مشکل در ۲۵ مهر آغاز شد، زمانی که ناسا فرمانی را به وویجر ۱ ارسال کرد تا یکی از بخاری های خود را روشن کند. یک درخواست به اندازه کافی معصومانه، اما فضاپیما با ارواح زمین پاسخ داد.
در واقع دو روز تمام طول کشید تا آژانس متوجه این موضوع شود. به این دلیل که وویجر ۱ دورترین شی ساخته شده توسط بشر است و با فاصله تقریباً ۲۵ میلیارد کیلومتری (۱۵.۳ میلیارد مایل) نزدیک به ۲۳ ساعت طول می کشد تا یک پیام به آنجا برسد – حتی با سرعت نور – و ۲۳ ساعت دیگر برای یک پاسخ
در ۲۷ مهر، وویجر ۱ تماس برگشت برنامه ریزی شده خود را از دست داد. شبکه فضایی عمیق ناسا (DSN) سیگنال را اسکن کرد و در نهایت آن را در باند فرکانسی کمی متفاوت یافت.
به نظر می رسد که بخاری سیستم حفاظت از خطای داخلی وویجر ۱ را فعال کرده است. اگر ابزاری سعی کند بیش از حد توان مصرف کند، این مکانیسم به طور خودکار سایر سیستمهای غیر ضروری را برای حفظ انرژی خاموش میکند.
در این مورد، قربانی فرستنده رادیویی باند X آن، خط اصلی ارتباط فضاپیما با زمین بود. برای صرفه جویی در مصرف برق، سیستم حفاظت از خطا سرعت انتقال داده را کاهش داده و سیگنال باند X را تغییر داده است.
DSN اتصال را دوباره برقرار کرد و در حالی که تیم پرواز شروع به بررسی این موضوع کرد، همه چیز ثابت به نظر می رسید. اما روز بعد، کام ها به طور کامل قطع شدند.
گمان ناسا این است که فرستنده باند X دو بار دیگر سیستم حفاظت از خطا را خاموش کرده بود که باعث می شد سفینه آن را به طور کامل خاموش کند. به جای خود، وویجر ۱ به فرستنده باند S تغییر می کرد که انرژی کمتری مصرف می کند.
متأسفانه، بسیار کمنورتر است و خدمه میترسیدند که دیگر از این فاصله دور قابل شناسایی نباشد. به هر حال، وویجر ۱ از فرستنده باند S برای صحبت با زمین از سال ۱۳۶۰ استفاده نکرده است، زمانی که آشکارا بسیار بسیار به ما نزدیکتر بود.
خوشبختانه، مهندسان DSN توانستند دوباره با این ابزار وصل شوند و فرمانی را در ۲ آبان ارسال کردند که تأیید کرد هنوز کار می کند. تیم نمیخواهد فرستنده باند X را قبل از اینکه بفهمد مشکل چیست، دوباره روشن کند، اما عیبیابی ادامه دارد. امیدواریم وویجر ۱ به زودی به حالت عادی بازگردد.
تاثیرگذارترین بخش داستان این است که هنوز هم میتوان این نوع تشخیصها را از سراسر عرض منظومه شمسی، با فناوریهایی که تقریباً ۵۰ سال قدمت دارد، اجرا کرد. اگرچه با افزایش سن، کاوشگرهای وویجر با مشکلات فنی بیشتری مواجه می شوند.
در سال ۱۴۰۱ یک نقص باعث شد وویجر ۱ داده های تله متری مخدوش را برای چند ماه پس دهد. و بین آذر ۱۴۰۲ و تیر ۱۴۰۳، کاوشگر چیزی جز مزخرفات را ارسال نکرد که در نهایت ردیابی یک تراشه خراب در سیستم حافظه آن بود.
مهم است که این دو کاوشگر در حالت کار خود نگه داشته شوند، زیرا آنها در منطقه ای از فضا حرکت می کنند که هیچ جرم ساخته شده توسط بشر تاکنون تجربه نکرده است – فضای بین ستاره ای. در آنجا، فراتر از تأثیر خورشید، دوقلوهای وویجر به اکتشافات جالب توجهی دست یافته اند.
متأسفانه، ممکن است زمان زیادی برای ما باقی نماند. به دلیل کاهش منبع تغذیه، انتظار میرود که پس از سال 1404جمعآوری دادههای علمی را متوقف کنند. تا سال ۱۱۱۴، آنها از محدوده DSN خارج خواهند شد، بنابراین ما احتمالاً ردیابی آنها را کاملاً از دست خواهیم داد.
ممکن است ده ها هزار سال طول بکشد تا از ابر اورت خارج شوند، ساختار یخی که فرض بر این است که منظومه شمسی ما را احاطه کرده است. انتظار میرود که در ۴۰۰۰۰ سال آینده، هر دو وویجر در فاصله دو سال نوری از ستارههای همسایه قرار بگیرند.
