پس از نزدیک به ۵۰ سال سفر در فضا، افزایش سن فضاپیماهای وویجر کمکم دارد اثر خود را نشان میدهد و ارتباط دوربرد آنها با زمین نیز با چالشهایی روبهرو شده است. با این حال، به لطف یک تغییر مهندسی جدید، یکی از این کاوشگرها بار دیگر توانسته است طول عمر احتمالی خود را افزایش دهد.
وویجر ۱ و وویجر ۲ انرژی مورد نیاز خود را از مولدهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپی (RTG) دریافت میکنند. این تجهیزات کوچک، گرمای حاصل از واپاشی پلوتونیوم را به برق تبدیل میکنند و جریان پایداری از انرژی را در اختیار فضاپیما قرار میدهند؛ روشی ایدهآل برای مأموریتهای بسیار طولانیمدت.
اما با کاهش ذخایر پلوتونیوم، هر دو کاوشگر اکنون سالانه حدود ۴ وات از توان تولیدی خود را از دست میدهند.
مهندسان ناسا در مرکز کنترل زمینی برای مدیریت این مشکل، برخی تجهیزات غیرضروری را خاموش کردهاند. برای مثال، بعضی از ابزارهای علمی برای مشاهده سیارات منظومه شمسی مورد استفاده قرار میگرفتند و حالا که فضاپیماها از منظومه شمسی خارج شدهاند، دیگر کاربردی ندارند.
با این حال، برخی تجهیزات همچنان ارزش علمی زیادی دارند، اما دانشمندان ناچار شدهاند با اکراه آنها را نیز خاموش کنند. برای نمونه، هر دو کاوشگر آزمایش «ذرات باردار کمانرژی» را که یونها و ذرات باردار را اندازهگیری میکرد، متوقف کردهاند. این ابزار پس از ورود وویجرها به فضای میانستارهای اهمیت بسیار زیادی پیدا کرده بود، زیرا میتوانست اطلاعات ارزشمندی درباره ساختار خود محیط میانستارهای جمعآوری کند.
در جدیدترین اقدام، ناسا در تاریخ ۴ اوت اعلام کرد که مهندسان این سازمان با موفقیت دو تجهیز دیگر را در وویجر ۲ خاموش کرده و آنها را با سامانههایی کممصرفتر جایگزین کردهاند؛ در عین حال، اطمینان حاصل شده است که دمای فضاپیما همچنان برای فعالیت در فضای میانستارهای کافی باقی بماند. دمای پسزمینه این محیط حدود ۲.۷۲۵ کلوین، معادل منفی ۲۷۰.۴ درجه سانتیگراد یا منفی ۴۵۴.۸ درجه فارنهایت است.
این اقدام بخشی از طرحی با نام «Big Bang» است. این تغییر باعث شده سه ابزار علمی فعال باقیمانده وویجر ۲، یعنی مغناطیسسنج، سامانه امواج پلاسما و سامانه پرتوهای کیهانی، همچنان به فعالیت خود ادامه دهند؛ در حالی که این فضاپیما به سفر خود در اعماق فضا ادامه میدهد.
تیم مأموریت قصد دارد در ماههای آینده همین تغییر را روی وویجر ۱ نیز انجام دهد؛ کاوشگری که حتی از وویجر ۲ نیز فاصله بیشتری از زمین دارد.
اینکه فضاپیماهای وویجر پس از این همه سال هنوز فعال هستند، واقعاً شگفتانگیز است.
هر دو کاوشگر در سال ۱۹۷۷ به فضا پرتاب شدند و فناوریهای بهکاررفته در آنها اکنون حدود پنج دهه قدمت دارند. کارل سیگن، دانشمند و اخترشناس مشهور که در سال ۱۹۹۶ درگذشت، نیز نقش مهمی در پروژه وویجر ناسا داشت. از جمله دستاوردهای این پروژه، صفحات طلایی معروفی بود که همراه فضاپیماها به فضا فرستاده شدند.
در اوایل اوت ۲۰۲۶، وویجر ۱ بیش از ۲۵.۵۷ میلیارد کیلومتر، معادل ۱۵.۸۹ میلیارد مایل، از زمین فاصله دارد؛ در حالی که فاصله وویجر ۲ از زمین به بیش از ۲۱.۳۷ میلیارد کیلومتر، معادل ۱۳.۲۸ میلیارد مایل، رسیده است.
با سرعت فعلی، وویجر ۱ در تاریخ ۱۳ نوامبر ۲۰۲۶ به فاصله یک «روز نوری» از زمین خواهد رسید و به نخستین ساخته دست بشر تبدیل میشود که به چنین فاصلهای دست یافته است.
اگر همه چیز طبق برنامه پیش برود، این دو کاوشگر ممکن است تا دهه ۲۰۳۰ همچنان در محدوده شبکه فضایی عمیق ناسا (Deep Space Network) باقی بمانند؛ بنابراین زمین احتمالاً تا آن زمان قادر خواهد بود با آنها ارتباط برقرار کند. پس از آن، با خروج وویجرها از محدوده ارتباطی، این فضاپیماها عملاً برای ما خاموش خواهند شد؛ هرچند مأموریت آنها پایان نمییابد.
حتی زمانی که زمین دیگر قادر به دریافت سیگنالهای وویجرها نباشد، سفر حماسی آنها همچنان ادامه خواهد داشت. در فضای عمیق، به دلیل نبود هوا و اصطکاکی که بتواند سرعت آنها را کاهش دهد، وویجر ۱ و وویجر ۲ به حرکت خود در فضا ادامه خواهند داد؛ سفری که میتواند عملاً برای همیشه ادامه داشته باشد.
