مطالعه جدید نشان می‌دهد که اقیانوس‌های جوشان ممکن است زیر قمرهای یخی پنهان شده باشند

یک مطالعه جدید می‌گوید قمرهای یخی کوچک در منظومه شمسی بیرونی می‌توانند اقیانوس‌هایی را در خود جای دهند که برای مدت کوتاهی به اندازه‌ای داغ می‌شوند که زیر پوسته‌های یخی آنها می‌جوشند. محققان کشف کردند که قمرهایی مانند میماس، انسلادوس و میراندا، که قبلاً تصور می‌شد دریاهای پنهانی در خود جای داده‌اند، ممکن است با نازک شدن پوسته‌های یخی خود، دچار افت ناگهانی فشار شوند. این تغییر ناگهانی ممکن است بخش‌هایی از اقیانوس‌های آنها را به “نقطه سه‌گانه” سوق دهد که در آن یخ، مایع و بخار در کنار هم وجود دارند. دانشمندان معتقدند که این شرایط غیرمعمول هنوز هم ممکن است به حیات اجازه دهد در زیر لایه جوش زنده بماند.

طبق گزارش Nature Astronomy، مطالعه‌ای به رهبری ماکسول رودولف بررسی کرد که چگونه نازک شدن پوسته‌های یخی، فشار روی اقیانوس‌های زیرسطحی را کاهش می‌دهد و باعث جوشش در دمای پایین می‌شود. رودولف خاطرنشان کرد که این نوع جوشش در نزدیکی ۰ درجه سانتیگراد رخ می‌دهد، برخلاف جوشش با دمای بالا که در زمین دیده می‌شود. این فرآیند همچنین می‌تواند ترک‌هایی را باز کند که به آب از اقیانوس‌های بالقوه قابل سکونت اجازه می‌دهد تا به سطح فرار کنند. چنین ویژگی‌هایی ممکن است فعالیت طولانی مدت مشاهده شده در انسلادوس و شواهد اخیر از یک اقیانوس جوان در داخل میماس را توضیح دهد.

محققان می‌گویند قمرهای یخی کوچکتر ممکن است بیشتر به دمای جوش برسند، در حالی که اجرام بزرگتری مانند تیتانیا در عوض می‌شکنند. چنین ویژگی‌های تنشی ممکن است ظاهر سطحی قمرهای اورانوس، از جمله برآمدگی‌های ناشی از ذوب و انجماد مجدد در گذشته را توضیح دهد.

مطالعه نشان می‌دهد که تله‌های گازی ناشی از جوشش روی قمرهای یخی ممکن است اقیانوس‌های پنهان را آشکار کنند. محققان همچنین پیشنهاد می‌کنند که جوشش می‌تواند گازهایی را آزاد کند که بعداً در ساختارهای یخی به نام کلاترات‌ها به دام می‌افتند. مطالعات آینده بررسی خواهد کرد که چگونه این گازها بر زمین‌شناسی سطحی تأثیر می‌گذارند و آیا می‌توانند به عنوان شاخصی از اقیانوس‌های پنهان عمل کنند یا خیر.