این کهکشان به دلیل ظاهر درخشان و کانالهای گرد و غباری برجستهاش شناخته میشود که نور مرکز کهکشان را کاملاً مسدود نمیکنند. این کانالهای گرد و غباری احتمالاً نتیجهی یک ادغام گذشتهی کهکشانی هستند. در واقع، ستارهشناسان معتقدند تمام کهکشانهای لنتیکولار نتیجهی ادغامهای گذشته یا حداقل tươngکهای گرانشی با کهکشانهای دیگر بودهاند. هابل این تصویر را در چارچوب یک بررسی سوپرنوفا ثبت کرده است. مرکز زویکی ترانزینت فیلده (Zwicky Transient Facility) در سال ۲۰۲۲ یک انفجار سوپرنوفا در این منطقه را شناسایی کرده و آن را SN 2020SSF نامگذاری کرده است. این سوپرنوفا در این تصویر دیده نمیشود، اما هابل نور تدریجی که از آن میرسید را مشاهده کرده است. این سوپرنوفا از نوع Ia است که بهعنوان شمعهای استاندارد در سلسلهمراتب فاصلهی کیهانی استفاده میشود. ستارهشناسان همیشه به دنبال درک بهتر از این نوع سوپرنوفاها هستند.
کهکشانهای لنتیکولار در میانهی کهکشانهای مارپیچ مانند شیری و کهکشانهای کروی مانند M87 قرار دارند. این کهکشانها ویژگیهای هر دو نوع را دارند. آنها نیز بیشتر گازهای تشکیل ستاره را مصرف کردهاند و در حالت سکون (quiescent) قرار دارند. سوپرنوفاهای نوع Ia در کهکشانهای لنتیکولار خاموش یافت میشوند، زیرا برخلاف سوپرنوفاهای انفجار هستهای (core-collapse)، نیازی به تشکیل اخیر ستارههای بسیار بزرگ ندارند. اما چه این کهکشان سوپرنوفا داشته باشد یا نداشته باشد، و چه فعال باشد یا خاموش، NGC ۷۷۲۲ دیدی جذاب است. این کهکشان ویژگیهایی دارد که به درک بهتر کهکشانهای لنتیکولار کمک میکند و سؤالاتی دربارهی روش تشکیل آنها را مطرح میکند.
کانالهای گرد و غباری برجستهی تصویر به دلیل روشن شدن توسط نور درخشان مرکز کهکشان، بسیار دراماتیک به نظر میرسند. سالهاست که ستارهشناسان فکر میکردند نور در قلب کهکشانهای لنتیکولار مانند NGC ۷۷۲۲ از هستههای فعال کهکشانی (AGN) نشأت میگیرد. اما در دو دههی اخیر، شواهد متناقض نشان میدهد که این نور ممکن است از یک جمعیت از ستارههای پس از AGB (Post-AGB) نشأت گرفته باشد. این ستارهها در مرحلهی پیشرفتهی تکامل قرار دارند و بهاندازهی کافی گرم و پرانرژی هستند تا گاز اطراف را یونیزه کنند و میتوانند صحنهای مانند آنچه در NGC ۷۷۲۲ دیده میشود را ایجاد کنند.
این کهکشان نشانههای واضحی از یک ادغام باستانی دارد و ادغامها و تعاملات گرانشی دیگر تنها باعث پیچیده شدن و خمیده شدن کهکشانها نمیشوند. ادغامها به دلیل اینکه میتوانند تشکیل ستاره را تسریع کنند یا خاموش کنند، معمایی هستند. اگر ادغام “مرطوب” (wet) باشد و حاوی گاز زیاد باشد، تشکیل ستاره احتمالاً به شدت افزایش مییابد. این امر میتواند یک “شکار ستارهای” (starburst) را تحریک کند، دورهای شدید از تشکیل ستاره که در آن ابرهای گازی برخورد و فروپاشی میکنند و تعداد زیادی ستاره در مدت زمان کوتاهی تشکیل میشوند. اما تمام گاز به ستاره تبدیل نمیشود و مکانیزمهای بازخورد در نهایت شکار ستاره را خاموش میکنند. بخشی از گاز به سوی سیاهچالهی عظیمالجثهی مرکزی جریان پیدا میکند و بازخورد از آن میتواند گاز باقیمانده را گرم کند و تشکیل ستاره را متوقف کند. تمام تابش از ستارههای فراوان تشکیلشده در شکار ستاره نیز به گاز بازخورد مییابد و اثر خاموشکننده را تقویت میکند.
علاوه بر تسریع یا خاموش کردن تشکیل ستاره، ادغام باستانی NGC ۷۷۲۲ کانالهای گرد و غباری را نیز ایجاد کرده است. ستارهشناسان فکر میکنند این کانالها ردپای ادغام هستند. در آن ادغام، NGC ۷۷۲۲ احتمالاً با یک کهکشان کوچکتر و غنی از گاز برخورد کرده است. ادغام کهکشان کوچکتر را از هم پاشید و گاز و گرد و غبار آن را جدا کرد. این گرد و غبار جدید بهصورت گرانشی به حلقهها و کانالهای پیچخوردهای که امروزه میبینیم، جریان یافته است. اکنون این کانالها توسط هستهی درخشان کهکشان روشن میشوند.
این تصویر وضعیت تشکیل ستارهی NGC ۷۷۲۲ را آشکار نمیکند و سوپرنوفا را نیز نشان نمیدهد. در عوض، ستارهشناسان با استفاده از هابل دو سال پس از مشاهدهی سوپرنوفا به این کهکشان بازگشتند. آنها میخواستند اثرات پس از سوپرنوفا را بررسی کنند و اطراف آن را مشاهده کنند. انفجارهای سوپرنوفا بسیار شدید و درخشان هستند و با انتظار تا زمانی که نور آنها کم شود، هابل میتوانست اطلاعات بیشتری جمعآوری کند. سوپرنوفاهای نوع Ia زنجیرهای از عناصر رادیواکتیو ایجاد میکنند که منجر به آهن پایدار میشود. آنها منبع اصلی آهن در کیهان، از جمله آهن موجود در خون ما، هستند. سوپرنوفاهای نوع Ia معمولاً شامل جفتی از ستارههای سفید و یک همراه هستند. ستارهشناسان با استفاده از هابل به دنبال ستارهی همراه باقیمانده نیز هستند. گاهی اوقات انفجار سوپرنوفا ستارهی همراه را به بیرون میراند و آن را به یک ستارهی فوقسریع تبدیل میکند. گاهی اوقات آن در محل خود باقی میماند و انفجار لایههای خارجی آن را تا ۵۰ درصد جرم آن پاک میکند. گاهی اوقات ستارهی همراه با عناصر سنگین مانند آهن ایجاد شده در انفجار پوشانده میشود و این چگونگی شناسایی ستارهی همراه است. گاهی اوقات سوپرنوفای نوع Ia شامل دو ستارهی سفید است. در این موارد، همراه تا حدی غیرقابل تشخیص میشود چون با سرعت بالا در فضا حرکت میکند. گاهی اوقات همراه نیز کاملاً از بین میرود. اگر این اتفاق بیفتد، هابل هیچ چیزی پیدا نخواهد کرد، اما ما همچنان از این تصویر زیبا لذت میبریم.
