ستارهشناسان نشان دادهاند که یک مجموعه لکه خورشیدی عظیم جدید روی سطح خورشید ایجاد شده است که قرار است مستقیماً بر زمین تأثیر بگذارد. مجموعهای از عکسهای اوایل دسامبر نشان داد که سه منطقه فعال غولپیکر AR ۴۲۹۴-۹۶ منطقهای فوقالعاده بزرگ را پوشش میدهند، تقریباً به عنوان یکی از لکههای “هیولایی” که باعث رویداد کارینگتون در سال ۱۸۵۹ شدند. در حالی که این گروه هنوز آرام است، میدانهای مغناطیسی پیچیده این خوشه ممکن است یک شعله خورشیدی قوی را آزاد کنند که میتواند با یک طوفان ژئومغناطیسی که به سیاره ما برخورد میکند، دنبال شود.
طبق دادههای فضاپیما، AR ۴۲۹۴-۹۶ تقریباً ۱۸۰،۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد، حدود ۹۰٪ از مساحت لکه خورشیدی کارینگتون در سال ۱۸۵۹. ناظران خاطرنشان میکنند که این «یکی از بزرگترین گروههای لکههای خورشیدی در ۱۰ سال گذشته» است. این خوشه که از دو منطقه متصل به هم (AR ۴۲۹۴ و AR ۴۲۹۶) تشکیل شده است، برای اولین بار توسط مریخنورد Perseverance ناسا در سمت پنهان خورشید دیده شد، قبل از اینکه به حالت چرخشی درآید. میدان مغناطیسی درهمتنیده «بتا-گاما-دلتا»ی آن، انرژی لازم برای شرارههای قوی کلاس X را در خود جای داده است.
لکه خورشیدی AR ۴۲۹۴-۹۶ میتواند شرارههای خورشیدی و فورانهای تاجی (CME)، ابرهای ذرات باردار که طوفانهای ژئومغناطیسی را روی زمین ایجاد میکنند، را آزاد کند. چنین طوفانهایی میتوانند ماهوارهها، ارتباطات رادیویی و شبکههای برق را مختل کنند و شفقهای قطبی را در آسمان ایجاد کنند. با این حال، یک شراره X1.۹ در اول دسامبر از یک لکه خورشیدی متفاوت (AR ۴۲۹۵) ناشی شد، نه AR ۴۲۹۴-۹۶. پیشبینیکنندگان NOAA انتظار شرارههای کلاس M و حتی شرارههای X بیشتری را دارند، اما توجه داشته باشید که تاکنون هیچ CME به سمت زمین پدیدار نشده است. به طور خلاصه، دانشمندان هشدار میدهند که تکرار ابرطوفانی مشابه کارینگتون در سال ۱۸۵۹ قریبالوقوع نیست.
