ستارهشناسان یک سیاره فراخورشیدی را کشف کردهاند که ممکن است حدود ۵۰ درصد از آب تشکیل شده باشد و در فاصلهای بسیار نزدیک به ستاره میزبان خود مدار میزند. با این حال، همین نزدیکی سرنوشت تلخی برای آن رقم خواهد زد، زیرا در نهایت توسط ستاره میزبان بلعیده خواهد شد.
تعداد سیارات فراخورشیدی کشفشده همچنان در حال افزایش است؛ بهویژه به لطف رصدهای انجامشده توسط تلسکوپهای فضایی مختلف. با این حال، گاهی ستارهشناسان جهانهای جدیدی را شناسایی میکنند که سرنوشت غمانگیزی در انتظارشان است و حتی میتوانند تصویری از آینده زمین ارائه دهند.
یکی از این موارد، سیاره فراخورشیدی HD ۱۷۶۰۷۱ b است که در فاصله حدود ۳۳۵ سال نوری از زمین قرار دارد. اندازه این سیاره تقریباً دو و نیم برابر زمین و جرم آن حدود ۸.۵ برابر زمین است. ستارهشناسان بر این باورند که حدود ۵۰ درصد از ترکیب آن را آب تشکیل میدهد و این سیاره در فاصلهای حدود ۲.۴ میلیون کیلومتری به دور ستاره میزبان خود، یعنی HD ۱۷۶۰۷۱، میچرخد.
اما همین فاصله بسیار کم از ستاره میزبان، برای HD ۱۷۶۰۷۱ b به یک مشکل جدی تبدیل شده است. این سیاره تحت تأثیر نیروهای کشندی بسیار قدرتمندی قرار دارد که آن را به سمت ستاره خود میکشانند.
عوامل دیگری نیز HD ۱۷۶۰۷۱ b را به جرمی جالب برای مطالعه تبدیل کردهاند. به گفته پژوهشگران، این سیاره در منطقهای موسوم به «بیابان نپتونی» قرار دارد؛ منطقهای نزدیک به ستارهها که در آن سیاراتی با اندازه مشابه نپتون بهندرت دیده میشوند.
علاوه بر این، HD ۱۷۶۰۷۱ b دارای جوی پویا است که ظاهراً هنوز توسط ستاره میزبان از بین نرفته یا از سطح سیاره جدا نشده است. سیلوین ن. برتون از مؤسسه ملی اخترفیزیک ایتالیا (INAF) در توضیح این موضوع میگوید:
«این موضوع به ما نشان میدهد که با یک تصویر ثابت روبهرو نیستیم، بلکه با جوی زنده و در حال تغییر مواجهیم؛ جوی که در آن ابرهای متراکم و بسیار بازتابنده شکل میگیرند، تکامل مییابند و در امتداد سردترین بخشهای سیاره حرکت میکنند.»
علاوه بر این، برای شناسایی این سیاره، دانشمندان مجبور بودند نور ستاره را که از سطح این سیاره فراخورشیدی بازتاب میشود، رصد و بررسی کنند.
HD ۱۷۶۰۷۱ b همچنین در وضعیت «قفل کشندی» قرار دارد؛ به این معنا که یک سمت آن همیشه رو به ستاره و در معرض نور قرار دارد، در حالی که سمت دیگر آن دائماً در تاریکی است.
