چگونه می‌توان به طور علمی به بررسی پدیده‌های هوایی ناشناخته پرداخت؟

اصطلاح UFO به قدری با فضاپیماهای بیگانه و داستان‌های غیرواقعی آدم‌ربایی گره خورده بود که مردم آن را رد می‌کردند و این موضوع باعث سخت شدن هرگونه بحث جدی می‌شد. اصطلاح UAP یک اصطلاح وسیع‌تر است که شامل اشیاء یا رویدادهای غیرقابل توضیح بیشتری می‌شود بدون اینکه ایده فضاپیمای بیگانه هرگونه بحث مفید یا صادقانه‌ای را محدود کند.

اگرچه تغییر نام مفید است، این فقط آغاز کار است. ما به روشی برای مطالعه علمی UAPها نیاز داریم و تحقیقات جدید نشان می‌دهند که چگونه می‌توان این کار را انجام داد.

اگرچه ایده فضاپیمای بیگانه که به دیدار ما می‌آید همیشه به طور جدی پذیرفته نمی‌شود، تلاش‌ها برای مستند کردن UAP و درک آن‌ها به دهه‌ها پیش برمی‌گردد. در دوران کنونی، دولت‌ها در سراسر جهان تلاش‌های جدی‌تری برای درک آنچه که پشت این پدیده‌ها است انجام داده‌اند. به ویژه، ناسا اخیراً مطالعه‌ای در مورد UAP به نام «مطالعه مستقل پدیده‌های غیرمعمول ناشناس» آغاز کرده و گزارش نهایی آن را در شهریور ۱۴۰۲ منتشر کرده است.

تحقیقات جدید به بررسی تلاش‌های گذشته، رفع برخی سوء‌فهم‌ها و تسهیل تحقیق آینده در مورد UAP می‌پردازد.

این تحقیق با عنوان «علم جدید پدیده‌های هوایی-زیردریایی ناشناس (UAP)» منتشر شده است. نویسنده ارشد آن کوین کنت از بخش فیزیک دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی است. این تحقیق در سایت پیش‌چاپ arxiv.org در دسترس است.

نویسندگان می‌نویسند: «پس از دهه‌ها انکار و پنهان‌کاری، اکنون روشن شده است که تعداد زیادی از دولت‌های جهان پدیده‌های هوایی-زیردریایی ناشناس (UAP)، که قبلاً به عنوان اشیای پرنده ناشناس (UFO) شناخته می‌شدند، را جدی گرفته‌اند، اما هنوز کم‌تر از آن‌ها می‌دانند.» آن‌ها ادامه می‌دهند: «در نتیجه، این پدیده‌ها توجه فزاینده‌ای را از سوی دانشمندان در سراسر جهان جلب کرده‌اند، که برخی از آن‌ها اخیراً گروه‌های تحقیقاتی برای نظارت و مطالعه علمی UAP تشکیل داده‌اند.»

بسیاری از پدیده‌های هوایی ناشناخته (UAP) توضیحات مناسبی دارند، مانند این تصویر از ماموریت آپولو ۱۶ به ماه که چیزی شبیه بشقاب پرنده به نظر می‌رسد. در سال ۱۳۸۲، ناسا اعلام کرد که این تصویر مربوط به چراغ سیلابی/دستگاه بلند شونده‌ای است که به فضاپیمای آپولو متصل بوده است. منبع تصویر: ناسا.

نویسندگان به بررسی حدود ۲۰ مطالعه تاریخی، برخی از آن‌ها توسط دولت‌ها و برخی دیگر توسط پژوهشگران خصوصی، از سال ۱۳۱۱ تا کنون پرداخته‌اند. کشورهای مورد نظر شامل ایالات متحده، کانادا، فرانسه، روسیه و چین هستند. هدف آن‌ها خلاصه کردن و روشن‌سازی روایت علمی پیرامون UAPها است. «مطالعات از توسعه و استقرار ایستگاه‌های میدانی تا جمع‌آوری و تحلیل گزارش‌های شاهدان از سراسر جهان متغیر است»، نویسندگان می‌نویسند.

مهم‌ترین مانع در مطالعه UAPها این است که نه قابل تکرار هستند و نه قابل کنترل. مشکل دیگر این است که گزارش‌های شاهدان غیرقابل اعتماد هستند و اغلب به عنوان پدیده‌های طبیعی توضیح داده می‌شوند یا به طور کامل توسط شهروندان، دانشمندان و دولت‌ها رد می‌شوند. این امر موجب دلسردی از بحث و مطالعه جدی شده و ما را در «وضعیت نگران‌کننده‌ای از جهل» قرار داده است.

ویدئوی نیروی دریایی ایالات متحده از یک شیء غیرعادی، معروف به یوفوی GOFAST (که در کادر قرمز مشخص شده است)، شامل داده‌هایی درباره شرایط شناسایی آن است. تحقیقات جدید می‌گویند که ما به یک تلاش علمی متمرکز برای مطالعه پدیده‌های هوایی ناشناخته (UAP) نیاز داریم. اعتبار تصویر: نیروی دریایی ایالات متحده.

با این حال، جهل معمولاً مطلوب نیست، اگرچه گاهی ممکن است احساس کاذب از رهایی ایجاد کند. نگرانی نیز چیزی مطلوب نیست. پس چه باید کرد؟

نویسندگان می‌نویسند: «مسئله و فرصت امروز این است که وضعیت به طرز چشمگیری تغییر کرده است.» اکنون می‌دانیم که آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده (DIA) یک برنامه مخفی شش ساله به نام «برنامه شناسایی تهدیدات هوایی پیشرفته» (AATIP) برای مطالعه UAP اجرا کرده است. این برنامه با ۵۰ محقق تمام‌وقت، AATIP دیگر تلاش‌های UAP را تحت‌الشعاع قرار داده است. AATIP بر روی encounters تنها با ارتش تمرکز کرده و پدیده‌های روانی و فراطبیعی مرتبط با رویدادهای UAP را در نظر گرفته است. این برنامه مقدار زیادی داده در مورد UAP تولید کرده که شامل بیش از ۲۰۰,۰۰۰ پرونده می‌شود. (اینکه نگران‌کننده است که این تلاش بیش از ۲۰۰ مقاله پژوهشی تولید کرده که برخی بیش از ۱۰۰ صفحه طول دارند و هیچ‌کدام از آن‌ها هیچ‌گاه توسط عموم یا کنگره ایالات متحده دیده نشده است.)

این نشان می‌دهد که تلاش برای مطالعه و درک UAP پیشرفت کرده و از حاشیه به جریان اصلی منتقل شده است. این سیگنالی است که تحقیقات در مورد UAP می‌تواند بودجه و منابع بیشتری دریافت کند. به گفته محققان، این به معنای نیاز به یک تلاش هماهنگ است. این تلاش باید علمی باشد و داده‌ها باید بین محققان به اشتراک گذاشته شود.

تحقیقات کافی انجام شده است تا گام‌های بعدی واضح باشد.

نویسندگان می‌نویسند: «به طور کلی توافق شده است که بهترین روش برای مطالعه UAP به استفاده از انواع مختلف ابزارها در فواصل مکانی جداگانه نیاز دارد تا امکان خطا به طرز چشمگیری کاهش یابد.» «این تنها راهی است که جامعه علمی داده‌های واقعاً غیرعادی را به رسمیت می‌شناسد.» آن‌ها می‌گویند که «نجوم چندپیامی»، که در آن اشیاء در طول‌موج‌های مختلف با استفاده از تلسکوپ‌های متعدد مطالعه می‌شوند، مدل خوبی برای مطالعه آینده UAP است.

مطالعه UAPها و داده‌ها به دقت نیاز دارند تا جدی گرفته شوند. یک گروه که از تحقیقات علمی بیشتر در مورد UAP حمایت می‌کند، همکاری UAlbany-UAPx است، سازمانی که نویسنده ارشد این تحقیق، کوین کنت، در آن فعالیت دارد. آن‌ها تعاریف دقیقی از آنچه که تشخیص‌ها را به عنوان UAP تشکیل می‌دهند، توسعه داده‌اند و توصیه کرده‌اند که «حداقل دو حسگر از هر نوع و ۲+ نوع مختلف حسگر» در تلاش برای مطالعه UAP استفاده شود.

تلاش آینده برای درک UAP باید از حاشیه‌ها به جریان اصلی منتقل شود و باید از استانداردهای علمی در سایر رشته‌ها پیروی کند. «به این ترتیب، می‌توان معنای شواهد غیرعادی را به دقت اندازه‌گیری کرد، همانطور که فیزیکدانان ذره‌ای به صورت تاریخی انجام داده‌اند که استاندارد بسیار بالایی را تعیین کرده‌اند.»

محققان همچنین توضیح می‌دهند که چگونه ناوگان در حال رشد ماهواره‌ها می‌تواند نقش بزرگ‌تری در مطالعه UAP ایفا کند. «محققان UAP اکنون به قلمروهای هوایی و فضایی به عنوان آزمایشگاه‌های فضای باز نگاه می‌کنند و از این محیط‌های وسیع برای تحقیق علمی سیستماتیک استفاده می‌کنند.»

در بیشتر تاریخ، داده‌های ماهواره‌ای فقط در اختیار دولت‌های بزرگ و سازمان‌های دفاعی و نظامی آن‌ها بود. اما انحصار آن‌ها بر این داده‌ها در حال از بین رفتن است. تصاویری از ماهواره‌ها و داده‌ها به طور روتین با عموم به اشتراک گذاشته می‌شود و برای استفاده علمی به طور آزاد در دسترس است. به طور همزمان با دسترسی بیشتر، کیفیت نیز بهتر شده است. «با توجه به پیشرفت‌های قابل توجه در تکنولوژی و گسترش خدمات ماهواره‌ای تجاری، دسترسی به داده‌های ماهواره‌ای به طرز چشمگیری افزایش یافته است. علاوه بر این، پیشرفت‌های سریع در فن‌آوری‌های اطلاعات و ارتباطات درهای جدیدی را برای بسیاری از بازیگران باز کرده است.»

این تصویر یکی از ماهواره‌های NOAA از سری GOES-R است. این ماهواره پیشرفته‌ترین سیستم مشاهده وضعیت جو و پایش محیط زیست در نیم‌کره غربی است. سری GOES-R تصاویر پیشرفته و اندازه‌گیری‌های جوی ارائه می‌دهد، نقشه‌برداری بلادرنگ از فعالیت رعد و برق و پایش وضعیت فضا. آیا ماهواره‌هایی مشابه می‌توانند در مطالعه علمی پدیده‌های هوایی ناشناخته (UAPs) استفاده شوند؟ منبع تصویر: NOAA

اگرچه ماهواره‌های فعلی برای مطالعه UAP طراحی نشده‌اند، حسگرهای آن‌ها می‌توانند برای بررسی محیط‌های نزدیک به UAPهای گزارش‌شده استفاده شوند. این موضوع یک هم‌زمانی دیگر بین نجوم و UAP را نشان می‌دهد. ما تلسکوپ‌هایی داریم که آسمان را برای پدیده‌های گذرا بررسی می‌کنند و هنگامی که یکی را شناسایی می‌کنند، پیام‌های فوری به سایر تلسکوپ‌ها برای مشاهدات بعدی ارسال می‌کنند. همین ترتیب می‌تواند در مطالعه UAP نیز مورد استفاده قرار گیرد.

پیشرفت‌های علمی و نجومی همچنین می‌توانند به مطالعه UAP کمک کنند. ابزارهایی مانند پردازش ابری، هوش مصنوعی (AI) و یادگیری ماشین (ML) اکنون به دانشمندان این امکان را می‌دهند که داده‌ها را به طور کارآمدتر از همیشه جمع‌آوری، ذخیره، ارسال و تحلیل کنند.»

UAPها یک چیز واحد نیستند. تنها یک تلاش جدی و متعهدانه برای درک آن‌ها به شکلی که ظاهر می‌شوند، می‌تواند تعیین کند که آیا چیزی وجود دارد که شایسته مطالعه عمیق‌تر باشد یا نه. نویسندگان معتقدند که «حلقه معکوس انکار در علم اصلی» پیشرفت را متوقف کرده است. این مقاله راهی را برای لغو آن پارادوکس بر اساس روش‌های صحیح علمی بیان می‌کند.

مشکل این است که شناسایی علمی آن‌ها نیاز به یک شبکه بسیار وسیع از حسگرها و منابع زیاد در مدت زمان طولانی دارد. این نیز به شیوه‌ای مشابه با روش‌های علمی دیگر است. «فقط برنامه‌های تحقیقاتی طولانی‌مدت و فرنسلی، مانند آن‌هایی که بسیاری از برنامه‌های تحقیقاتی معتبر و تثبیت‌شده در علم دانشگاهی برای دهه‌ها دارند، می‌توانند داده‌های مناسب برای حل احتمالی UAP را فراهم کنند.»

با این حال، ما از صفر شروع نمی‌کنیم.

«هدف ما در اینجا این است که مطالعات آینده بتوانند از عمق تجربیات مستند قبلی استفاده کنند»، محققان توضیح می‌دهند.