نویسنده: مهتاب جهاندار

در سال ۱۹۹۰، یک معلم کلاس سوم ابتدایی در ایندیانا به نام جوآن گوبل سؤالی ساده از ناسا پرسید: دانش‌آموزان کلاس او درباره یک «درخت ماه» در نزدیکی محل زندگی‌شان شنیده بودند و می‌خواستند بدانند آیا واقعاً وجود دارد یا نه.

خاک رس سرنخ اصلی است. لاريسا و گالاتیا دو قمر کوچک و تاریک هستند که در نزدیکی نپتون قرار دارند؛ جایی که دمای سطحی حدود ۵۰ کلوین است و آب مایع نمی‌تواند دوام بیاورد.

دانشمندان در سال ۲۰۲۴ با بررسی حرکات قمر میماس دریافتند که این جرم یخی، برخلاف ظاهر کاملاً خشک و مرده‌اش، احتمالاً یک اقیانوس سراسری در زیر سطح خود پنهان کرده است.

شاخص فصلی فضایی Look Up که در ۲ ژوئن ۲۰۲۶ منتشر شد، تعداد ماهواره‌های فعال در مدار زمین را ۱۵٬۷۱۱ مورد اعلام کرد.

کریسالیس به‌راحتی می‌تواند با یک مأموریت فضایی واقعی اشتباه گرفته شود. این طرح مقصد مشخصی دارد، برنامه جمعیتی، زیستگاه‌های چرخان، مزارع، کارخانه‌ها، مدارس، بیمارستان‌ها، هوش مصنوعی و حتی برنامه‌ای برای مراحل ساخت دارد.

در ساعت ۰۱:۴۶ به وقت UTC در اول آوریل ۲۰۲۵، یک موشک فالکون ۹ از فلوریدا به فضا پرتاب شد و کپسول کرو دراگون Resilience را با چهار فضانورد خصوصی به سمت جنوب برد.

زمین در نگاه اول واضح‌ترین دنیای آبی منظومه شمسی به نظر می‌رسد.

صبح ۵ مه ۱۹۶۱، آلن شپرد درون کپسولی به اندازه یک اتاقک تلفن به صندلی بسته شده بود که سرانجام میکروفون را فعال کرد و به تیم پرتاب گفت که نیاز به ادرار دارد.

ساعت تابشی اروپا آن‌قدر سریع پیش می‌رود که نظم ساختاری یخ‌های در معرض سطح را در حدود دو هفته از بین می‌برد.

وویجر ۱ همچنان فعال است و کاهش قابل پیش‌بینی توان منبع انرژی هسته‌ای آن، اصلی‌ترین عامل محدودکننده ادامه مأموریت محسوب می‌شود.

دی‌متیل سولفید یا DMS، در جست‌وجوی حیات مورد توجه قرار گرفته است، زیرا منشأ آن روی زمین عمدتاً به موجودات زنده اقیانوس‌ها بازمی‌گردد.

در سال ۱۹۸۹، فضاپیمای وویجر ۲ سرعت بادهایی تا ۲۱۰۰ کیلومتر بر ساعت را در اطراف یک طوفان هم‌اندازه زمین در نپتون اندازه‌گیری کرد.