سیگنال «Wow!» سال ۱۹۷۷ از تلسکوپ رادیویی Big Ear در اوهایو، مدتهاست که اخترشناسان را متحیر کرده است. این یک انفجار رادیویی کوتاه و باریک باند بود که ۷۲ ثانیه طول کشید، آنقدر چشمگیر که ستارهشناس جری اهمن جمله معروف «Wow!» را روی نسخه چاپی دادهها نوشت. با وجود دههها مطالعه، منشأ آن ناشناخته ماند و هیچ سیگنال تکراری یافت نشد. در سال ۲۰۲۵، یک تیم بینالمللی متشکل از چند نویسنده، این سوابق آنالوگ چند دههای را با استفاده از روشهای محاسباتی پیشرفته دوباره بررسی کردند. مقاله آنها اصلاحات و بینشهای جدیدی در مورد سیگنال و منشأ احتمالی آن ارائه میدهد.
تحلیل دادههای مدرن سیگنال Wow!
طبق این مطالعه، داوطلبان گزارشهای قدیمی تلسکوپ Big Ear را با استفاده از نرمافزار تشخیص کاراکتر نوری دیجیتالی کردند. این امر امکان محاسبه مجدد دقیق پارامترهای سیگنال را فراهم کرد. آنها منطقه آسمان را محدود کردند و فرکانس را از ۱۴۲۰.۴۵۵۶ به ۱۴۲۰.۷۲۶ مگاهرتز تنظیم کردند. از نظر عملی، این تغییر فرکانس نشان میدهد که منبع رادیویی سریعتر از آنچه قبلاً تصور میشد، حرکت میکرده است. نکته قابل توجهتر این است که تجزیه و تحلیل، قدرت اوج بسیار بالاتری را نشان داد: حدود ۲۵۰ یانسکی در اوج، بسیار بالاتر از تخمینهای قبلی ۵۴-۲۱۲ جی. این بدان معناست که سیگنال Wow! حدود چهار برابر قدرتمندتر از آن چیزی بود که قبلاً محاسبه شده بود.
از آنجایی که نه ماهوارهها و نه فرستندههای تلویزیونی نمیتوانستند در سال ۱۹۷۷ یک انفجار باند باریک ۷۲ ثانیهای مداوم ایجاد کنند، تیم نتوانست هیچ نشانهای از تداخل زمینی پیدا کند. این منابع رد شدند زیرا ماه در آن سوی سیاره بود و فعالیت خورشیدی کمی وجود داشت. اکنون که علل ساخته دست بشر رد شده است، منشأ اخترفیزیکی محتملتر است. به گفته محققان، مظنونان اصلی، ابرهای سرد گاز هیدروژن یا ابرهای HI هستند. سیگنالهای “میزر” باند باریک نزدیک به فرکانس خط هیدروژن میتوانند توسط چنین ابرهایی ساطع شوند.
طبق جدیدترین دادهها، علت ممکن است یک شراره میزر هیدروژنی قوی و غیرمعمول باشد. اگرچه این راز همچنان حل نشده باقی مانده است، اما این اکتشافات به طور قابل توجهی جستجو را بر روی پدیدههای طبیعی مانند مناطق هیدروژنی متراکم بین ستارهای متمرکز میکنند. سیگنال Wow! هنوز یک راز کیهانی شناخته شده است که تاکنون حل نشده است.
