فرآیند ذوب شدن یخهای گرینلند نه تنها سطح دریاها را بالا میبرد، بلکه حیات در اقیانوس را نیز تغذیه میکند. فیتوپلانکتونها به عنوان پربازدهترین موجودات برای حیات دریایی، با برداشت انرژی از این تغییر آب و هوایی سرشار از مواد مغذی، نحوه عملکرد این پمپ بیولوژیکی را در این مناطق گرم تغییر میدهند. در یک مطالعه جدید، دانشمندان از مدلهای کامپیوتری پیشرفته برای شبیهسازی حرکات پیچیده ذوب یخ و آب دریا با جریانهای اقیانوسی و رفتار زیستشناسی دریایی استفاده کردند و جزئیات بیشتری را به درک این نیروهای نادیده بین مناطق قطبی در حال تغییر زمین افزودند.
طبق یک مطالعه ارزشمند، هر تابستان یخچال طبیعی یاکوبشاون بیش از ۳۰۰۰۰۰ گالن آب شیرین در ثانیه را به دریا آزاد میکند. این آب ذوب شده با چگالی کمتر، از طریق آب سنگینتر و شور دریا به سمت بالا شلیک میشود و مواد مغذی اعماق دریا مانند آهن و نیترات را به سمت سطح آفتابگیر میکشد. این مواد مغذی برای فیتوپلانکتونها که پایه و اساس زنجیره غذایی اقیانوس هستند، ضروری هستند.
در دهههای اخیر، دادههای ماهوارهای ناسا افزایش ۵۷ درصدی فیتوپلانکتونهای قطب شمال را ثبت کردهاند و دانشمندان اکنون تصویر واضحتری از دلیل آن دارند. افزایش مواد مغذی به ویژه در اواخر تابستان، زمانی که شکوفههای بهاری آبهای سطحی را از بین بردهاند، بسیار مهم است. بدون دسترسی مستقیم به چنین مناطق دورافتادهای، محققان مدتها برای آزمایش فرضیه ستون مواد مغذی تلاش کرده بودند تا به امروز.
محققان برای شبیهسازی آبهای آشفته فیوردهای گرینلند، از مدل ECCO-Darwin که توسط آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا و MIT توسعه داده شده است، استفاده کردند. این مدل که توسط میلیاردها اندازهگیری اقیانوسی دما، شوری، فشار تغذیه میشود، نحوه تعامل زیستشناسی، شیمی و فیزیک را شبیهسازی میکند. این تیم با استفاده از ابررایانههای ناسا در مرکز تحقیقات ایمز، افزایش ۱۵ تا ۴۰ درصدی رشد فیتوپلانکتونها را از مواد مغذی یخچالی محاسبه کرد.
با این حال، تغییرات بیشتری در راه است: با افزایش سرعت ذوب، آب دریا ممکن است توانایی جذب CO₂ را از دست بدهد، حتی اگر پلانکتونها مقدار بیشتری از آن را به درون خود بکشند. مایکل وود، محقق، گفت: «این مدل مانند یک چاقوی سوئیسی به ما کمک میکند تا اکوسیستمهای بسیار فراتر از گرینلند را بررسی کنیم.»
