پنلهای خورشیدی در جذب انرژی پاک و تجدیدپذیر عملکرد فوقالعادهای دارند، اما یک مشکل بزرگ دارند: به خورشید وابستهاند؛ خورشیدی که خودخواهانه فقط بخشی از روز میتابد. با این حال، در بیابانهای چین راهحل جدیدی در حال ظهور است: دریایی نقرهای از آینهها که به شبکهای از نمک مذاب متصل شده است.
در دشتهای گوبی در شهر هامی، واقع در استان سینکیانگ، یک نیروگاه جدید با تمام ظرفیت در حال فعالیت است؛ نیروگاهی که از هزاران آینه برای جمعآوری نور خورشید در طول روز استفاده میکند و سپس انرژی را در نمک مذاب ذخیره میکند تا در طول شب نیز برق تولید شود.
شرکت China Three Gorges Corporation که مدیریت این نیروگاه ترکیبی را بر عهده دارد، اخیراً اعلام کرده است که این مجموعه انتظار میرود سالانه حدود ۲.۰۶۷ میلیارد کیلوواتساعت برق پاک تولید کند و انتشار کربن را حدود ۱.۶۳ میلیون تن کاهش دهد.
همانطور که PV Tech توضیح داده است، این نسل جدید نیروگاه خورشیدی از ۲۶۰ هزار آینه برای متمرکز کردن نور خورشید استفاده میکند. هر یک از این آینهها میتواند بهطور مستقل حرکت کند تا مسیر خورشید را دنبال کرده و بیشترین میزان انرژی نوری ممکن را جذب کند.
انرژی جمعآوریشده به لولههای جاذب منتقل میشود و نمک را تا دمای ۵۵۰ درجه سانتیگراد گرم میکند. این نمک عملاً مانند یک باتری مایع عمل میکند که انرژی حرارتی را در خود نگه میدارد.
هنگامی که پس از غروب خورشید به برق نیاز باشد، از نمک مذاب برای به حرکت درآوردن یک سامانه تولید بخار استفاده میشود. این بخار نیز ژنراتورهای توربینی معمولی را به حرکت درمیآورد تا برق تولید شود.
بر اساس گزارشها، Niu Jianle، مدیر پروژه، گفته است:
«این سامانه که میتواند تا هشت ساعت متوالی برق پایدار تولید کند، بهعنوان یک فناوری کلیدی برای تضمین پایداری بدون وقفه شبکه برق عمل میکند.»
مدیر پروژه همچنین اضافه کرده است:
«باتریهای لیتیومی برای کاهش بار در دورههای اوج مصرف کوتاهمدت طراحی شدهاند، در حالی که سامانههای فتوولتائیک تنها در ساعات روشنایی روز برق تولید میکنند. ذخیرهسازی حرارتی با ظرفیت بالا، چرخههای تخلیه طولانی و انتشار صفر در زمان بهرهبرداری، تفاوتی اساسی با این فناوریها دارد.»
انقلاب انرژیهای تجدیدپذیر چین
بیابانهای چین در حال تبدیل شدن سریع به «دریایی از نقره» هستند؛ بخشی از تلاش تدریجی اما گسترده این کشور برای حرکت به سمت انرژیهای تجدیدپذیر.
این پروژه بخشی از یک طرح عظیم دولت چین است که هدف آن تبدیل نوار بزرگی از زمین به طول ۴۰۰ کیلومتر و عرض ۵ کیلومتر به نوعی «دیوار بزرگ» از پنلهای خورشیدی است.
بخش زیادی از این فعالیتها در استان شمالی مغولستان داخلی در جریان است؛ منطقهای که بخش عمده آن را بیابانهای خشک تشکیل میدهند.
این پروژه یک نوار پیوسته از زیرساختها مانند «دیوار بزرگ» واقعی چین در جنوب آن نیست، بلکه مجموعهای پراکنده از نیروگاههای خورشیدی است که قصد دارد از تابش شدید و مداوم خورشید در این منطقه نهایت استفاده را ببرد.
رسانههای دولتی چین گزارش دادهاند که این کشور قصد دارد تا سال ۲۰۳۰ از طریق یک خط انتقال برق فوقولتاژ، سالانه ۴۸ میلیارد کیلوواتساعت برق سبز تولیدشده در این منطقه را به ناحیه پکن، تیانجین و هِبِی منتقل کند.
پروژههای خورشیدی زیادی نیز در استان همسایه، یعنی سینکیانگ، در حال راهاندازی هستند. این منطقه میزبان بزرگترین مزرعه خورشیدی جهان نیز هست؛ مزرعه خورشیدی سینکیانگ که مساحتی برابر با ۱۳۳۳۳ هکتار، معادل ۳۲۹۴۷ جریب، دارد و قرار است سالانه حدود ۶.۰۹ میلیارد کیلوواتساعت برق تولید کند.
با وجود این حجم عظیم از زیرساختهای انرژی تجدیدپذیر، تعجبی ندارد که چین با فاصلهای قابل توجه بزرگترین تولیدکننده انرژی خورشیدی در جهان باشد. پس از چین، ایالات متحده، هند، ژاپن و آلمان قرار دارند.
با این حال، چین همزمان با فاصلهای قابل توجه بزرگترین تولیدکننده گازهای گلخانهای در جهان نیز محسوب میشود؛ دلیل اصلی آن وابستگی شدید این کشور به زغالسنگ، نفت و گاز است.
چین ممکن است در زمینه انرژی خورشیدی پیشگام باشد، اما برای رهایی از وابستگی به سوختهای فسیلی هنوز مسیر طولانیای در پیش دارد.
