آیا یک پژوهشگر میتواند بدون ترک میز کار خود در آن سوی کره زمین، روی یک آزمایش عصبی مداخله کند؟ پژوهشگران با ارسال دستورات از شیکاگو به یک ایمپلنت مغزی بیسیم در شهر دائجون واقع در کره جنوبی، در فاصله ۱۰ هزار و ۵۹۶ کیلومتری، عملاً این امکان را به اثبات رساندند.
این سیگنال از طریق اینترنت به رایانهای در آزمایشگاه کره ارسال شد و آن رایانه دستور مذکور را به صورت بیسیم به ایمپلنت انتقال داد. کل این سامانه به طور میانگین در حدود ۱۰۹ میلیثانیه پاسخ داد که نمایانگر سرعت بالای انتقال داده است.
این آزمایش بینقارهای یک نمایش مهندسی محسوب میشد که نشان داد این دستگاه قابلیت هدایت از یک کشور دیگر را دارد. کنترل از راه دور میتواند نقش کاربردی مهمی در تحقیقات مغزی ایفا کند، زیرا حضور فیزیکی پژوهشگران گاهی رفتار حیوان آزمایشگاهی را تحت تأثیر قرار میدهد.
این سامانه که RAPIDO نام دارد، توسط محققان دانشگاه KAIST و دانشگاه یونسی توسعه یافته و جزئیات آن در قالب یک مطالعه منتشرشده در نشریه معتبر Science Advances تشریح شده است. این دستگاه به قدری کوچک است که یک موش در حال حرکت آزادانه میتواند آن را حمل کند.
دستگاه یادشده میتواند دو وظیفه مجزا را درون مغز انجام دهد: آزادسازی یک ماده از طریق کانال بسیار کوچک و تابش نور از یک الایدی مینیاتوری. جائه-وونگ جونگ، مهندس برق دانشگاه KAIST و سرپرست تیم تحقیق، در این باره اظهار میکند که این فناوری امکان انجام مداخلات دارویی و نوری طولانیمدت و کنترلشده را بدون نیاز به جراحیهای مکرر فراهم میسازد.
تیم تحقیق پس از برقراری ارتباط از راه دور، کارکرد این ایمپلنت را روی موشهای آزمایشگاهی ارزیابی کرد. در آزمایش نخست، داروی کوکائین به صورت مستقیم و در دوزهای مختلف به بخش هسته اکامبنس مغز تزریق شد که تغییرات رفتاری قابل اندازهگیری را به دنبال داشت.
در آزمایش دوم، پژوهشگران با استفاده از اپتوژنتیک بررسی کردند که آیا تابش نور میتواند ترجیح یادگرفتهشده موشها را تغییر دهد یا خیر. این سامانه در حال حاضر به عنوان یک ابزار پژوهشی پیشرفته شناخته میشود که مسیر را برای مطالعه دقیقتر عملکردهای مغزی هموار میکند.
چشمانداز آینده و چالشهای پیشرو
اگرچه نتایج به دست آمده بسیار امیدوارکننده است، اما پژوهشگران تأکید میکنند که این فناوری هنوز یک ابزار تحقیقاتی است و به عنوان یک دستگاه بالینی شناخته نمیشود. چالش اصلی پیشروی این فناوری، اثبات ایمنی و پایداری بلندمدت آن در مغز انسان پیش از هرگونه کاربرد پزشکی خواهد بود.
