“ما در حداکثر فعالیت خورشیدی هستیم؛ برای انجام این تغییرات بزرگ نیاز به زمان و منابع بیشتر است، بنابراین باید بررسی کنیم که انجام این تغییرات چه چیزی را میطلبد.”
نیواورلئان — دانشمندان همچنان به پیشبرد فرآیند بهروزرسانی مقیاسهای وضعیت فضایی اداره ملی اقیانوسی و جوی (NOAA) ادامه میدهند و انتظار میرود مراحل بعدی این فرآیند از همین امسال آغاز شود.
همانطور که برای طوفانهای هاریکان و گردباد یک سیستم طبقهبندی وجود دارد، طوفانهای وضعیت فضایی که توسعه یافته و تهدیدی برای زمین به حساب میآیند، سیستم طبقهبندی خاص خود را دارند. اما این طوفانها کمی پیچیدهتر از وضعیت آبوهوای زمینی هستند و باید به سه نوع رویداد مختلف تقسیم شوند: طوفانهای ژئومغناطیسی، طوفانهای تابش خورشیدی و قطع ارتباط رادیویی. این سه حوزه اصلی تمرکز بر تأثیراتی که یک فوران خورشیدی میتواند بر محیط زیست ما داشته باشد، دارند و مقیاسها همچنین اطلاعاتی در مورد احتمال وقوع یک سطح خاص و شدت هر دسته فراهم میکنند که از مقیاس ۱ تا ۵ ارزیابی میشود.
مقیاسها در سال ۱۳۷۷ طراحی شدند زیرا وضعیت فضایی شروع به تبدیل شدن به یک حوزه تحقیقاتی پرطرفدار کرد. اما با رویدادهای تاریخی، از جمله طوفان خورشیدی هالووین در مهر ۱۳۸۲ و رویداد گانون در اردیبهشت ۱۴۰۳ که اطلاعات جدیدی را آشکار ساختند، رهبران NOAA و مرکز پیشبینی وضعیت فضایی (SWPC) تشخیص دادند که اطلاعات موجود در مقیاسها منسوخ و برای عموم مردم گیجکننده شده است.
“این وضعیت فضایی است و برای بسیاری از افراد چالشبرانگیز است. وقتی درباره طوفانهای ژئومغناطیسی، اشعه ایکس، پروتونها و ذرات انرژیزا صحبت میکنید، مردم واقعاً آن را درک نمیکنند.” بیل مورته، هماهنگکننده برنامه SWPC، در مصاحبهای در نشست سالانه انجمن جوّشناسی آمریکا (AMS) گفت: “ما باید تعادلی در ارائه اطلاعات مقیاسها پیدا کنیم که به مشتریان اصلی ما، که اپراتورهای زیرساختهای حیاتی مانند شبکههای برق، ماهوارهها و خطوط هوایی هستند، و همچنین برای عموم مردم مفید باشد.”
در سال ۱۴۰۳، SWPC با خدمات ملی هواشناسی و موسسه سیاست علم و فناوری IDA (STPI) همکاری کرد تا از اعضای عموم مردم و انواع مختلف ذینفعانی که به وضعیتهای فضایی و دادههای پیشبینی آن وابستهاند، خواسته شود تا بازخورد خود را درباره مقیاسهای فعلی ارائه دهند. نزدیک به ۵۰۰ نفر از تقریباً ۲۰۰ تعامل داخلی و بینالمللی شرکت کردند و نتایج در نشست سالانه AMS در دی به اشتراک گذاشته شد.
“STPI گزارشی به NOAA ارائه خواهد داد که شامل گزینههای مختلف بازنگری مقیاسهای وضعیت فضایی است که NOAA باید آنها را بررسی کند.” دانیل پیچکیس، عضو تیم تحقیقاتی در STPI، گفت: “در سال آینده، STPI با NOAA همکاری خواهد کرد تا گزینههای مختلف را ارزیابی کرده و به آنها کمک کند تا امکانسنجی و زمانبندی اجرای آنها را تعیین کنند. در طول این فرآیند، STPI همچنان با جامعه وضعیت فضایی و کاربران اطلاعات وضعیت فضایی همکاری خواهد کرد تا به فرآیند بازنگری مقیاسهای SWPC کمک کند و در پایان سال، یک طرح پیشنهادی برای اجرای آن ارائه دهد.”
دانشمندان در SWPC گفتند که اکنون در مرحله دوم این فرآیند هستند، که شامل بررسی بازخوردها و گزارش تولید شده توسط STPI است تا تصمیمات مهمی در مورد اینکه کدام تغییرات باید سریعتر از بقیه اعمال شوند، اتخاذ کنند. این مرحله همچنین شامل انتخاب گزینههایی خواهد بود که بهترین ارتباط را با تأثیرات وضعیت فضایی برقرار کرده و بیشترین سود را برای کاربران و عموم مردم به همراه دارند.
“ما در حداکثر فعالیت خورشیدی هستیم؛ برای پیدا کردن زمان لازم برای انجام این تغییرات بزرگ به زمان و منابع بیشتری نیاز داریم، بنابراین باید بررسی کنیم که انجام این تغییرات چه چیزی را میطلبد.” مورته گفت. “برخی از این تغییرات ممکن است یک دهه زمان ببرد، اما کارهای زیادی وجود دارد که میتوانیم در یک یا دو سال آینده انجام دهیم که میتواند تفاوت ایجاد کند. ما باید بر آنچه که میتوانیم در کوتاهمدت انجام دهیم، تمرکز کنیم که واقعاً به کاربران نهایی کمک خواهد کرد.”
مرحله سوم قرار است “مرحله بزرگ” باشد، مورته اضافه کرد. این مرحله شامل “اجرای تغییرات، تعریف و تغییر محصولات، و ایجاد یک سرویس اشتراک برای اطلاعرسانی به مشتریان و اعلام این تغییرات است. این کار زمان و تلاش زیادی میطلبد، اما قطعاً انجام آن ضروری است.”
مورته در ایجاد مقیاسهای وضعیت فضایی اصلی نقش مهمی داشت و در بحثهای SWPC در سالهای ۱۳۷۶ و ۱۳۷۷ شرکت کرد. او گفت که برخی از موضوعات مشترک تغییرات مورد نیاز شامل حذف اصطلاحات توصیفی هر دسته در مقیاسها است که از “جزئی” در سطح ۱ تا “افراطی” در سطح ۵ متغیر است.
“برای مثال، در مقیاس طوفان ژئومغناطیسی، توصیف G5 “افراطی” برای یک نفر معنای یکسانی خواهد داشت و برای دیگری کاملاً متفاوت خواهد بود.” مورته توضیح داد. “این بستگی به سیستم آنها، پیچیدگی فناوری مورد استفاده، و عرض جغرافیایی و مکانی دارد که در آن قرار دارند.”
“یکی دیگر از نکات بزرگ بازخورد، تمایز بین طوفانهای G5 و G5+ است.” مورته اضافه کرد. به عنوان مثال، رویداد گانون یک طوفان G5 بود، اما هیچ شباهتی به رویداد استثنایی کارینگتون در سال ۱۲۳۸ نداشت. بسیاری از مردم گفتند که باید یک سطح جدید به مقیاسها اضافه شود، در حالی که دیگران پیشنهاد کردند که مقیاسها بازنگری شوند.
“یک نوع مقیاس متفاوت وجود دارد که این نگرانی را از اشباع در انتهای بالای مقیاس برطرف میکند.” مورته گفت. “این یک موضوع بزرگ است و زمان زیادی برای ایجاد آن لازم است، اما احساس میکنیم که میتوانیم در چند سال آینده پیشرفتهایی در این زمینه داشته باشیم.”
