در اواسط اکتبر ۲۰۲۵، ستارهشناسان اعلام کردند که چیزی واقعاً بیسابقه را مشاهده کردهاند: یک سیاهچاله غولپیکر در فاصله تقریبی ۶۵۰ میلیون سال نوری، که یک ستاره را از هم میپاشد و تقریباً شش ماه بعد، دو شراره پرانرژی ناگهانی منتشر میکند. این یک پدیده اختلال جزر و مدی غیرمعمول (TDE) است که در سال ۲۰۲۴ توسط مرکز گذر زوئیکی در رصدخانه پالومار در کالیفرنیا شناسایی شد و انتظارات مربوط به مکانها و حالتهای مصرف ستارهای توسط سیاهچالهها را دگرگون میکند.
طبق تحقیقات، در اواخر سال ۲۰۲۴، ستارهشناسان ابتدا این شراره را با مرکز گذر زوئیکی (ZTF) در تلسکوپ ساموئل اوشین در رصدخانه پالومار در کالیفرنیا مشاهده کردند. سپس یک تیم بینالمللی به رهبری ایتای سفاردی و رافائلا مارگوتی، اخترفیزیکدانان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، این رویداد را رصد کردند.
آنها از تلسکوپهای رادیویی در سراسر جهان – از جمله آرایه بسیار بزرگ نیومکزیکو و ALMA شیلی – برای ردیابی منبع استفاده کردند. این مشاهدات دو انفجار رادیویی با تأخیر را پس از نابودی ستاره نشان داد.
این اتفاق معمول نبود و تقریباً ۲۶۰۰ سال نوری از مرکز کهکشان خود فاصله داشت. تنها سه TDE خارج از مرکز مشاهده شده است. وقتی این اتفاق میافتد، نیروهای جزر و مدی یک سیاهچاله، ستاره را کشیده و از هم میپاشند و مقدار زیادی انرژی آزاد میکنند. دو شرارهای که در رادیو به تأخیر میافتند، نشانههایی از جتهای قوی هستند.
به گفته اسفاردی، نتیجه، نحوه درک مردم از سیاهچالهها را تغییر میدهد. این گروه معتقد است که عامل این انفجار، یک سیاهچاله سرکش با جرم متوسط است که ممکن است در گذشته در یک ادغام کهکشانی به بیرون رانده شده باشد.
