دانشمندان اکنون میگویند که ماموریتهای تعقیب و مطالعه دنبالهدارهای بینستارهای اجرامی مانند دنبالهدار اخیر 3I/ATLAS هم امکانپذیر و هم مقرونبهصرفه هستند. یک مطالعه موسسه تحقیقات جنوب غربی گزارش میدهد که یک فضاپیما میتواند با فناوری فعلی، در صورت اطلاعرسانی و بودجه کافی، چنین دنبالهداری را رهگیری کند. در واقع، محاسبات تیم نشان داد که یک کاوشگر میتوانسته از قبل به 3I/ATLAS رسیده باشد. چنین پروازی به ما این امکان را میدهد که مستقیماً از مواد فراتر از منظومه شمسی خود نمونهبرداری کنیم و سرنخهای جدیدی در مورد ترکیب سایر منظومههای ستارهای به دست آوریم.
به گفته دانشمندان SWRI، پرواز نزدیک از کنار یک دنبالهدار بینستارهای «بینشهای بیسابقهای» در مورد ترکیب و منشأ این اجرام به دست میدهد. به عنوان مثال، یک کاوشگر میتواند از هسته و کمای دنبالهدار (ابر گاز و غبار آن) نمونهبرداری کند تا نحوه شکلگیری و تکامل آن را بیاموزد. این تیم دریافت که چنین ماموریتهایی را میتوان با موشکها و ابزارهای فعلی انجام داد. در واقع، بسیاری از آنها به سوخت و تغییر سرعت کمتری نسبت به ماموریتهای معمول منظومه شمسی نیاز دارند. همانطور که مارک تاپلی، متخصص SWRI، اشاره میکند، این کار به «چیزی سختتر از فناوریها و عملکرد پرتاب» ماموریتهای گذشته ناسا نیاز ندارد.
در واقع، جستجوی دنبالهدارهای بینستارهای یک تلاش جهانی است. برای ردیابی 3I/ATLAS، ستارهشناسان ESA در حال حاضر از رصدخانههایی در هاوایی، شیلی و استرالیا استفاده میکنند که برخی از آنها توسط همکاریهای بینالمللی تأمین میشوند. هابل و سایر تلسکوپهای فضایی بزرگ، پروژههای مشترک بین ناسا و ESA هستند. به عنوان نمونهای از اینکه چگونه آژانسهای سراسر جهان قصد دارند به طور فعال به این اجرام گذرا پاسخ دهند، ماموریت آیندهی اروپا با نام Comet Interceptor (که قرار است در سال ۲۰۲۹ انجام شود) در فضا منتظر یک دنبالهدار بکر یا شاید یک بازدیدکنندهی بینستارهای خواهد ماند. هنگامی که بازدیدکنندهی بعدی به سرعت شناسایی شود، این نوع همکاری، تخصص و هزینهها را گسترش میدهد و امکانسنجی یک ماموریت کاوشگر را افزایش میدهد.
