چاقی به یکی از بحرانهای بزرگ سلامتی در جهان تبدیل شده است و تحقیقات جدید نشان میدهد که بافت چربی بدن ممکن است خاطرهای ماندگار از اضافه وزن را حفظ کند.
دانشمندان در تلاشند تا بفهمند چرا پس از رسیدن به مرحله چاقی، پیدا کردن روشهای مؤثر برای کاهش وزن طولانیمدت تا این اندازه دشوار میشود. تحقیقات جدید نشان میدهد که چاقی نشانهای ماندگار در بدن باقی میگذارد که حتی پس از شروع روند لاغری نیز پابرجا میماند و این مسئله پژوهش نشان میدهد خود را بر روی مکانیسمهای سلولی متمرکز کرده است.
مطالعه تازهای که در نشریه نشریه منتشر شده است، تأثیر مجزای چاقی را بر روی دستهای از سلولهای ایمنی واقع در بافت چربی بررسی میکند. این تغییرات بیولوژیکی دائمی به طور مستقیم با روند چربیسوزی تداخل پیدا میکنند و مانع از موفقیت کامل در کاهش وزن میشوند.
پژوهشگران با بررسی ماکروفاژهای بافت چربی در موشها متوجه تغییرات دائمی در روند پیرایش ژنتیکی این سلولها شدند. این فرآیند که پیرایش دگرگون نامیده میشود، نحوه ترجمه دستورالعملهای ژنتیکی برای ساخت پروتئینها را کنترل میکند و شکلگیری پیامدهای فنوتیپی را تحت تأثیر قرار میدهد.
آزمایشهای انجام شده نشان داد که استرس ناشی از چاقی میزان پروتئین CWC22 را کاهش میدهد و مانع از عملکرد صحیح آن به عنوان یک ویرایشگر کلیدی میشود. نکته قابل توجه این است که بیش از نیمی از ژنهای موجود در این سلولهای ایمنی حتی پس of از دست رفتن وزن موشها نیز به حالت اولیه بازنگشتند و تغییرات خود را حفظ کردند.
پژوهشگران در این زمینه اظهار میکنند که این تغییرات پایدار در پیرایش ژنتیکی، جزء مهمی از حافظه چاقی را تشکیل میدهند. این نقص عملکردی بر روی ژنی به نام Scarb1 تأثیر میگذارد و در نتیجه کارایی سیستم پاکسازی ضایعات سلولی را کاهش میدهد.
تجمع سلولهای مرده و در حال مرگ در نهایت منجر به کاهش مولکول اینوزین میشود که نقش مهمی در تحریک تجزیه چربیهای ذخیرهشده دارد. درک این جزئیات سلولی دقیق به محققان کمک میکند تا راههای جدیدی برای مقابله با این موانع بیولوژیکی پیدا کنند.
دانشمندان معتقدند که شناخت این مکانیسمها میتواند راه را برای توسعه درمانهای هدفمند هموار سازد. هرچند چنین درمانهایی هنوز در مراحل اولیه قرار دارند و بیشتر مطالعات روی نمونههای حیوانی انجام شده است، اما اطلاعات ارزشمندی درباره نحوه مقاومت بافت چربی در برابر لاغری فراهم میکند.
