ستارهشناسان برای اولین بار، در نمایشی چشمگیر از نظریه نسبیت عام آلبرت انیشتین، به طور مستقیم «خم شدن فضا-زمان به درون یک سیاهچاله نزدیک» را مشاهده کردند. دانشمندان این اثر نادر را هنگامی که یک ستاره دور توسط یک سیاهچاله ابرپرجرم نابود شد و باعث انفجارهایی از اشعه ایکس و نور رادیویی شد، مشاهده کردند. دانشمندان با دنبال کردن یک لرزش کیهانی تکرارشونده در بقایای ستاره، متوجه شدند که خود فضا-زمان توسط چرخش سریع سیاهچاله کشیده میشود. این مشاهده اطلاعات جدیدی در مورد چگونگی چرخش سیاهچالهها، جذب ماده و پرتاب جتهایی از مواد با سرعتی بسیار نزدیک به سرعت نور ارائه میدهد.
طبق گزارشی که در Science Advances منتشر شده است، این یافته از مشاهدات یک رویداد اختلال جزر و مدی به نام AT2020afhd ناشی شده است که در آن یک ستاره توسط یک سیاهچاله ابرپرجرم از هم پاشیده شد. این تحقیق که توسط رصدخانههای ملی نجوم آکادمی علوم چین و با مشارکت قابل توجه دانشمندان دانشگاه کاردیف انجام شد، بر سیگنالهای تکرارشونده عجیب و غریبی که از این رویداد پدیدار میشدند، متمرکز بود.
با متلاشی شدن ستاره، مواد آن یک دیسک چرخان در اطراف سیاهچاله تشکیل دادند و در عین حال جتهایی را پرتاب کردند که به طور هماهنگ به جلو حرکت میکردند و کشش چارچوب را نشان میدادند.
حرکت تقدیمی لنز-تیرینگ زمانی اتفاق میافتد که یک سیاهچاله چرخان، فضا-زمان را با خود میکشد و باعث میشود مواد نزدیک به سیاهچاله تکان بخورند. انیشتین این اصل را در سال ۱۹۱۳ پیشنهاد کرد و در سال ۱۹۱۸ آن را شرح داد، اما شواهد مستقیمی برای این اثر تاکنون یافت نشده بود.
با ترکیب دادههای اشعه ایکس سویفت و دادههای رادیویی آرایه بسیار بزرگ، این تیم به کشش فضا-زمان پی برد و دریچه جدیدی را به ساختار چرخش و جت سیاهچاله گشود.
