نویسنده: مهتاب جهاندار

ستاره‌شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب ناسا، مستقیم‌ترین شواهد تاکنون را مبنی بر وجود جو در یک سیاره سنگی که به دور یک ستاره دوردست می‌چرخد، کشف کرده‌اند.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که زمین اولیه ممکن است بیش از دو برابر آنچه تصور می‌کردیم، آب داشته باشد.

یک زخم عنکبوتی شکل در سطح قمر یخی مشتری، اروپا، می‌تواند نشانه‌ای باشد که زمانی آب شور از اقیانوس زیرزمینی این قمر به فضا جریان یافته و همراه با آن، هرگونه مدرکی دال بر حیات نیز وجود دارد.

دنباله‌دار ۳I/ATLAS یک بازدیدکننده نادر بین‌ستاره‌ای از فراتر از منظومه شمسی ما است و با نزدیک شدن به زمین، نمایشی آسمانی و دیدنی خلق می‌کند. طبق جدیدترین مشاهدات انجام شده پس از عبور از حضیض خورشیدی در ماه اکتبر، این دنباله‌دار عجیب حدود ده برابر درخشان‌تر شده و رنگ آن از قرمز به سبز تغییر کرده است.

نوترون‌های ساطع‌شده توسط خورشید با سرعت میلیاردها در ثانیه از زمین عبور می‌کنند، اما عملاً هیچ ردپایی از خود به جا نمی‌گذارند.

دانشمندان مدت‌هاست که اورانوس و نپتون را به عنوان غول‌های یخی می‌شناسند، زیرا این فرض وجود دارد که فضای داخلی آنها سرشار از آب است.

ستاره‌شناسان با استفاده از تلسکوپ فضایی جیمز وب، به چیزی بسیار باورنکردنی برخورده‌اند.

با راه‌اندازی همه سیستم‌ها، شرکت راکت لب آخرین آزمایش‌های صلاحیت‌سنجی روی بدنه جدید “هیپو گرسنه” برای موشک نوترونی بعدی خود را به پایان رساند.

ستاره‌شناسان شواهد محکمی یافته‌اند که نشان می‌دهد برخورد بین کهکشان‌ها می‌تواند سیاه‌چاله‌های ابرپرجرم را در مراکزشان «فعال» کند و غول‌های زمانی آرام را به موتورهای درخشان و پرانرژی به نام هسته‌های کهکشانی فعال (AGN) تبدیل کند.

رصدخانه پرتو ایکس چاندرا متعلق به ناسا، تصاویر رنگی با رنگ‌های روشن از خوشه‌های کهکشانی عظیم را منتشر کرده است که اسرار تاریک جهان را از نظر ساختارها و فرآیندهایی که در شکل‌دهی بزرگترین ساختارهای جهان بسیار فعال هستند، آشکار می‌کند.

اکتشافات اخیر نشان می‌دهد که اورانوس و نپتون برخلاف آنچه همیشه تصور می‌شد، غول‌های یخی کم‌ارتفاع نیستند، بلکه ممکن است حداقل به اندازه یخ‌های آبی، درون سنگی داشته باشند و این، مدل‌های کتاب‌های درسی دهه‌ها از جهان‌های دوردست را رد می‌کند.

این بار، ستاره‌شناسان سیاه‌چاله‌ای را در کهکشان NGC 3783 با جرمی تقریباً ۳۰ میلیون برابر جرم خورشید مشاهده کرده‌اند که ماده را با سرعت تقریبی ۲۰ درصد سرعت نور به بیرون پرتاب می‌کند.