پدیدههای گذرای ماه (TLP) درخششهای نوری درخشان و لحظهای روی ماه هستند که از زمانهای بسیار قدیم برای مردم یک راز بودهاند. این پدیدههای موقتی به شکل درخششهای زودگذر، انفجارهای رنگی یا لکههای دودی روی سطح ماه ظاهر میشوند؛ این پدیدهها بین میلیثانیه و ساعتها طول میکشند. اگرچه بیشتر گزارشهای TLP مبتنی بر مشاهدات تصادفی هستند، اما مشاهدات سیستماتیک برخی از اثرات واقعی و مکانیسمهای خروج گاز را نشان دادهاند. دانش TLP همچنین به حفاظت سیارهای و اکتشافات آینده و همچنین دانش ماه کمک میکند.
طبق گفته دفتر محیط زیست شهابسنگهای ناسا و برنامه NELIOTA ESA، صدها درخشش کوتاه و درخشان ثبت شده در دوربینهای پرسرعت، شواهدی از برخورد شهابسنگها به ماه هستند. این برخوردها که اغلب کمتر از یک ثانیه طول میکشند، انفجارهای عظیمی از گرما و نور ایجاد میکنند. اما همه نورهای ماه به این سرعت محو نمیشوند.
برخی از درخششهای طولانیتر ممکن است از رادون یا سایر گازهایی باشند که پس از زلزلههای ماه از طریق ترکهای پوسته خارج میشوند. دادههای ماموریت LADEE ناسا این موضوع را تأیید میکند و مناطق TLP های گذشته را به غلظتهای بالاتر مواد فرار در حال فرار مرتبط میسازد.
TLP های طولانیتر که از چند دقیقه تا چند ساعت طول میکشند، اغلب با خروج گاز موضعی و پرتاب گرد و غبار الکترواستاتیک مرتبط هستند. طیفسنجهای ذرات آلفا در Lunar Prospector و محموله Chang’e-۶ “DORN” انتشار رادون و پولونیوم را نقشهبرداری کردهاند که نشاندهنده انتشار گازهای اپیزودیک از طریق شکستگیهای پوسته است.
واپاشی رادیواکتیو در این تودههای گاز میتواند لومینسانس قابل مشاهده ایجاد کند. علاوه بر این، شارژ باد خورشیدی میتواند گرد و غبار ریز ماه را به ابرهای ۱۰۰ کیلومتری منتقل کند، نور ستاره را منکسر کند و درخششهای شبحمانندی را در امتداد خط ترمیناتور ایجاد کند. تشخیص این پدیدهها از درخششهای ماهوارهای یا اثرات جوی همچنان یک چالش کلیدی رصدی است.
