ستاره غول سرخ در صورت فلکی جبار، ابطالجوزا، با کاهش نور بیسابقه خود در اواخر سال گذشته، سوالاتی را در مورد زمان انفجار آن به عنوان یک ابرنواختر مطرح کرد.
ستارهشناسان با اطمینان نمیدانند که این رویداد چه زمانی اتفاق میافتد، اما میتوانند با مطالعه یک ستاره منفجر شده به نام سحابی خرچنگ که در سال ۱۰۵۴ ثبت شده است، به آینده بسیار دور نگاه کنند. ابرهای گازی فراوان و باریک سحابی خرچنگ که در یک تصویر ترکیبی از پنج تلسکوپ در طول موجهای رادیویی، مادون قرمز، مرئی، فرابنفش و اشعه ایکس دیده میشوند، نشان میدهند که چگونه ستارگان در حال مرگ عناصر سنگینی مانند آهن را اسپری میکنند، غنای بیشتری را به فضا منتقل میکنند و باعث تولد ستارگان جدید میشوند.
طبق گزارش ناسا، تصویر سحابی خرچنگ از دادههای رصدخانههای آرایه بسیار بزرگ، اسپیتزر، هابل، XMM-نیوتن و چاندرا ساخته شده است. مشاهدات نه تنها یک ستاره نوترونی چرخان و رشتههای تشکیلشده در انفجار ابرنواختر را آشکار کردهاند، بلکه نشان میدهند که میتوان از ابرنواختر قریبالوقوع Betelgeuse که در فاصله ۶۴۲ سال نوری از ما قرار دارد، برای مطالعه تکامل ستارگان عظیم استفاده کرد.
با تجزیه و تحلیل ستارگانی مانند Betelgeuse و سحابی خرچنگ، مشخص میشود که چگونه ابرنواخترها عناصر و همچنین رشتههایی را که باعث تشکیل ستارگان جدید میشوند، پخش میکنند.
Betelgeuse و سحابی خرچنگ یک آزمایشگاه طبیعی برای بررسی چرخه زندگی ستارگان و طراحی مدلهایی از تکامل ستارگان عظیم هستند.
این نمای چند تلسکوپی، قدرت ترکیب اطلاعات از سراسر طیف الکترومغناطیسی را برای کنار هم قرار دادن داستان کامل مرگ و تولد دوباره ستارگان، از تغییرات سطح گرفته تا بقایای انفجاری که در فضا گسترش مییابند، برجسته میکند.
