اسپیسایکس قصد دارد مأموریت بعدی استارشیپ را در سریعترین زمان ممکن، از ۱۶ ژوئیه، انجام دهد تا اصلاحات اعمالشده پس از مشکلات پرواز قبلی را آزمایش کرده و برای نخستین بار ماهوارههای عملیاتی استارلینک را مستقر کند.
این شرکت در ۱۱ ژوئیه اعلام کرد که پرتاب مأموریت Flight ۱۳ را در یک پنجره زمانی ۹۰ دقیقهای که از ساعت ۶:۴۵ عصر به وقت شرقی آمریکا آغاز میشود، از پایگاه استاربیس در ایالت تگزاس هدفگذاری کرده است. این اعلام تنها یک روز پس از انجام موفقیتآمیز آزمایش احتراق ایستا (Static Fire) روی بوستر Super Heavy که قرار است این مأموریت را به فضا ببرد، صورت گرفت.
مأموریت جدید همانند Flight ۱۲ که در ۲۲ مه انجام شد، یک پرواز زیرمداری حدود ۶۵ دقیقهای خواهد داشت. پرواز دوازدهم نخستین مأموریت نسخه ارتقایافته Version ۳ استارشیپ بود و در مجموع موفقیتآمیز ارزیابی شد، هرچند با چند ناهنجاری نیز همراه بود.
مهمترین مشکل، ناتوانی بوستر Super Heavy در انجام یک فرود کنترلشده یا «فرود نرم» روی سطح خلیج مکزیک بود. اسپیسایکس اعلام کرد که بررسیها نشان داده علت این مشکل به نحوه روشن شدن موتورهای مرحله بالایی استارشیپ، موسوم به Ship، در حالی که هنوز به بوستر متصل بود، بازمیگردد.
این شرکت در توضیح مأموریت Flight ۱۳ اعلام کرد:
«در زمان جدایش دو مرحله در Flight ۱۲، اختلاف جزئی در فرآیند روشن شدن موتورهای بخش Ship باعث شد چرخش جهتگیری بوستر حدود ۹۰ درجه از مسیر مورد نظر منحرف شود.»
در نتیجه، پنج موتور رپتور موفق به روشن شدن برای انجام مانور بازگشت (Boostback Burn) نشدند و این مانور زودتر از موعد متوقف شد. اسپیسایکس توضیح بیشتری درباره اینکه تغییر زاویه چرخش چگونه بر روشن شدن موتورها تأثیر گذاشته، ارائه نکرد.
این شرکت افزود:
«توالی روشن شدن موتورها اصلاح شده است تا در برابر اختلافهای زمانی مقاومتر باشد و چرخش بوستر با اطمینان بیشتری در جهت مورد نظر انجام شود؛ تغییری که با هدف افزایش عملکرد کلی سیستم صورت گرفته است.»
همچنین بوستر Super Heavy مورد استفاده در این مأموریت به تغییرات سختافزاری مجهز شده تا قابلیت روشن شدن مجدد موتورهای آن بهبود یابد. علاوه بر این، هشدارها و سامانههای لغو خودکار موتور نیز با شرایط واقعی پروازهای چندموتوره بهروزرسانی شدهاند.
پرواز دوازدهم همچنین با از کار افتادن یک موتور رپتور در زمان اوجگیری بوستر و یک موتور دیگر در بخش Ship همراه بود.
اسپیسایکس در اینباره اعلام کرد:
«چندین تغییر سختافزاری و عملیاتی برای رفع علتهای بههمپیوسته این مشکلات اعمال شده است و در نسخههای آینده موتور رپتور نیز بهبودهای بیشتری در زمینه قابلیت اطمینان اجرا خواهد شد.»
با این حال، این شرکت جزئیاتی درباره ماهیت این «علتهای بههمپیوسته» منتشر نکرد.
یکی دیگر از تفاوتهای مهم Flight ۱۳ به محموله آن مربوط میشود. در حالی که چند پرواز گذشته تنها نمونههای شبیهسازیشده ماهوارههای Starlink V3 را حمل میکردند، این مأموریت قرار است ۲۰ ماهواره عملیاتی Starlink V3 را مستقر کند.
اسپیسایکس اعلام کرده است که این ماهوارهها پس از جدایی، صفحات خورشیدی و آنتنهای خود را باز خواهند کرد و سپس تلاش میکنند با یک ایستگاه زمینی در آفریقای جنوبی و همچنین سایر ماهوارههای استارلینک ارتباط برقرار کنند.
البته این آزمایشها بسیار کوتاه خواهند بود، زیرا ماهوارهها همان مسیر زیرمداری استارشیپ را طی میکنند و تنها چند دقیقه پس از ورود به فضا دوباره وارد جو زمین شده و از بین خواهند رفت.
یکی از عوامل تعیینکننده زمان پرتاب Flight ۱۳، تکمیل تحقیقات مربوط به حادثه Flight ۱۲ است که از سوی اداره هوانوردی فدرال آمریکا (FAA) الزامی شده است. تا تاریخ ۱۰ ژوئیه، FAA هنوز پایان این تحقیقات را اعلام نکرده بود. تمرکز اصلی این بررسیها بر علت ناکامی بوستر Super Heavy در انجام فرود نرم روی آب قرار دارد.
اگر Flight ۱۳ با موفقیت انجام شود، ممکن است راه را برای نخستین پرواز مداری کامل استارشیپ در مأموریت بعدی هموار کند.
اسپیسایکس در تلاش است هرچه سریعتر استارشیپ را وارد مرحله عملیاتی کند تا بتواند ماهوارههای نسل جدید Starlink V3 را به مدار منتقل کند. همچنین این فضاپیما نقش کلیدی در برنامه آرتمیس ناسا خواهد داشت و قرار است بهعنوان فرودگر ماه برای مأموریتهای آینده اکتشاف ماه مورد استفاده قرار گیرد.
