زمین به طور مداوم در معرض برخورد شهاب سنگها قرار دارد. اکثر این شهابسنگها به حدی کوچک هستند که پیش از رسیدن به سطح زمین در جو سوخته و ناپدید میشوند. اما گاهی اوقات، شهابسنگی بزرگتر به میدان گرانشی زمین کشیده میشود و این اتفاق معمولاً خبر بدی برای موجودات زندهای که در سطح سیاره ما زندگی میکنند به همراه دارد.
دانشمندان دریافتهاند که اکثریت قریب به اتفاق شهابسنگهایی که به زمین میافتند، از کمربند سیارکی اصلی منظومه شمسی، واقع در بین مریخ و مشتری، منشاء میگیرند. این ناحیه شامل سنگهای نامنظم باقیمانده از زمان شکلگیری منظومه شمسی است که در اثر برخورد با یکدیگر، مسیر خود را در اطراف خورشید طی میکنند.
به تازگی، یک تیم بینالمللی از دانشمندان ادعا کردهاند که سه خانواده جوان و متمایز از سیارکها در کمربند اصلی به عنوان منبع ۷۰ درصد از شهابسنگهای زمین شناسایی شدهاند. این «خانوادههای سیارکی» به گروهی از سیارکها اطلاق میشود که ممکن است از چندین قطعه کوچک یا صدها قطعه تشکیل شده باشند و در نتیجه یک برخورد سیارکی در گذشته ایجاد شدهاند.
محققان با استفاده از بررسیهای تلسکوپی برای تعیین ترکیب این خانوادههای سیارکی و شبیهسازیهای کامپیوتری برای بررسی روند تکامل آنها، توانستهاند نشان دهند که تقریباً تمام شهابسنگهای زمین به کدام سه خانواده تعلق دارند.
اما چرا این خانوادههای جوان سیارکی منشأ این همه شهابسنگ هستند؟ سیارکهای جوانتر که بهدلیل برخوردهای نسبتاً اخیر از یکدیگر جدا شدهاند، شامل قطعات بیشتری هستند، به این معنی که احتمال بیشتری وجود دارد که این قطعات از کمربند اصلی سیارکی به سمت زمین فرار کنند. با گذشت زمان، این خانوادهها بزرگتر میشوند و به تدریج تکههای خود را از دست میدهند، بنابراین به منبع کمتری برای شهابسنگها تبدیل میشوند.
امیدواریم که در کمربند اصلی سیارکی، یک سیارک به اندازه یک کیلومتر در حال انتظار نباشد!
