هر هفته، یک تصویر میکروسکوپی مرموز منتشر میشود که ذهن خوانندگان را به چالش میکشد. این معماهای بصری، که در ابتدا در خبرنامه هفتگی منتشر میشدند، اکنون به صورت آنلاین نیز در دسترس هستند و شما را به کشف دنیای پنهان در مقیاس کوچک دعوت میکنند.
این هفته، ما شما را با یک تصویر صورتی و بنفش خیرهکننده روبرو میکنیم که شبیه یک منظره سورئال به نظر میرسد. آیا میتوانید حدس بزنید این تصویر شگفتانگیز از کجا آمده است؟
برای کمک به شما، چند گزینه ارائه میدهیم: الف) اسفنج دریایی، ب) فلس کوسه، ج) عضله اسکلتی، یا د) زبان سوسمار. پاسخ درست را در ادامه خواهید یافت، اما ابتدا با یک ویدیوی جالب از اورکاها همراه باشید.
رمزگشایی تصویر
تصویر میکروسکوپی که میبینید، در واقع نمای نزدیک از میکروسکوپ الکترونی روبشی عضله اسکلتی است. این بافت شگفتانگیز، که مسئول حرکت ارادی بدن ماست، از هزاران سلول تخصصی به نام فیبر عضلانی تشکیل شده است.
هر یک از این اشکال بلوکی صورتی-قرمز، یک فیبر عضلانی منفرد است. این فیبرها به قدری بلند و تخصصی هستند که میتوانند تمام طول برخی از عضلات بدن شما را پوشش دهند. صدها فیبر عضلانی با هم یک دسته (فاسیکل) را تشکیل میدهند و صدها دسته نیز یک عضله قابل تشخیص مانند دوسر بازو یا همسترینگ را ایجاد میکنند.
رگههای بنفش کمرنگی که بین فیبرها دیده میشوند، بافت همبند به نام پر میزیوم هستند. این بافت نه تنها سلولها را کنار هم نگه میدارد، بلکه حاوی رگهای خونی و پایانههای عصبی است و هر فیبر را احاطه میکند تا کل دسته بتواند به طور همزمان منقبض شود و از پارگی جلوگیری کند.
در بالای مرکز تصویر، یک بیضی کوچک با بافت مشخص دیده میشود که یک مویرگ است. این مویرگها یکی از هزاران از رگهای میکروسکوپی هستند که اکسیژن لازم برای فیبرهای عضلانی را تأمین میکنند.
جالب است بدانید که رنگهای موجود در این تصویر واقعی نیستند. این عکس با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی گرفته شده است که به جای نور، از پرتوی الکترون استفاده میکند و تصویری سیاه و سفید با جزئیات بسیار بالا ارائه میدهد. رنگهای قرمز و صورتی بعداً اضافه شدهاند تا به تفکیک بهتر بافتها کمک کنند.
بزرگنمایی این تصویر ۳۰۰۰ برابر است. عضلات اسکلتی برای بازسازی به سلولهای ماهوارهای متکی هستند، اما این سلولها تنها زمانی فعال میمانند که شما به طور مداوم حرکت میکنید. در صورت عدم فعالیت طولانی مدت، این سلولها توانایی تقسیم خود را از دست میدهند.
بنابراین، دفعه بعد که عضلهای را منقبض میکنید یا در هوای سرد میلرزید، به یاد داشته باشید که در حال مشاهده یک ماشین خود ترمیمشونده هستید که از هزاران فیبر تشکیل شده و با هماهنگی کامل کار میکند؛ ماشینی که تنها با یک زوم عمیق، میتواند شبیه یک کفپوش کاشیکاری شده به نظر برسد.
