این بار، ستارهشناسان سیاهچالهای را در کهکشان NGC 3783 با جرمی تقریباً ۳۰ میلیون برابر جرم خورشید مشاهده کردهاند که ماده را با سرعت تقریبی ۲۰ درصد سرعت نور به بیرون پرتاب میکند. بر اساس تلسکوپهای اشعه ایکس ESA XRISM و XMM-Newton، آنها یک ساعت بعد، انفجاری از اشعه ایکس و سپس چند ساعت بعد، بادهای فوق سریع را مشاهده کردند که بقایای مواد را با سرعت تقریبی ۱۳۴ میلیون مایل در ساعت جابجا میکردند. این جریان که ناشی از این شعله بود، بیسابقه است و دینامیک سیاهچالهها را تغییر میدهد.
طبق این مقاله، این تیم ابتدا شاهد یک انفجار کوتاه و شدید اشعه ایکس از هسته کهکشان بودند، سپس طوفانی از گاز باردار را که با سرعت تقریبی ۶۰۰۰۰ کیلومتر بر ثانیه (≈۱۳۴ میلیون مایل در ساعت) به بیرون میزد، شناسایی کردند. محققان این انفجار را با نسخهای عظیم از خروج جرم از تاج خورشید مقایسه میکنند: میدانهای مغناطیسی درهمتنیده در اطراف سیاهچاله ناگهان از هم جدا شده و “از هم باز میشوند” و plasmasciencedaily.com را راهاندازی کردند. در مقام مقایسه، حتی بزرگترین شرارههای خورشید نیز پلاسما را تنها با سرعت چند میلیون مایل در ساعت به بیرون پرتاب میکنند که نشان میدهد این طوفان سیاهچالهای چقدر عظیم است.
انفجارهایی مانند این به توضیح چگونگی تأثیر سیاهچالههای ابرپرجرم بر کهکشانهای میزبانشان کمک میکند. جتها و بادها قادر به بیرون راندن گاز هستند و بنابراین ممکن است برای متوقف کردن تشکیل ستارهها مورد استفاده قرار گیرند، یا میتوانند ابرها را فشرده کنند و منجر به ایجاد ستارههای جدید شوند. دانشمندان مشاهده میکنند که مطالعات چنین رویدادهای هسته کهکشانی فعال (AGN)، که کمی بادخیز به نظر میرسند، در یادگیری چگونگی کنترل رشد کهکشانها توسط سیاهچالهها با گذشت زمان بسیار مهم است. این نمای زنده از یک سیاهچاله در حال خشم و عصبانیتش، نگاهی اجمالی به فرآیند پیچیده خودبازخوردی است که کهکشانها را در جهان تشکیل میدهد.
