همه ما میدانیم که فشار خون بالا یکی از شایعترین و خطرناکترین بیماریهای قلبیعروقی است. تا پیش از این، پزشکان عمدتاً دو عامل سیستم عصبی سمپاتیک و هورمونهای تنظیمکننده حجم خون را مسئول بروز این بیماری میدانستند، اما اکنون دانشمندان از کشف یک عامل سوم و پنهان خبر میدهند که میتواند مسیر درمان این عارضه را به کلی تغییر دهد.
به طور معمول، درمانهای فشار خون بالا روی کنترل سیستم عصبی سمپاتیک و هورمونها تمرکز دارند. با این حال، پژوهش جدیدی که در نشریه زیستشناسی ارتباطات منتشر شده، نشان میدهد که مسیرهای «خاتمهدهنده التهاب» نیز نقش بسیار مهمی در ابتلا به فشار خون بالا ایفا میکنند. این مسیرها به سیستم ایمنی بدن دستور میدهند که از حالت تدافعی خارج شود.
زمانی که سیستم ایمنی بدن به طور مداوم در حالت آمادهباش باقی بماند، التهاب مزمن شکل میگیرد که در نهایت به رگها و اندامها آسیب میزند. داروهای ضدالتهاب معمولی معمولاً کل سیستم ایمنی را سرکوب میکنند که خود این امر میتواند باعث افزایش فشار خون شود.
در این میان، محققانی از استرالیا و سنگاپور داروی آزمایشی جدیدی به نام «ترکیب 17b» را بررسی کردهاند. این دارو که پیش از این توانایی خود را در محافظت از قلب نشان داده بود، به جای سرکوب کل سیستم ایمنی، مسیرهای طبیعی خاموشکننده التهاب را فعال میکند. این ترکیب با فعال کردن گیرندههای خاصی روی سلولها، به سیستم ایمنی پیام میدهد که وظیفهاش به پایان رسیده است.
آزمایشهای انجامشده روی موشها نشان داد که این روش نه تنها فشار خون را تا حدی کاهش میدهد، بلکه آسیبهای ناشی از التهاب را نیز ترمیم میکند. پژوهشگران در مقاله خود توضیح دادهاند که این مطالعه فرصت مناسبی برای درک بهتر تعاملات عصبی-ایمنی در فشار خون بالا ایجاد میکند.
این داروی جدید با تمرکز مستقیم بر بازسازی بافتهای آسیبدیده، فراتر از داروهای رایج فشار خون عمل میکند. اعضای این تیم تحقیقاتی خاطرنشان کردهاند که اثرات حفاظتی این دارو فراتر از کاهش صرف فشار خون است و به ترمیم مستقیم بافتها و کاهش فیبروز در قلب و کلیه کمک میکند.
افقی تازه در درمان فشار خون بالا
اگرچه این آزمایشها تاکنون فقط روی موشها انجام شده و نیاز به بررسیهای بالینی بیشتری روی انسان دارد، اما نتایج آن بسیار نویدبخش است. این رویکرد جدید در آینده میتواند به عنوان یک درمان مکمل برای بیمارانی که به داروهای رایج پاسخ نمیدهند، مورد استفاده قرار گیرد و به جای کنترل صرف علائم، به ترمیم اندامهای آسیبدیده کمک کند.
