ممکن است زمین مجبور نباشد برای یافتن قمر خود تا این حد دوردستها را جستجو کند، زیرا طبق تحقیقات جدید شامل نمونههای آپولو و سنگهای باستانی، هنگامی که سیاره جوان ما در یک برخورد فاجعهبار با یک پیشسیاره نزدیک قرار داشت، این رویداد ممکن است به اندازه کافی بقایای سیارهای را به مدار زمین پرتاب کرده باشد تا قمر را تشکیل دهد. با این حال، مطالعه جدید نشان میدهد که برخورد عظیم که قمر را تشکیل داده است، توسط یک جسم دور ایجاد نشده، بلکه توسط یک سیاره سنگی مجاور که در کنار زمین رشد کرده است، ایجاد شده است.
محققان میگویند این دنیای گمشده که تئا نام دارد، احتمالاً در همان همسایگی اولیه سیاره ما بوده است. این یافتهها اکنون یکی از واضحترین سرنخها را در مورد وقایع خشونتآمیزی که تاریخ اولیه زمین را شکل دادهاند، ارائه میدهند.
طبق گزارشی در مجله Science، محققان آثار شیمیایی ریز را در داخل گوشته زمین و نمونههای قمری آپولو بررسی کردند تا بفهمند تئا کجا متولد شده است. آنها کشف کردند که ایزوتوپهای آهن و مولیبدن در زمین و ماه با مواد موجود در منظومه شمسی داخلی مطابقت دارند، که نشان میدهد تئا یک دنیای خواهر و برادر نزدیک بوده است، نه یک سیاره سرگردان دور.
این تیم سنگهای آتشفشان کیلاویا در هاوایی و شهابسنگهای قطب جنوب را تجزیه و تحلیل کردند و آنها را با مدلهای کامپیوتری مقایسه کردند. تنها یک سناریو با این سناریو مطابقت داشت: تئا یک جسم سنگی با جرم ۵ تا ۱۰ درصد جرم زمین بوده است.
دانشمندان معتقدند که تئا و زمین اولیه حاوی موادی از فاصله بسیار نزدیک به خورشید بودهاند، نوعی که در شهابسنگها یافت نمیشود. نمونههای آینده از زهره یا عطارد ممکن است به تأیید این جزء گمشده کمک کند.
محققان اکنون قصد دارند دریابند که چگونه این برخورد، هر دو جهان را به طور کامل با هم ترکیب کرده است، یک معمای کلیدی که میتواند فصل پایانی چگونگی شکلگیری زمین و ماه را آشکار کند.
