ادغام کهکشان ها باعث تشکیل ستاره های انفجاری می شود

رصدخانه جمینی تصویر جدیدی را پرده برداری کرده است که شکل گیری ستاره را در کهکشان نامنظم NGC ۴۴۴۹ نشان می دهد. این کهکشان به دلیل شباهت هایی که با ابرهای ماژلانی دارد، در زمره کهکشان های ‘نوع ماژلانی’ طبقه بندی می شود، اگرچه از نظر اندازه کوچکتر است. اطراف NGC ۴۴۴۹ هاله ای از کهکشان های کوتوله کوچکتر است که دو تای آنها در حال ادغام با آن هستند. این ادغام باعث برخورد ابرهای گازی می شود و به موج تشکیل ستاره در NGC ۴۴۴۹ دامن می زند.

همه ستارگان، حتی خورشید، از ابرهای عظیم گاز و غبار متولد می‌شوند و وقتی می‌میرند، بقایای آن‌ها به کهکشان بازگردانده می‌شود و سوخت برای ستاره‌های جدید فراهم می‌کند. زمانی که کیهان شروع به کار کرد، تنها هیدروژن و مقدار کمی هلیوم وجود داشت، اما فرآیند همجوشی درون ستارگان، عناصر جدید و سنگین‌تری ایجاد می‌کند. این شامل تمام اتم های درون من و شما، سیارات و حتی صفحه نمایش کامپیوتری است که در حال خواندن این مطلب هستید. در قسمت نسبتاً نزدیک کیهان، در فاصله ۱۳ میلیون سال نوری از ما در صورت فلکی عصای عصا، این چرخه دوباره با سرعتی خارق‌العاده شروع می‌شود.

NGC ۴۴۴۹ (چهار هزارمین، چهارصدمین و چهل و نهمین جرم در کاتالوگ عمومی جدید) کهکشانی جذاب است و به دلیل سطوح بالای تشکیل ستارگان شناخته شده است. این کهکشان عضوی از گروه کهکشان‌های M94 است و توسط هاله‌ای از کهکشان‌های کوتوله احاطه شده است که دو تای آن در حال ادغام با آن هستند. رصدخانه جمینی اخیراً تصاویری باورنکردنی از NGC ۴۴۴۹ گرفته است که فرآیندها و فرآیندهای تولدی را که در درون آن رخ می دهد را به نمایش می گذارد.

این تصویر جدید با تلسکوپ ۸.۱ متری جمینی شمالی در ماونا کیا به عنوان بخشی از بیست و پنجمین سالگرد تاسیس آن گرفته شده است. ابرهای قرمز چرخان و مه آبی کهکشان برجسته هستند و نتیجه نور ستاره های جدید هستند. این کهکشان به عنوان یک کهکشان نامنظم از نوع ماژلانی طبقه بندی شده است، زیرا دارای ساختار مارپیچی سست، شبیه به ابر ماژلانی بزرگ در آسمان نیمکره جنوبی است.

ستارگان در اعماق NGC4449 میلیاردها سال است که در حال شکل گیری هستند. اکنون با سرعت قابل توجهی در حال تولید ستارگان است که منجر به طبقه‌بندی مجدد آن به عنوان کهکشان‌های ستارگان می‌شود. برخلاف سایرین، ستارگان معمولاً محدود به مناطق مرکزی است، اما NGC4449 بسیار گسترده‌تر است. اکثر ستاره های جوان داغ اکنون در هسته کهکشان و مناطق اطراف آن یافت می شوند.

چنین سطوحی از تشکیل ستاره یادآور شکل گیری ستاره در کهکشان ها در کیهان اولیه است. نیروی محرکه در اینجا ادغام و تجمع کهکشان ها بود. تصور می‌شود که انفجار فعالیت در NGC4449 نتیجه ادغام یا تعامل کهکشانی با یک همسایه است.

یکی از آنها جریان ضعیفی از ستارگان را نشان می دهد که به سمت NGC4449 کشیده شده است و نشان می دهد که در حال حاضر در حال ادغام است. این رشته (و کهکشان ماهواره ای) به دلیل درخشندگی کم بصری به سختی قابل مشاهده هستند، اما به دلیل تعامل آنها با NGC449 قابل تشخیص است. شی دیگری که برهمکنش های قبلی را نشان می دهد، یک خوشه کروی عظیم است. به نظر می رسد که در هاله بیرونی NGC4449 جاسازی شده است و اکنون گمان می رود هسته ای از یک کهکشان اقماری قبلی است که با همراه خود ادغام شده است.

این دو فعل و انفعال و سایر برهمکنش‌ها که احتمالاً تا به امروز کشف نشده‌اند، برهم‌کنش‌های جزر و مدی را در کهکشان ایجاد می‌کنند، امواج ضربه‌ای را از طریق کهکشان می‌فرستند و گاز بین ستاره‌ای را فشرده می‌کنند. رنگ قرمزی که در تصویر دیده می شود، مناطقی را با سطوح بالای هیدروژن یونیزه شده و تشکیل ستاره نشان می دهد. مقادیر قابل توجهی از ستارگان آبی جوان داغ را می توان در حین بیرون آمدن از مناطق ستاره ساز مشاهده کرد. تصور می‌شود که سرعت شکل‌گیری ستاره در NGC4449 احتمالاً تا حدود یک میلیارد سال دیگر ادامه خواهد داشت تا زمانی که گاز مصرف شود و امواج ضربه‌ای فروکش کنند.