اندور میتوانست اقیانوس آرام را در حدود ۲۰ دقیقه پشت سر بگذارد، اما عبور دادن آن از ردیف درختان خیابانی در بلوار منچستر بیشتر یک بعدازظهر کامل طول کشید.
این فضاپیما طی ۱۹ سال مأموریتهای واقعاً دشوار خود را بدون هیچ شکایتی انجام داد. طبق سوابق مأموریت STS-۱۳۴ ناسا، آخرین پرواز اندور، این شاتل در مجموع ۱۲۲ میلیون و ۸۸۳ هزار و ۱۵۱ مایل را طی ۲۵ مأموریت و ۴۶۷۱ بار گردش به دور زمین پیمود و مجموعاً ۲۹۹ روز را خارج از سیاره سپری کرد. سپس بازنشسته شد و به لسآنجلس منتقل شد؛ جایی که ۱۲ مایل پایانی مسیر تقریباً همه افراد درگیر در این پروژه را به دردسر انداخت.
چرا خیابانها سختترین بخش مسیر بودند؟
وزن قابل حل بود؛ شکل نه.
عرض اندور با احتساب بالها ۷۸ فوت، معادل حدود ۲۴ متر بود. همانطور که NPR پیش از انتقال شاتل گزارش داده بود، این ابعاد باعث میشد شاتل نتواند از زیر هیچیک از پلهای روگذر بزرگراههای شهر عبور کند، زیرا بهسادگی فضای کافی برای آن وجود نداشت. جدا کردن قطعات شاتل نیز میتوانست کاشیهای محافظ حرارتی آن را از بین ببرد و انتقال هوایی یک فضاپیمای ۱۷۰ هزار پوندی، معادل حدود ۷۷ تن، نیز عملاً امکانپذیر نبود.
بنابراین تنها گزینه باقیمانده، استفاده از بلوارهای سطحی در اینگلوود و جنوب لسآنجلس بود؛ مسیرهایی که پر از جزیرههای میانی خیابان، جدول، خطوط برق، چراغهای خیابانی و حدود ۴۰۰ درخت بودند؛ درختانی که دقیقاً در جایی قرار داشتند که نوک بالهای شاتل به آنها میرسید.
بنابراین درختان قطع شدند. گروههای اجرایی هفتهها پیش از انتقال شاتل در امتداد بلوارهای منچستر و کرنشاو مشغول کار بودند و در جزیرههای میانی خیابانها کنده درخت باقی گذاشتند و بسیاری از ساکنان را نیز ناراضی کردند.
این همان بخشی بود که مردم خیلی زود نتوانستند آن را ببخشند.
بااینحال، مسیر پاکسازیشده دستکم یک تصویر ماندگار به جا گذاشت. کمی جلوتر در بلوار منچستر، شاتل از کنار Randy’s Donuts عبور کرد؛ همان دونات غولپیکر روی پشتبام که چندین دهه نماد این منطقه بوده است. تصاویر ثبتشده از عبور شاتل در کنار این دونات، از لسآنجلسیترین عکسهایی هستند که تاکنون گرفته شدهاند.
مرکز علوم کالیفرنیا که توانسته بود این شاتل را از ناسا دریافت کند و هزینه انتقال آن را نیز میپرداخت، قول داد درختان قطعشده را جایگزین کند. اوایل سال ۲۰۱۳، درختان جدید در اینگلوود، وِستچستر و بخشهای دیگر مسیر کاشته شدند. البته نهالها برای تبدیل شدن به درختانی بزرگ و سایهدار به چندین دهه زمان نیاز دارند.
سه روز با سرعتی کمتر از سرعت پیادهروی
اندور ساعت ۱۱:۲۵ شب پنجشنبه ۱۱ اکتبر ۲۰۱۲، از آشیانه شرکت United Airlines خارج شد. این شاتل روی یک وسیله نقلیه خودران مخصوص حملونقل با ۱۶۰ چرخ قرار گرفته بود.
رابرت پرلمن، مورخ حوزه فضا، در گزارش خود برای Space.com نوشت که شاتل ساعت ۲ بامداد از فرودگاه خارج شد و وارد Westchester Parkway شد؛ اما خیلی زود در پارکینگ یک مرکز خرید توقف کرد و ۹ ساعت منتظر ماند تا گروههای خدمات شهری برق خطوط ترانسفورماتورها را قطع کرده و آنها را جابهجا کنند.
حداکثر سرعت شاتل ۲ مایل بر ساعت، معادل حدود ۳.۲ کیلومتر بر ساعت بود. اما سرعت واقعی حرکت حتی کمتر از این میزان بود. CBS و آسوشیتدپرس گزارش دادند که نخستین بخش مسیر بهدلیل نقص در وسیله حمل شاتل، دو ساعت با تأخیر مواجه شد و شاتل پس از طی تنها سه مایل، دوباره ساعت ۵:۳۰ صبح متوقف شد.
از آنجا به بعد، حرکت حتی کندتر شد. در بلوار کرنشاو، جایی که ساختمانهای مسکونی فاصله کمی با خیابان داشتند، وسیله حمل شاتل بارها با شاخههایی برخورد میکرد که در بررسیهای قبلی مشخص شده بود مسیر را مسدود نمیکنند. در نتیجه، نیروهای اجرایی مجبور میشدند دوباره با ارههای زنجیری به سراغ شاخهها بروند، درحالیکه شاتل در همان محل منتظر مانده بود.
قرار بود شاتل عصر شنبه به مقصد برسد، اما این زمان نیز سپری شد. سپس در ساعات اولیه صبح یکشنبه، وسیله حمل شاتل دچار نشت روغن شد؛ موضوعی که طبق گزارش CBC چند ساعت دیگر به برنامهای اضافه کرد که پیش از آن نیز کاملاً از زمانبندی خارج شده بود.
اندور سرانجام بعدازظهر یکشنبه به مرکز علوم رسید؛ یک روز کامل دیرتر از برنامه اولیه.
طبق گزارش پرلمن، تأخیرها ناشی از موانع طبیعی و تجهیزات شهری در مسیر و همچنین نیاز به سرویس و تعمیر وسیلههای حمل شاتل بود. براساس گزارش NBC News، این مسیر ۱۲ مایلی از ابتدا تا انتها ۶۸ ساعت طول کشید و میانگین سرعت حرکت شاتل حدود ۰.۱۸ مایل بر ساعت، معادل تقریباً ۰.۲۹ کیلومتر بر ساعت بود؛ یعنی تقریباً به اندازه طی کردن یک بلوک شهری در هر ساعت.
هزینه یک رژه بسیار کند
CBC هزینه نهایی انتقال شاتل را حدود ۱۰ میلیون دلار اعلام کرد؛ مبلغی که توسط مرکز علوم کالیفرنیا و کمکهای مالی خصوصی تأمین شد.
نزدیک به هزار افسر پلیس لسآنجلس بهعنوان بخشی از یک کارگروه چندسازمانی در طول مسیر حضور داشتند. هر چراغ راهنمایی که در جریان انتقال شاتل خاموش میشد، پس از پایان عملیات باید دوباره فعال میشد. برایان کولاسینسکی، سخنگوی سازمان حملونقل شهری لسآنجلس، به NBC Los Angeles گفت که بازگرداندن هر چراغ راهنمایی به مدار حدود ۹۰ دقیقه زمان میبرد.
جیم هِنسی، نماینده شرکت حملونقل سنگین Sarens، به CBC گفت که اعضای تیمش در پایان عملیات احساس موفقیت واقعی داشتند و اشاره کرد که افراد زیادی نمیتوانند بگویند یک شاتل فضایی را از میان خیابانهای اینگلوود جابهجا کردهاند.
حق با او بود. جفری رودولف، رئیس مرکز علوم، به Space.com گفت که خودش بیشتر مسیر را پیاده طی کرده و تخمین زده است که بیش از یک میلیون نفر در طول مسیر برای تماشای این رویداد حاضر شده بودند؛ جمعیتی عجیب و قابلتوجه برای وسیلهای که با سرعتی کمتر از یک لاکپشت حرکت میکرد.
بیشتر آن ۴۰۰ درخت هرگز به جای خود بازنگشتند. درختان جایگزینشده اکنون، بیش از یک دهه بعد، بهاندازهای رشد کردهاند که بخشهایی از همان جزیرههای میانی خیابان را که شاتل سه روز برای عبور از آنها تلاش کرد، دوباره سایهدار کنند.
