکا از طریق آن اولویتهای خود را تعیین میکند و به سازمانهای دولتی میگوید چه پروژههایی باید دنبال شوند. مبنای پروژه نیز زمانی تعیین میشود که هزینه و برنامه زمانی پس از مشخصتر شدن مسائل مهندسی، بودجه و ریسک، بهطور رسمی از سوی ناسا پذیرفته میشوند.
این تفاوت اهمیت دارد، زیرا رومن یک فضاپیمای کاملاً مشخص و آماده نبود که از اواخر دهه ۱۹۹۰ در صف پرتاب منتظر مانده باشد. این پروژه ابتدا از ترکیب چندین مأموریت پیشنهادی در سطح مفهومی شکل گرفت و بعدها از آینهها، آشکارسازها و سختافزارهای واقعی ساخته شد.
۱۹۹۹: تلسکوپی برای انرژی تاریک، پیش از شکلگیری WFIRST
قدیمیترین شاخه مستقیم رومن پس از آن شکل گرفت که اخترشناسان در سال ۱۹۹۸ اعلام کردند انبساط جهان در حال شتاب گرفتن است. این کشف نیاز فوری به اندازهگیری ابرنواخترهای دوردست و بررسی عامل ناشناختهای را ایجاد کرد که بعدها «انرژی تاریک» نام گرفت.
پروژه «کاوشگر شتاب ابرنواختری» یا SNAP در سال ۱۹۹۹ بهعنوان یک رصدخانه فضایی برای انجام منظم این اندازهگیریها مطرح شد. آزمایشگاه ملی لارنس برکلی وزارت انرژی آمریکا میگوید SNAP به الهام اولیه برای «مأموریت مشترک انرژی تاریک» یا JDEM تبدیل شد؛ پروژهای که ناسا در سال ۲۰۰۳ به وزارت انرژی پیوست تا آن را دنبال کند.
JDEM در ابتدا یک فضاپیمای مشخص و انتخابشده نبود. این پروژه برنامهای بود که در آن گروههای مختلف، طرحهای رقیب از جمله SNAP، تلسکوپ فضایی انرژی تاریک و تلسکوپ پیشرفته فیزیک انرژی تاریک را توسعه دادند. ناسا و وزارت انرژی آمریکا در نهایت یک طرح ترکیبی با نام JDEM-Omega را مورد مطالعه قرار دادند.
گزارش اخیر ناسا درباره خاستگاه رومن، آغاز این مسیر را «در پایان هزاره گذشته» توصیف میکند. این توصیف محتاطانه است. رومن در سال ۱۹۹۹ با نام یا طراحی فعلی خود وجود نداشت، اما یکی از مسیرهای علمی و سازمانی که در نهایت به شکلگیری آن منجر شد، بدون تردید از همان زمان آغاز شده بود.
طرحهای دیگر، سیارات و بررسیهای فروسرخ را به مأموریت اضافه کردند
شاخه مربوط به انرژی تاریک بهتنهایی نمیتواند داستان شکلگیری رومن را توضیح دهد. طرحی با نام «کاوشگر ریزهمگرایی گرانشی سیارات» پیشنهاد شده بود که با بررسی میدانهای ستارهای متراکم در جهت مرکز کهکشان راه شیری، سیارات را شناسایی کند. این روش میتوانست افزایش موقت روشنایی یک ستاره را که در اثر خم شدن نور بهوسیله گرانش یک ستاره و سیارات آن در پیشزمینه ایجاد میشود، ثبت کند.
یک طرح دیگر برای بررسیهای فروسرخ نزدیک نیز بخش دیگری از برنامه نهایی را شکل داد. اخترشناسان به نقشههای گسترده و حساس نیاز داشتند تا بتوانند از راه شیری نزدیک گرفته تا ساختار بزرگمقیاس جهان را بررسی کنند.
تاریخچه طراحی این رصدخانه در ناسا توضیح میدهد که WFIRST محصول نظرسنجی دهساله «جهانهای جدید، افقهای جدید» در سال ۲۰۱۰ بود و بر پایه JDEM-Omega، کاوشگر ریزهمگرایی گرانشی سیارات و یک طرح بررسیکننده فروسرخ نزدیک شکل گرفت. JDEM-Omega معماری اولیه سختافزار را فراهم کرد، اما طراحی برای امکان بررسی طولانیمدت برآمدگی مرکزی کهکشان در مطالعات ریزهمگرایی باید تغییر میکرد.
این ادغام همچنین دلیل نام اولیه نسبتاً نامأنوس مأموریت را توضیح میدهد. نام «تلسکوپ فضایی فروسرخ میدانگسترده» یا WFIRST بیشتر یک قابلیت را توصیف میکرد تا یک پرسش علمی مشخص. همچنین توضیح میدهد چرا انتظار میرود رومن علاوه بر انجام بررسیهای اصلی درباره انرژی تاریک و سیارات فراخورشیدی، به جامعه گستردهتری از اخترفیزیکدانان نیز خدمات ارائه کند.
۲۰۱۰: جامعه نجوم WFIRST را ایجاد کرد
نظرسنجی دهساله نجوم و اخترفیزیک آکادمیهای ملی آمریکا در سال ۲۰۱۰، مأموریت WFIRST را در رتبه نخست میان فعالیتهای فضایی بزرگ پیشنهادی قرار داد. هدف این مأموریت پاسخ به پرسشهای مهم درباره سیارات فراخورشیدی و انرژی تاریک بود و در عین حال میتوانست به پژوهش درباره تکامل کهکشانها، جمعیتهای ستارهای و ساختار راه شیری کمک کند.
مأموریتی که در آن زمان پیشنهاد شد، کوچکتر از رومن امروزی بود. طراحی مرجع آن از یک تلسکوپ تقریباً ۱.۵ متری در نقطه لاگرانژی دوم سامانه خورشید-زمین و یک مأموریت اصلی پنجساله استفاده میکرد. برآورد مستقل هزینه این طرح حدود ۱.۶ میلیارد دلار بود که برنامه پژوهشگران مهمان را شامل نمیشد.
مهمتر از همه برای موضوع این مقاله، جدول زمانی پیشنهادی، پرتاب در سال ۲۰۲۰ را در نظر گرفته بود. این نظرسنجی اعلام کرده بود که آغاز پروژه در سال ۲۰۱۳ میتواند چنین زمانبندیای را امکانپذیر کند.
این موضوع صرفاً یک خوشبینی معمولی نبود. این همان برنامهای بود که به مأموریت بزرگ دارای بالاترین اولویت جامعه نجوم متصل شده بود. با این حال، اجرای آن به تأمین بودجه اولیه مورد انتظار از سوی دولت، تأمین بودجه سالانه و وجود فضای کافی در برنامه اخترفیزیک ناسا وابسته بود. گزارش آکادمیها بهتنهایی هیچیک از این شرایط را تضمین نمیکرد.
چرا تاریخ ۲۰۲۰ پیش از آغاز رسمی پروژه به تعویق افتاد؟
ناسا آغاز رسمی جدید پروژه WFIRST را در سال ۲۰۱۳ که در برنامه اولیه پیشبینی شده بود، انجام نداد. این سازمان با افزایش هزینهها و چالشهای فنی تلسکوپ فضایی جیمز وب روبهرو بود و اروپا نیز در همین زمان مأموریت انرژی تاریک خود با نام Euclid را پیش میبرد. WFIRST همچنان در مرحله مطالعه و پیشفرمولبندی باقی ماند.
این تفاوت صرفاً یک بازی حسابداری نیست. یک مأموریت پیشنهادی میتواند تاریخ هدف علمی جدی داشته باشد، بدون اینکه هنوز هزینه و برنامه زمانی رسمی آن بهعنوان یک پروژه پروازی تأیید شده باشد. برنامه سال ۲۰۲۰ نشان میداد کمیته دهساله در صورت آغاز سریع پروژه، چه زمانی را برای پرتاب WFIRST ممکن میدانست. این تاریخ یک نوبت پرتاب رزروشده نبود که ناسا بعدها هنگام مونتاژ نهایی آن را از دست داده باشد.
برای پژوهشگرانی که روی مأموریتهای اولیه کار کرده بودند یا مسیر شغلی خود را بر اساس توصیه سال ۲۰۱۰ شکل داده بودند، این توضیح شش سال انتظار را جبران نمیکند. اما توضیح میدهد چرا نهادهای نظارتی دولتی رومن را در مقایسه با مبنای رسمی پروژه، شش سال تأخیردار ثبت نمیکنند.
این موضوع همچنین نشان میدهد چرا عبارت «دیررسیده» بیشتر بهعنوان روایتی از انتظار علمی معنا پیدا میکند تا یک عقبافتادگی مشخص در برنامه پروژه. مأموریت Euclid در سال ۲۰۲۳ پرتاب شد. اندازهگیریهای انرژی تاریک از روی زمین پیشرفت کردند. سرشماری سیارات فراخورشیدی بهشدت گسترش یافت. در همین حال WFIRST پیش از آنکه ناسا بتواند ساخت آن را بهطور رسمی متعهد شود، بارها بازطراحی شد.
۲۰۱۲: یک آینه اطلاعاتی، مأموریت را تغییر داد
در سال ۲۰۱۲، دفتر شناسایی ملی آمریکا (NRO) دو مجموعه تلسکوپ بلااستفاده را به ناسا منتقل کرد. هر کدام دارای یک آینه اصلی ۲.۴ متری بودند؛ قطری برابر با آینه هابل و بزرگتر از دهانهای که در پیشنهاد سال ۲۰۱۰ در نظر گرفته شده بود.
این هدیه سطح جمعآوری نور بیشتر و تصویربرداری دقیقتر را فراهم میکرد، اما به معنای دریافت دو رصدخانه رایگان نبود. این مجموعهها فاقد ابزارهای علمی، فضاپیما، تجهیزات الکترونیکی پروازی، سامانههای حرارتی، سامانه زمینی، آزمایشهای لازم و تجهیزات پرتاب مورد نیاز برای یک مأموریت علمی بودند. استفاده از یکی از آنها همچنین جرم، طراحی اپتیکی و هزینه WFIRST را تغییر داد.
تاریخچه سختافزار تلسکوپ اهدایی که SpaceDaily منتشر کرده، این گذار را با جزئیات دنبال میکند. ناسا ابتدا استفاده از این مجموعه را تقریباً به همان شکل موجود بررسی کرد، اما با آشنایی بیشتر مهندسان با ویژگیهای اپتیکی و نیازهای بررسیهای میدانگسترده، طراحی بهتدریج تغییر کرد.
آینه بزرگتر امکان ترکیبی را فراهم کرد که امروزه برای توضیح رومن در یک جمله استفاده میشود: وضوحی مشابه هابل در میدان دیدی که در هر نوردهی دستکم ۱۰۰ برابر گستردهتر است. البته این تغییر ناسا و ناظران بیرونی را وادار کرد مراقب باشند که طرح نسبتاً کنترلشده نظرسنجی دهساله به یک پروژه پرچمدار غیرقابلتحمل از نظر هزینه تبدیل نشود.
۲۰۱۶: WFIRST سرانجام به یک پروژه پروازی ناسا تبدیل شد
ناسا در فوریه ۲۰۱۶ و در مرحله تصمیمگیری کلیدی A، WFIRST را وارد مرحله فرمولبندی کرد. این نزدیکترین تاریخ مشخص برای تولد رسمی پروژه پروازی است که اکنون قرار است بر فراز موشک فالکون هوی قرار بگیرد.
فرمولبندی هنوز به معنای ساخت تمام قطعات پروازی نبود. تیمها الزامات، برنامههای زمانی، برآوردهای هزینه و طراحیها را اصلاح کردند. همچنین بررسی کردند چگونه میتوان یک نمایشگر فناوری تاجنگار را به مأموریت اضافه کرد؛ ابزاری که قادر است نور خیرهکننده یک ستاره را کاهش دهد تا سامانههای سیارهای کمنور نزدیک آن قابل مشاهده باشند.
پروژه مراحل طراحی اولیه را پشت سر گذاشت، در حالی که ناسا هزینه توسعه را به سقف ۳.۲ میلیارد دلار محدود کرده بود. مأموریت باید ضمن حفظ قابلیت اصلی بررسیهای میدانگسترده، از اضافهشدن امکاناتی که میتوانست به دیگر برنامههای اخترفیزیک آسیب بزند، جلوگیری میکرد.
در مارس ۲۰۲۰، ناسا WFIRST را برای مرحله اجرا تأیید کرد. این تصمیم سازمان را متعهد کرد که طراحی دقیق، توسعه سختافزار، یکپارچهسازی و آزمایشها را انجام دهد. در آن زمان دیگر پرتاب سال ۲۰۲۰ که در نظرسنجی دهساله پیشبینی شده بود، امکانپذیر نبود و ناسا از پرتاب در اواسط دهه ۲۰۲۰ سخن میگفت.
کاخ سفید بارها برای لغو پروژه تلاش کرد
پیش از تأیید مرحله اجرا، این مأموریت سه بودجه پیشنهادی متوالی ریاستجمهوری را که خواستار لغو آن بودند، پشت سر گذاشت. دولت ترامپ در درخواستهای بودجه سالهای مالی ۲۰۱۹، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱، هر بار بودجه WFIRST را صفر پیشنهاد کرد.
درخواست بودجه رئیسجمهور بهتنهایی یک پروژه فدرال را لغو نمیکند. اختیار تخصیص بودجه در دست کنگره است و قانونگذاران هر سه پیشنهاد لغو را رد کردند. کنگره برای سالهای مالی مربوطه بهترتیب ۳۱۲.۲ میلیون دلار، ۵۱۰ میلیون دلار و ۵۰۵.۲ میلیون دلار اختصاص داد و در عین حال سقف هزینه توسعه را حفظ کرد.
پس از بازگشت ترامپ به کاخ سفید، درخواست بودجه سال مالی ۲۰۲۶، مبلغ ۱۵۶.۶ میلیون دلار برای رومن پیشنهاد کرد که بسیار کمتر از سطح قبلی برنامه عملیاتی آن بود. این چهارمین مورد فشار بودجهای و کاهش شدید اعتبار در مراحل پایانی پروژه بود، اما برخلاف سه مورد قبلی، پیشنهاد رسمی برای بودجه صفر و لغو کامل مأموریت محسوب نمیشد. کنگره در نهایت ۳۰۰ میلیون دلار برای تکمیل رصدخانه اختصاص داد.
بررسی SpaceDaily درباره چهار نبرد بودجهای رومن، اسناد و تفاوت میان این موارد را بررسی کرده است. نتیجهگیری محدود در آستانه پرتاب این است: سه تلاش رسمی برای لغو WFIRST شکست خورد، زیرا کنگره هر بار با تخصیص بودجه، پروژه را حفظ کرد.
البته بقای بودجه تضمینکننده موفقیت فنی نبود، اما باعث شد تیمها، قراردادها و فعالیتهای مربوط به قطعات زمانبر حفظ شوند. یک رصدخانه پرچمدار را نمیتوان مانند یک پروژه نرمافزاری متوقف و دوباره راهاندازی کرد، بدون اینکه نیروی متخصص، زمانبندی و هزینه از دست برود.
۲۰۲۰: WFIRST نام یک انسان را گرفت
در ۲۰ مه ۲۰۲۰، ناسا نام WFIRST را به افتخار نانسی گریس رومن، نخستین اخترشناس ارشد این سازمان، تغییر داد. رومن از نجوم خارج از جو زمین حمایت کرده بود و در شکلگیری مسیر نهادیای که به تلسکوپ هابل منجر شد، نقش داشت.
این تغییر نام، نامی انسانی را جایگزین سرواژهای کرد که هرگز گستردگی رصدخانه را بهخوبی نشان نمیداد. ابزار میدانگسترده آن تصویربرداری و طیفسنجی گسترده در طول موج فروسرخ نزدیک را انجام خواهد داد. تاجنگار آن نیز فناوریهایی را برای تصویربرداری مستقیم از سیارات کمنور و قرصهای پیرامون آنها در کنار ستارههای درخشان آزمایش خواهد کرد.
رومن و هابل هر دو آینههایی با اندازه مشابه دارند، اما سرعت بررسی آسمان در رومن عمدتاً به دلیل میدان دید بسیار گستردهتر آن است، نه اینکه لزوماً عمق بیشتری نسبت به هابل ببیند. این تلسکوپ قرار است میلیاردها کهکشان را نقشهبرداری کند، انبساط کیهان را آزمایش کند و سیارات را بیابد؛ اما رومن قرار نیست صرفاً جایگزین هابل یا وب باشد.
تغییر نام همچنین در نقطهای غیرعادی رخ داد. WFIRST سال ۲۰۲۰ را با پیشنهاد لغو در بودجه رئیسجمهور آغاز کرد، اما سال را در حالی به پایان رساند که کنگره بودجه آن را حفظ کرده بود، پروژه رسماً وارد مرحله اجرا شده بود و نامی داشت که قرار بود در آرشیو دادههای مأموریت ثبت شود.
همهگیری کرونا تعهد زمانی را به مه ۲۰۲۷ منتقل کرد
همهگیری کووید-۱۹ درست در زمانی که اجرای پروژه آغاز شده بود، روند کار رومن را مختل کرد. محدودیت دسترسی، تأخیر تأمینکنندگان و پیامدهای دیگر همهگیری، فرضیات مربوط به هزینه و زمانبندی پروژه را تغییر داد.
ناسا در ژوئن ۲۰۲۱ برنامه جدیدی را تصویب کرد. بر اساس ارزیابی دفتر حسابرسی دولت آمریکا (GAO) در سال ۲۰۲۶، این برنامه هزینه چرخه عمر ۴.۳۱۶ میلیارد دلاری و تاریخ مه ۲۰۲۷ را برای آمادهبودن جهت پرتاب تعیین کرد. این زمانبندی هفت ماه دیرتر از مبنای اولیه پروژه در اکتبر ۲۰۲۶ بود.
«آمادگی برای پرتاب» یک تعهد مدیریتی است و لزوماً به معنای روزی نیست که موشک باید از سکوی پرتاب جدا شود. این تاریخ مشخص میکند پروژه باید تا چه زمانی، با منابع و سطح ریسک تأییدشده، آماده باشد. اگر سختافزار، آزمایشها، پرتابگر و بودجه اجازه دهند، تیمها میتوانند برای فرصت زودتری تلاش کنند.
ناسا در سال ۲۰۲۲ شرکت اسپیسایکس را با قراردادی برای خدمات پرتاب به ارزش تقریبی ۲۵۵ میلیون دلار انتخاب کرد که هزینههای مرتبط با پرتاب را نیز شامل میشد. این قرارداد، پرتاب در اکتبر ۲۰۲۶ با استفاده از فالکون هوی از سکوی ۳۹A را مشخص کرده بود.
رومن مراحل مونتاژ و آزمایشهای محیطی را زودتر از زمان مورد نیاز برای تعهد جدید تکمیل کرد. گزارش GAO نشان میداد پروژه برای پرتاب در اوت ۲۰۲۶ آماده میشد؛ یعنی دو ماه زودتر از مبنای اولیه و ۹ ماه زودتر از تعهد مه ۲۰۲۷.
چرا ۳۰ اوت ۲۰۲۶ میتواند هم دیر باشد و هم زود؟
بنابراین هر سه توصیف زمانی میتوانند همزمان درست باشند.
حدود ۲۷ سال از شکلگیری SNAP در سال ۱۹۹۹ میگذرد. رومن شش سال پس از پرتاب سال ۲۰۲۰ که در نظرسنجی دهساله منجر به شکلگیری WFIRST شده بود، به فضا میرود. در عین حال، دو ماه زودتر از مبنای اولیه پروژه در اکتبر ۲۰۲۶ و ۹ ماه زودتر از تعهد رسمی مه ۲۰۲۷ که پس از همهگیری تصویب شد، آماده پرتاب است.
عبارت «۹ ماه زودتر» از سوی ناسا، به این معنا نیست که کل این تاریخچه سریعتر از انتظار پیش رفته است. این عبارت زمان پرتاب فعلی را با تعهد فعلی مقایسه میکند. توصیف «دیررسیده» نیز به این معنا نیست که مهندسان شش سال تأخیر در اجرای یک پروژه واحد ایجاد کردهاند. این توصیف، پرتاب فعلی را با برنامه علمی قبلی و کارهای مقدماتی بسیار قدیمیتر مقایسه میکند.
رومن در ژوئن به مرکز فضایی کندی رسید؛ زمانی که تغییر از تعهد مه ۲۰۲۷ به تلاش برای پرتاب در اوت، به شکل ملموسی آشکار شد. تکنسینها سپس سرویسهای نهایی را انجام دادند، ۲۹۰ گالن هیدرازین در مخازن قرار دادند، پنلهای خورشیدی را بررسی کردند، عملیات مأموریت را تمرین کردند و رصدخانه را داخل محفظه مخصوص حمل محموله قرار دادند.
رومن در ۲۵ اوت به آشیانه اسپیسایکس منتقل شد. محموله و فالکون هوی نیز در ۲۸ اوت آخرین بررسی آمادگی برای پرتاب را پشت سر گذاشتند. سالهای طولانی جدولهای زمانی پروژه اکنون به ساعتهای باقیمانده از شمارش معکوس تبدیل شدهاند.
«آماده پرتاب» به معنای تضمین پرتاب نیست
ناسا و اسپیسایکس پس از بررسی آمادگی پرتاب اعلام کردند که رومن «آماده» است، اما این عبارت به معنای تصمیم برای ادامه شمارش معکوس است، نه تأیید انجام پرتاب یا تضمین موفقیت نخستین تلاش.
بر اساس آخرین بهروزرسانی رسمی، احتمال مناسب بودن شرایط جوی در ساعت ۷:۲۶ صبح به وقت منطقه شرقی آمریکا ۶۰ درصد اعلام شده است. وضعیت آبوهوا، شرایط محدوده پرتاب، بروز مشکل در فالکون هوی یا یک نگرانی درباره خود فضاپیما همچنان میتواند باعث توقف یا تأخیر در پرتاب شود.
پرتاب نیز بلافاصله به آغاز فعالیتهای علمی رومن منجر نخواهد شد. پس از جدا شدن از موشک، این رصدخانه باید حدود ۱.۵ میلیون کیلومتر به سمت مداری شبههالهای در اطراف دومین نقطه لاگرانژی سامانه خورشید-زمین حرکت کند. تیمهای مأموریت باید سامانههای مختلف را باز کنند، تلسکوپ را خنک کنند، اپتیک آن را همراستا کنند، ابزارها را کالیبره کنند و عملیات علمی را پیش از آغاز بررسیهای معمول راهاندازی کنند.
این مرز در آستانه پرتابی که با چنین سابقه طولانیای همراه است، اهمیت زیادی دارد. موشک میتواند انتظار برای ترک زمین را پایان دهد، اما نمیتواند برنامه اولیه سال ۲۰۲۰ را به گذشته بازگرداند و همچنین نمیتواند موفقیت اندازهگیریهایی را که دلیل اصلی ساخت این مأموریت بودند، تضمین کند.
کاری که رومن میتواند انجام دهد، این است که حاصل چندین نسل از طرحها، بررسیها، تخصیص بودجهها و تصمیمهای مهندسی را از سکوی ۳۹A به سوی فضا ببرد.
رومن بسته به اینکه کدام ساعت را در نظر بگیرید، میتواند زودهنگام، دیرهنگام یا دیررسیده باشد. اما بر اساس ساعت محل پرتاب، سرانجام قرار است فردا به فضا پرتاب شود.
