با کشف ۶۲ قمر جدید که تاکنون ناشناخته بودند، سیاره زحل با مجموع ۱۴۵ قمر به جایگاه اول تعداد قمرها رسید. این تعداد قابل توجه، جایگاه زحل را به عنوان سیارهای با بیشترین قمر در منظومه شمسی تثبیت میکند و مشتری با ۹۲ قمر شناسایی شده در رتبه دوم قرار میگیرد.
این کشف به کمک تکنیکهای پیشرفتهای انجام شد که به دانشمندان امکان شناسایی قمرهای کوچک و دور از دسترس در اطراف سیارات غولپیکر را میدهد.
یک تیم به رهبری ادوارد اشتون، منجم موسسه اخترشناسی و اخترفیزیک آکادمی سینیکا در تایوان، با استفاده از تصاویر انباشتهشده از چندین سال و جابجایی این تصاویر، موفق به کشف قمرهای کوچک زحل با قطری تنها ۲.۵ کیلومتر شدند.
چالشهای کشف قمرهای کوچک
کشف قمرهای کوچک در اطراف سیاراتی مانند مشتری و زحل به دلیل روشنایی بالای این سیارات و تابش خورشید بسیار دشوار است. این روشنایی باعث میشود اجرام کوچک و کمنور به سختی دیده شوند.
قمر یا ماهواره طبیعی تنها باید یک مدار پایدار به دور جسمی بزرگتر مانند سیارات داشته باشد و نیازی به شکل، جرم یا ترکیب خاصی ندارد. حتی سیارکها نیز میتوانند قمر داشته باشند. برای اثبات اینکه یک جسم واقعاً قمر است، لازم است مسیر حرکت آن چندین بار ردیابی شود.
در این تکنیک، تصاویر متوالی از قمرها جابهجا و روی هم چیده میشوند تا اجرام کمنور که به تنهایی دیده نمیشوند، روشنتر شده و قابل مشاهده شوند.
نتایج و تفسیر کشفیات
همه قمرهای جدید زحل به سه گروه به نامهای اینویت، گالی و اسکاندیناوی تعلق دارند که در مدارهای بیضی و کج به دور زحل میچرخند. بیشتر قمرهای جدید متعلق به گروه نورس هستند که در جهت خلاف چرخش زحل در حال حرکتاند.
این گروهها به عنوان شواهدی از برخوردهای گذشته بین قمرهای زحل شناخته میشوند و به نظر میرسد که نتیجه این برخوردها، باقیماندن قمرهای کوچکتر در اطراف این سیاره بوده است.
مطالعات نشان میدهد که یک قمر متوسط که در گذشته در جهت مخالف زحل در حال چرخش بوده، حدود ۱۰۰ میلیون سال پیش از هم پاشیده است.
نتیجهگیری
کشف قمرهای جدید زحل نه تنها به رکوردشکنی این سیاره کمک کرده، بلکه اطلاعات مهمی درباره تاریخ و تحول منظومه شمسی ارائه میدهد. این تحقیقات نشان میدهند که سیارات غولپیکر با قمرهای متعددی که در گذشته با هم برخورد کردهاند، به شکلگیری و تکامل خاصی دست یافتهاند.
